17-06-09

Gevoelsmomenten.

Gisteren een uitstap naar antwerpen gedaan met een vriend. Bij het terugkeren, ga ik niet richting huiswaarts, maar richting vriendin. Tussen het moment dat ik uit de auto en naar haar voordeur stap, probeer ik mijn gevoelens te peilen. Maar ik voel niet onmiddellijk een vreugde in mij, zeker geen onvreugde, maar blijkbaar ook niet het gevoel van haar nu ècht te willen zien. Ik zal waarschijnlijk wel niet de enige zijn, binnen een relatie, die dergelijke gevoelsmomenten heeft. Ik vermoed zelfs dat iedereen er wel eens "tegenop" ziet om weeral zijn/haar relationele verplichtingen te moeten nakomen.

Ik bel aan de voordeur, en ze doet open...uiteraard. En dan word ik heel hartelijk en liefdevol verwelkomd, waardoor ik tijdens het naar binnen gaan een beetje een schuldgevoel heb over mijn 'lege' gevoelens van er net voorheen. In ieder geval had ik een zalig thuisgevoel, alleen weet ik niet of het door mijn vriendin of door haar hond was, want die verwelkomde mij ook heel hartelijk... .

14-06-09

Oefeningen.

Mijn vriendin vroeg mij enkele bilspieroefeningen omdat ze ook zo een, volgens haar, mooi kontje wil hebben als het mijne. Ze vindt onterecht van zichzelf dat ze een ‘hangende’ kont heeft.

Het feit dat ze dat vroeg charmeerde me enorm. Niet zozeer omdat ze haar kont wil bewerken met oefeningen, maar veeleer omdat ze zich wil mooi houden en verzorgen (al dan niet voor mij). Ikzelf vind het echter niet erg dat ze een buikje heeft, of een hangend gat. Het maakt haar immers tot wie ze is, ook qua persoonlijkheid, en ik heb haar zó leren kennen en dus voor haar gekozen zoals ze was op dat moment. Het lichaam is immers veelal in overeenstemming met wie je bent en hoe je bent op dat moment. En als men begint te sleutelen aan het lichaam, sleutel je eigenlijk ook mee aan de persoonlijkheid….en ik weet nu niet of dit wel een goed idee is, vermits ik vind dat we het momenteel goed hebben zoals het is.

11-06-09

Up's and down's.

Up’s and down’s. Wie ze heeft zal me wel begrijpen, het ene moment ben je één en al euforie, het andere moment stort je, bij wijze van spreken, in. Niettemin, gisteren was het weer van dat….ik stort niet echt in, maar ik word dan wel stil….héééél erg stil. Net of ik eventjes moet bezinnen. Vanbinnen spelen er dan allerlei (onbepaalde) emoties die blijkbaar moeten ‘opgelost’ geraken. En eerlijk gezegd: die stilte, die rust….dat brengt mij weer op mijn plooi. Bekijk het maar als meditatie. Niettemin, het kan niet anders of mijn vriendin merkt het op. “Je bent zo stil”, zegt ze dan. “Mag dat niet?”, antwoord ik dan terug. Het is immers moeilijk om uit te leggen wat er in je omgaat en waarom die stilte opkomt weet ik zelf niet. Zo vertel ik het haar ook, maar…

 

…in het algemeen is voor vrouwen, praten een ontlading van stress en brengt hen zo tot rust. Daardoor denken ze vermoedelijk dat ook de man dit zo wil. Voor veel mannen is het echter juist 'de stilte' die rust brengt. Maar die mannelijke stilte lijkt de vrouw onder stress te brengen, veelal omdat ze het linkt aan haarzelf, en daardoor denkt dat het met haar te maken heeft => ze krijgt 'innerlijke stress', en moet bijgevolg nog méér vragen stellen om haar stress te kunnen ontladen. Om de vijf minuten (hoogstens) komt ze me iets vragen, of kussen (een kus vertelt immers veel voor een vrouw). Ergens ben ik blij omdat ik dan weet dat ze bezorgd om me is, alleen weet ik niet (en zij waarschijnlijk ook niet), of het eerder een ‘moedergedrag’ van haar is, of een liefkozing als partner. Echter, al wat ik wil is eventjes gerust gelaten te worden….en ook al zeg ik het, toch doet ze het niet. Dat roept een ‘gevangen’ gevoel bij mij op en doet mij twijfelen aan de relatie; of dit wel de goede partner is voor mij.

Maar gelukkig is het een LAT relatie, dus ik ga naar mijn huis. Kan ik lekker eens alleen zijn om tot mezelf te komen. ’s Avonds voel ik me beter en bel haar nog eens op. Het gesprek is aangenaam, zelfs liefdevol. Ja, ik wil haar nog steeds als partner, want ik voel mijn gevoelens voor haar op dat moment. Alleen hoop ik dat ze volgende keer begrijpt dat ik als man, ook eens rust en stilte nodig heb. Want alle negatieve beetjes breken tenslotte een relatie af…

07-06-09

Trop is teveel, of is het liefde?

Donderdag bij mijn vriendin langs geweest. We hebben een LAT-relatie, wat inhoudt dat we elkaar niet alle dagen zien. En indien we elkaar zien dan maken we echt tijd voor elkaar en genieten we des te meer van ons samenzijn. Bovendien heb je dan ook nog het voordeel dat je ook eens alleen kan zijn om echt je eigen ding te kunnen doen.

In ieder geval...ze had 'het' nodig. In de vooravond wou ze een vluggertje, we gingen dan om negen uur gaan slapen, en wou ze nog eens....wat ik haar met plezier gaf uiteraard. Maar ik had al een vermoeiende werkweek achter de rug en wou eens goed uitslapen. Maakt ze mij in midden van de nacht wel niet wakker? Ik na enige moeite (om wakker te worden) mij weer van mijn beste kant tonen, maar dan zonder het klaarkomen, want mijn ballen produceren blijkbaar niet zó snel, als alternatief heb ik haar gebeft zodat ze toch een zekere graad van tevredenheid zou hebben. Eindelijk rust, dacht ik erna, alhoewel ik het wel met enthousiasme deed. Ware het niet dat ze mij twee uur later opnieuw wakker maakt uit mijn toch wel diepe slaap, waarna ik haar opnieuw tevreden probeer te stellen, maar nogmaals zonder klaarkomen van mijn kant.

Maar eerlijk, het was allemaal leuk, maar wel een beetje teveel van het goede lijkt me...ik was doodmoe de dag erna. Blijkbaar ziet ze me wel graag....een vrouw die een man graag ziet wil immers sex met hem en liefst zoveel mogelijk (van horen zeggen). En dan maar zeggen dat mannen enkel aan sex denken.... .

Vorige 6 7 8 9 10 11 12 13 14