12-07-09

De appel en het kind.

Het regent. Dus hebben mijn vriendin en ik er niets beters op gevonden om eens een gezelschapsspelletje te spelen. Halverwege besluit ik een appel te eten, en haal er dus ééntje uit de koelkast en kom terug aan tafel. Mijn vriendin kijkt naar de appel en richt zich vervolgens tot mij: "Je zal die appel toch wel afspoelen zeker?!", zegt ze op een eerder gebiedende toon, "Om de pesticiden eraf te spoelen" vervolgt ze. "Je hebt gelijk!" repliceer ik en voeg de daad bij het woord. Het was echter niet met volle zin, maar ik wou de sfeer niet bederven. Niet dat ze geen gelijk had , maar ik had het gevoel dat ze tegen één van haar kinderen bezig was. Het blijkt iets typisch vrouwelijks te zijn, want het is niet de eerste vriendin die zo handelt. Nochtans toont het tov de man (ik dus in dit geval) niet echt een vorm van waardering. Net alsof ik nog een kind zou zijn en bijgevolg niet voor mezelf kan beslissen wat goed voor me is. Dergelijke opmerkingen doet men als vrouw tov hun man best niet teveel vind ik. Het heeft sommige mannen op de lange duur immers een gevoel van geen man te zijn (voor hun vrouw) waardoor ze dan uiteindelijk hun 'man-zijn' elders willen bewijzen maw elders waardering zoeken. Maar dit gezegd zijnde: voor de rest was de appel wel best lekker!

09-07-09

Hyperventilatie en alleen zijn.

Ik ben bij mijn vriendin, de nacht vóór ik vertrek. We vrijen en ik lig bovenop haar: mijn best te doen. Blijkbaar geniet ze ervan, tot ze me plots van haar afduwt en begint te panikeren. Ze heeft een hyperventilatie aanval. Met mijn beste vriend nog paraat tussen mijn benen, probeer ik haar te kalmeren. Ze excuseert zich, waarna ik zeg dat dergelijke dingen nu éénmaal kunnen gebeuren. We hebben niet meer gevrijd, wat ik spijtig vond, maar niet erg vond, want de manier waarop ze zich in mijn armen nestelde voelde heel goed aan.

De dag erna gaan we nog over de middag op restaurant gaan eten om de verjaardag van haar zoon te vieren. Nà het eten brengt ze mij naar het station zodat ik (zonder haar) huiswaarts kan gaan, waar we te vroeg aankomen en dus beslissen om nog vlug een terrasje te doen. Nà tien minuten krijgt ze echter weer zo een aanval. "Sorry", zegt ze, "Ik wil je niet onder druk zetten".

Blijkbaar heeft ze het moeilijk met alleen zijn sinds ze gescheiden is van haar (ex)man. Voorheen was ze quasi nooit alleen. Ik leef met haar mee, maar stel me intussen ook de vraag: welke rol speel ik in dit spel? "Ik wil je niet onder druk zetten": wat bedoelt ze daar juist mee? Ben ik slechts een pion voor haar, om niet alleen te hoeven zijn? In ieder geval ben ik wel een steun voor haar, maar wat als ze die steun niet meer nodig heeft? En vooral, als ze zich nu al zo snel alleen voelt is de kans ook groter dat ze 'iemand' anders zoekt om de nog lege gaten op te vullen, waarbij ik dan eigenlijk de 'ezel' zou zijn. Hopelijk is ze volwassen genoeg.... .

05-07-09

Materialisme.

De voorbije week is mijn vriendin eens tot bij mij gekomen. Supergezellig en superleuk was het....tot één minpuntje echter: tijdens een barbecue bij mijn broer kwam van het één, het ander en begonnen we plots met water te 'spelen' (vergeet immers nooit het kind in jou!). Gevolg: sommigen onder ons werden doorweekt, en ik was daar één van. Maar ik kon er wel van genietenLachen. Tot mijn vriendin een beetje wrevelig opmerkt dat ik zo niet in de auto (haar auto) zal stappen. Plots klap ik toe, niet tov de omgeving, maar wel tov van haar. Ik voel me het ene moment heel erg goed, en door een domme opmerking is dat bijna 360 graden gekeerd. Ik zeg haar dat ik wel te voet zal gaan, en ze begrijpt mijn bitse reaktie niet. Maar zoals ze het opmerkte gaf het mij de indruk dat haar auto belangrijker was dan ik....ze zei voorheen toch dat ze me graag zag? Dan kan je toch geen belang hechten aan uiterlijk of materie vind ik. Mij zou het immers geen bal kunnen schelen of zij kleddernat in mijn auto zou stappen...als je je maar goed voelt in je vel.Bovendien had ik mij maar af te drogen en wat droge kledij te vragen aan mijn broer, wat ik dan ook gedaan heb.

Achteraf heeft ze zich wel verontschuldigd, wat ik een mooi gebaar vond en dus ook aanvaard heb. Maar toch rijzen er vragen in mijn hoofd door die ene handeling van haar en maken die mij ergens onzeker. Eern relatie moet gebaseerd zijn op (aangename) gevoelens vind ik, en niet op uiterlijk vertoon of materie, want het uiterlijke kwijnt toch weg met de jaren (hoe mooi of beroemd je ook bent op dit moment), en alhoewel je er best wel mag van genieten, het heeft toch iets labiels.

26-06-09

Geboren twijfels.

Gisteren terug van een driedaags verblijf bij mijn vriendin. Ik werd er heel hartelijk ontvangen, meer dan eens zodat het een beetje genant aanvoelde zelfs. In ieder geval was het weer een zware nacht: om de twee uur maakte ze mij wakker om wat te kunnen vrijen….waar ik uiteraard in meeging, maar ’s morgens ben je wel niet echt uitgeslapen zodat je de vermoeidheid een hele dag met je meedraagt. Maar in het mooie weer hebben we lekker lui kunnen bekomen tot het avond werd en ik de aardappelen mocht schillen op vrijwillige basis. Op dat moment ging de deurbel en het bleek L. te zijn, een 57-jarige man die eens kort goeiedag kwam zeggen aan zijn (dus mijn) vriendin, die dra 42 wordt. Best een aangename kerel, maar als man weet ik ook dat mannen, niet zelden graag achter de vrouw van een andere man aanzitten. Vermoedelijk omdat die mannen met een minderwaardigheidscomplex zitten ivm hun mannelijkheid, misschien omdat ze nog te ‘primitief’ ingesteld zijn en hoofdzakelijk omdat ze dan hopen op sexavontuur waarbij ze enkel de lusten hebben van de sex en niet de lasten van een relatie die ze meestal toch al hebben. Als L. weg is vertelt ze me dat hij een jaar geleden (nog voor ik haar kende) blijkbaar verliefd op haar was. Vermits ze toen nog in een scheiding zat probeerde hij dat ook uit te buiten, maar zonder succes. En zo vertelt ze dan ook van het afgelopen feestje waar ze alleen naartoe is geweest, en dat er daar ook een man was die haar wel zag zitten. Om tenslotte te vertellen over een andere vriend (de partner van een vriendin van haar), die haar best ook wel ziet zitten blijkbaar. Allemaal mooi en wel, maar ik vroeg me in de eerste plaats af waarom ze me dit allemaal vertelde. Wil ze me jaloers maken? Of wil ze me duidelijk maken dat ze aantrek genoeg heeft indien ik eraan zou denken van vreemd te gaan? “Maar ik zou je nooit bedriegen hoor!”, voegt ze op het laatst er nog aan toe. Vanwaar plots die gedachtengang denk ik dan, we zitten gezellig samen te genieten van elkaar en door omstandigheden praat ze onrechtstreeks over bedrog. Blijkbaar zit ze met twijfels over mij of mijn trouw-zijn, en het brengt bij mij twijfels naar boven over haar. Het is in ieder geval een ‘wapen’ dat ze volgens mij niet zou nalaten om te gebruiken, indien ze zich gekwetst zou voelen door mijn toedoen, alleen vrees ik dat de grens om dat te doen, vervaagt met de jaren en dus dunner en dunner wordt tot het op een dag ‘prijs’ is. Waarbij ik dan natuurlijk de ‘cocu’ (bedrogene) ben. Nee, het geeft echt geen goed gevoel!

21-06-09

Respect

Een uur geleden eens naar mijn vriendin gebeld. Ze nam echter niet op. Niet erg denk ik zo, het kan gebeuren, soms is een mens bezet, of men hoort de telefoon niet, of ze is niet thuis.

Een uur later: nog eens gebeld, maar ze neemt nog altijd niet op. Het geeft in ieder geval geen aangenaam gevoel. En wetende dat ze gisteren naar een verjaardagsfeestje van haar beste vriendin is geweest... . Of ze slaapt nog, of ja...je krijgt dan van die (waan)ideeën...dat ze bij iemand anders is of dat ze een ongeluk gehad heeft. Natuurlijk, zolang je niets zeker bent moet je niet panikeren, en dus blijf ik er kalm onder. Ik bel in ieder niet meer vandaag, het heeft me anders het gevoel dat ik achter haar aanloop als een hondje, en hoewel ik het wel eens graag 'op zijn hondjes' doe, een hondje ben ik niet. Net alsof ze niet eens een berichtje kan zenden hoe het met haar gesteld is. Ik heb een hekel aan dergelijke situaties, omdat het mij een gevoel heeft dat er met mij 'gespeeld' wordt. En hoe meer dergelijke situaties zich voordoen, hoe meer ik zin heb om de relatie af te bouwen, want voor mij is een relatie respect voor elkaar hebben, en dus ook denken aan elkaar....wat er in de ander omgaat als je een bepaalde handeling doet.

Morgen zie ik haar sowieso, zijn we dan weer vier dagen bij elkaar....misschien breng ik het tersprake, misschien ook niet, maar om elkaar te ontmoeten terwijl je met 'bedenkingen' zit is natuurlijk geen goede start voor een ontspannen samenzijn.