23-03-10

Irritaties.

Ik ben nu reeds anderhalf jaar samen met mijn vriendin. En alhoewel alles goed aanvoelt komen bij mij toch de eerste irritaties naar boven. Niet dat het zo een drama is, maar als een relatie uiteindelijk slecht gaat komt dit niet zelden door een opeenstapeling van kleine hinderlijke dingen/opmerkingen. Niemand heeft immers graag dat een ander zegt wat men moet doen, en binnen een relatie gebeurt dit maar al teveel. Indien men apart woont en geen relatie heeft, dan merkt men niets op en is alles ok van de ander, ook al ben je niet akkoord met sommige trekjes die je niet aanstaan. Hoe inniger de relatie echter wordt, hoe meer men denkt met de ander te mogen doen en zeggen wat men wil.

 

Het is natuurlijk wel zo dat, indien men samenwoont, men bepaalde afspraken moet hebben om het voor beiden leefbaar te maken. Dit wordt echter zelden gedaan vóórdat men gaat samenwonen waarna de vreugde van het samenwonen of trouwen al snel veranderd in spijt van het samenwonen. Men probeert dan te doen alsof men het niet ziet, probeert het te aanvaarden terwijl de frustratie met de jaren blijft groeien, met een uiteindelijke logische relatiebreuk als gevolg Door mannen worden niet zelden slaande argumenten gebruikt om hun wil op te dringen, terwijl vrouwen eerder het manipulatiesysteem toepassen.

 

Mijn vriendin en ik leven (nog) niet samen, en toch, enkele opmerkingen van haar kant wekken toch al ergens irritatie op bij mij. Eén daarvan is het feit dat ik liever sms dan telefoneer met mijn gsm. Het is goedkoper en dan hang ik ook geen ‘uren’ aan de telefoon. Een vrouw doet dat misschien liever, maar mijn mannelijke ‘ik’ in ieder geval niet. Als ik dan een sms verzend, vraagt ze me dan waarom ik niet bel. Of ze nu gelijk heeft of niet doet er niet echt toe, als ik nu liever sms dan sms ik toch? Waarom die commentaar erop, net alsof het haar pijn doet? Het zijn niet haar opmerkingen over hoe-ik-de-dingen-moet-doen op zich die mij hinderen, wel eerder het gevoel dat ik daardoor heb dat ze me wil ‘sturen’ of beheersen. En ook al zeg ik haar dat het me stoort, toch doet ze het opnieuw. Is dit dan wat vrouwen bedoelen met mannen die niet luisteren? Als je binnen een relatie al geen persoonlijke vrijheid meer mag hebben over bepaalde handelingen, wat is dan de zin van je persoonlijk bestaan? Het kan toch niet dat je je eigen persoonlijkheid volledig moet opofferen voor de relatie… .

 

Hoedanook, in dit geval zal ze moeten bijsturen, ook al maakt haar handelen deel uit van hààr persoonlijkheid. Want alhoewel ik vind dat je elkaars persoonlijkheid moet respecteren, is de grens toch dat je de persoonlijkheid van de ander niet gedwongen mag veranderen.

08-02-10

Blij weerzien.

Deze avond ga ik terug naar haar, mijn vriendin. Ik zal blij zijn van haar terug te zien, van haar te knuffelen en haar zachte huid te kunnen voelen (dankzij hier en daar een ‘verborgen’ vetkussentje). Van samen naast elkaar te zitten en te liggen, soms te praten en soms stil te zijn, al wandelend met of zonder hond. Gewoon genieten van elkaar. Van al het éénvoudige lekkers dat ze met plezier klaarmaakt. En niet te vergeten, van samen lekker lang te vrijen en te slapen.

Zaliger kan bijna niet!

05-02-10

De telefoon.

524_1094131419Als we elkaar niet zien, mijn vriendin en ik, en vermits we een LAT-relatie hebben komt dit wel eens voor, dan bellen we elkaar. En ik moet zeggen: het is aangenaam telefoneren met haar. Infeite is het de eerste vrouw waar ik echt lang mee aan de telefoon kan hangen. Bij vorige vriendinnen vertelden ze gewoonlijk hun ding en nà hun stress ontlading via het vertellen  (die indruk had ik toch) mocht ik beginnen te vertellen, alleen….ik had niet veel te vertellen. En ook die vriendinnen vonden dat. Het lag duidelijk wel aan mij, in die zin dat ik misschien onbewust niet zeker was of ik wel met hen wou doordoen. Ik voelde me dan een beetje een verdronken vlinder vermoed ik.

Met mijn huidige vriendin heb ik dat gevoel niet, ttz ik heb bij haar het gevoel dat ze de eerste persoon is waar ik mee zou kunnen samenleven, mits nog enkele aanpassingen van beide zijden uiteraard, want niets is volmaakt of het zou God moeten heten (waarbij ik me soms ook vragen stel). We springen van het ene onderwerp naar het andere onderwerp en kunnen zo gemakkelijk 45 minuten aan de telefoon hangen. Dit is niet altijd zo, soms bellen we slechts drie minuten indien er door omstandigheden niet langer gebeld kan worden. En het leuke hieraan is dat ik dan ons langer gesprek dan wel mis, wat ik een goed teken vind voor mezelf, want dit wil zeggen dat ik zeker nog niet uitgepraat ben met haar, en dat wat ze zegt me ook interesseert. En aangezien we allemaal weten dat vrouwen graag praten, is het ook voor haar een leuk vooruitzicht.

03-02-10

“De parenclub schat?”

Een goed jaar terug. Ik stel mijn vriendin voor de eerste maal voor aan een goede vriend van mij. Zoals bij ieder eerste gesprek gaat het enkel over koetjes en kalfjes. Terloops brengt mijn vriend ook naar voor dat hij libertijn is, maw dat hij geen vrees heeft voor sexuele genoegens met andere vrouwen, ook al is hij in relatie. Hierdoor gaat hij ook regelmatig naar de parenclub met zijn vriendin. Zijn vriendin weet dit en doet het ook.

 

Nà het gezellig samenzijn komen mijn vriendin en ik bij mij thuis. We nestelen ons wat in de zetel en van het één komt het ander….we beginnen immers mee te wippen met de metalen veren van de zetel. Terwijl we goed bezig zijn fluistert ze echter plots het volgende in mijn oor: “Gaan we ook eens naar de parenclub?”. Ik dacht dat ik het niet goed begrepen had en vroeg haar wat ze zei. “Niets,” zegt ze “later misschien”.

 

Ik ben er niet meer op ingegaan. Maar ik had het wel degelijk goed gehoord! Ze stelde voor om naar de parenclub te gaan. De dag erna breekt ze mijn vriend zijn libertijns gedachtengoed af. Ze breekt zelfs voor een deel ook mijn vriend af. Ik respecteer de mening van een ander en laat haar reakties over mij heen gaan. Ik vermoed dat ze besefte wat ze voorgesteld had aan mij , en misschien op die manier (via het afbreken) de situatie weer wou herstellen zoals ze voorheen was. Maar dit is niet zo, want het bleef in mijn hoofd hangen. Dat ze naar een parenclub zou willen vind ik niet erg, dat ze er niet eerlijk over zou zijn dat ze dat eens zou willen wel. Voornamelijk dan dat ze het erna probeert te verdoezelen zint me niet, waardoor ik me de vraag stel hoe ‘echt’ en eerlijk ze tegenover mij is.

20-01-10

All she ever wanted.

Gisteren heb ik gekeken naar een filmpje: ‘All she ever wanted”. Het verhaal ging over een vrouw die tot dodens toe wou krijgen waar haar hart naar verlangde.

 

Maar daar gaat het nu niet over. Waar het echter wel om gaat is dat het filmpje werd vertoond op vijftv, in de volksmond beter gekend als Wijftv, om de éénvoudige reden dat de programma’s voornamelijk gericht zijn op vrouwelijke mensjes. Ik als man echter durf ook wel eens naar een programma kijken op die zender, want het is niet omdat het een zogenaamde vrouwenzender is, dat het soms ook niet interessant of aangenaam kan zijn voor een man. Ik heb dit zelfs eens verteld tegen mijn huidige vriendin, wat ik misschien beter niet gedaan had, want achteraf had ze er, tot meermaals toe, haar plezier in dat ik naar een ‘vrouwenzender’ keek.

 

Het feit dat ze er plezier in heeft, en ook al bedoelt ze het niet slecht, gaf en geeft me wel een slecht gevoel. Mag ik nu niet zijn wie ik ben? vraag ik me dan af. En wat nog erger is: mag ik me ten opzichte van mijn partner niet tonen wie ik ben (zonder uitgelachen te worden)? Dat gevoel heb ik nu toch wel voor een deel, en of het echt opbouwend is voor de relatie….ik denk het niet, want ik ben nu eerder voorzichtig met wat ik zeg tegen haar.

 

In ieder geval: ik vertel haar niet dat ik gisteren naar die film of 5TV gekeken heb, ik heb best van de film genoten heb, en wil dat goed gevoel zo houden.