03-12-11

Back in town.

I am back in town Roepen!

 

Het was een aangename week, maar het kon ook beter. Eén reden daarvan is, dat ik terug een krop voel opkomen in mijn keel, wat erop wijst dat ik binnenkort weer een huilbui zal krijgen om ‘opgeslagen verdriet’ los te laten. Op zich niet erg, integendeel, maar het ‘verdriet uit het verleden’ heeft intussen wel een invloed op mijn gemoedstoestand en dus ook op mijn handelen in het algemeen. Het heeft lang geduurd vooraleer ik besefte dat mijn leven voornamelijk afgeremd werd door emotionele gevoelens en verdriet uit het verleden. Je leeft wel, en draait overal in mee, maar je geniet niet echt van de dingen die je aan het doen bent. Enfin, hoe meer ik het via huilen kan loslaten, hoe beter ik me voel en hoe gelukkiger ik wordt.

 

Een ander minpunt deze week was het sexgehalte. Als je elkaar slechts om de twee weken ziet, en je hebt dan slechts twee maal sex in de week dat je elkaar wel ziet, dan vind ik dat voor mijn libido wel wat weinig. Ook dat werkt wel eens op mijn gemoedstoestand. Het doet me ook vragen stellen over mezelf en onze relatie. Want ik zie haar wel graag, maar om een heel leven mezelf sexueel onder bedwang te moeten houden omdat zij een lager libido heeft….ik weet niet of het me zal/zou lukken. Maar dat zal de toekomst dan wel uitwijzen.

 

28-11-11

Uit het oog, uit het hart.

IK ben weer naar mijn vriendin voor een kleine week. Ik verlang al om haar terug te zien.

Dat is wel het voordeel van een LAT-relatie.....de sleur komt er niet zo snel in. Als je elkaar dagelijks ziet ga je al snel een routine inbouwen die meer gebaseerd is op je eigen ritme, dan op het ritme voor elkaar. De mens is nu éénmaal egoîstisch ingesteld. Het wordt dan zo een gewoonte dat je partner in de buurt is, dat die op de lange duur als het ware 'onzichtbaar' wordt voor jouw ogen. Uiteraard heeft dit ook gevolgen met tijd voor de relatie.

Misschien dat vrouwen daarom soms de neiging hebben om (veel) aandacht te vragen of te eisen. Omdat ze weten, als je 'onzichtbaar' wordt voor je partner, dat het dan eigenlijk is zoals het spreekwoord: "Uit het oog, uit het hart". Nochtans zou je dit eerder denken van een LAT-relatie....dat je elkaar niet of minder ziet, en daardoor minder denkt aan elkaar en dat dit negatieve gevolgen kan hebben voor de relatie met elkaar. Door de afstand ben je echter verplicht om meer te werken aan de relatie, gewoon omdat ze ook sneller te verbreken is als het niet meer werkt. Zou dit een reden kunnen zijn dat vrouwen liever trouwen en samenwonen? Omdat ze dan onbewust weten dat het al niet meer zo éénvoudig zal zijn om de relatie te beëindigen? Zou best kunnen, maar uiteraard een verkeerde gedachtengang, want het leidt alleen maar tot problemen als het niet meer werkt onderling. En dan pas wenst men veelal echt de partner uit het oog, en uit het hart.

24-11-11

Libido, vrouwelijke vormen en antidepressiva.

De week van 11 oktober 2011.

 

11/10/2011. Een beetje een baaldag. Niets van wat ik wil ondernemen lukt. De grootste vijs valt zomaar uit mijn handen, wat inhoudt dat ik beter stop met klussen voor de rest van de dag.

Om één of andere reden staat ook mijn libido vandaag erg hoog. Er zit veel beweging in mijn ‘beste vriend’, zo één van die dagen dat je bij wijze van spreken thuis zou blijven om de ganse dag te wippen, ook al zou het niet de ganse dag lukken om klaar te komen, het gevoel om het te doen is wel duidelijk aanwezig. En dit zal zich blijkbaar gans de week verderzetten: ’s morgens en ’s avonds voel ik de noodzaak om te masturberen….vreemd, vermits ik de laatste tijd met een lager libido zat. Zou het door de plotse positieve weersverandering zijn? Ik heb meer en meer het gevoel dat ik lichamelijk afhankelijk ben van de seizoenen. Het heeft ook een invloed op hoe ik naar vrouwen kijk. In de doe-het-zelf zaak zie ik een vrouw met gespannen jeans binnenwandelen. Ik bekijk haar uiterlijk, waarna mijn blik automatisch afdaalt naar haar kruis, die tengevolge van de erg strak gespannen jeans ‘uitdaagt’ om naar te kijken. Vervolgens passeert ze mij en mijn blikken blijven haar volgen: ik zie hoe haar volle doch sexy dijen heen en weer gaan bij iedere stap die ze plaatst, ze doet dit op zo een manier dat ik als het ware ‘door’ haar kledij zie. Het windt me op en met deze vrouw zou ik heel veel sexueel plezier kunnen beleven op dat moment. Natuurlijk hou ik me in, er is immers nog altijd mijn relatie, en ook al moest mijn vriendin er niet zijn, dan nog stel ik me de vraag of ik er zou (durven) naartoe stappen. Er naartoe stappen zou op zich geen probleem zijn, alleen: hoe maak je duidelijk dat je enkel met haar naar bed wil omdat je ze zo sensueel vindt? Vrouwen voelen zich veelal gebruikt als er niet meer gevoel achter zit, nochtans is het toch omdat juist haar lichaam me zo aantrekt, en zou ze moeten vereerd zijn, vermits veel vrouwen een psychologisch probleem hebben met de vormen van hun lichaam.

’s Avonds bel ik naar mijn vriendin, ze heeft ook een wat mindere dag gehad, maar hoe ze het ook deed, op het einde van het gesprek voelde ik me terug opgemonterd. Dit is een goed teken, het feit dat zij mij oppept, ook al beseft ze het niet zelf. Voor mij betekent dit dat ze het leven positiever bekijkt en dit ook ‘overbrengt’ op haar omgeving. Ze heeft vandaag echter wel terug een paniekaanval gehad toen ze in de auto aan het rijden was, wat me uiteraard zorgen baart. Maar misschien is het juist omdat ze innerlijk aan het ‘veranderen’ is, dat ze bepaalde negativiteiten loslaat, waardoor ze die aanvallen dan krijgt. Ik vind het immers logisch dat bij geestelijke veranderingen, daarbij ook de daarbijhorende psychosomatische veranderingen optreden. Een negatieve barrière waar men door moet indien men tot verandering wil komen. “Het wordt altijd eerst slechter voor het beter wordt”, zegt het spreekwoord, en in de realiteit is dit meestal ook zo.

 

Ook de volgende dagen klinkt mijn vriendin opperbest, en ik hoop dat het zo mag blijven duren. De laatste weken is ze echt een pareltje van een vrouw. Heel optimistisch en heel aktief. Ze plant regelmatig terug ontmoetingen met vriendinnen of probeert mee te doen aan bepaalde aktiviteiten als ik er niet ben. Dat laatste is heel belangrijk om depressieve gedachten tegen te gaan: hoe meer je bezig bent, hoe minder tijd je hebt om na te denken. Volgens mij is bezigheidstherapie één van de beste manieren om depressiviteit te vermijden. Het is alleen belangrijk dat je wel iets doet wat je graag doet. Dit kan natuurlijk wel problemen geven in een depressief stadium, want meestal doe je dan niets graag. Het beste kan je dan terugvallen op het verleden en terugdenken aan wat je vroeger graag deed op de ogenblikken dat je je goed voelde. En alhoewel er je in het begin misschien niet van zal genieten, ergens zal je een gevoelsmatige ‘link’ leggen met de momenten waarop je je wel goed voelde. Een andere mogelijkheid is dat je gewoon op ontdekkingstocht gaat en nieuwe gebieden en mensen probeert te ontdekken. Het zal je duidelijk maken dat er ook andere wegen in het leven zijn, dan die ene dat je tijdens je depressie bewandelt. Zaken en onderwerpen genoeg om aan deel te nemen, bovendien hoeft het zelfs zoveel niet te kosten. Met een beetje geluk leer je zelfs iemand kennen die opnieuw een hechte vriendschap kan worden. Opbouwen! Heel belangrijk om zich goed in het leven te voelen!

23-11-11

Een overgangsfase.

September en de week van  3/10/2011

 

September was een mooie overgangsfase: we hebben samen een trip naar normandië gemaakt om een beetje tot onszelf te komen. Mijn vriendin probeert zich te herpakken wat alcoholverbruik betreft. In ieder geval is ze sinds begin augustus niet meer dronken geweest en op de momenten dat we samen zijn drinkt ze beperkt.

 

De eeste week van oktober is heeeel prachtig verlopen. Mijn vriendin blijkt helemaal anders te worden: glimlachen en lachen is het voornaamste wat ze doet. Ook haar drankgebruik lijkt ze onder controle te hebben. Ze drinkt wel nog eens graag een glas cider, maar de wijn gaat ze uit de weg en bovendien overdrijft ze niet met de cider; integendeel. Onze emotionele en affectieve band lijkt groter en hechter geworden, en er begint echt een vorm van begrip en wederzijds respect te ontstaan. Aan kritiek wordt van beide zijden niet meer teveel belang gehecht omdat we het beter kunnen plaatsen. We hebben zelfs opnieuw samen gekookt in de keuken. Beetje bij beetje leert ze mij de basisstappen om lekker eten op tafel te plaatsen.

 

Echter wel drie minpuntjes: het eerste is dat, toen we naar ‘reyers laat’ keken, het onderwerp over zelfmoord bleek te zijn, en ik merkte toch een licht ‘geprikkeld’ gedrag op van mijn vriendin. Zou ze nog met duistere gedachten zitten, maar dit verbergen?!

Tweede minpunt komt dan van mijn kant: ik denk teveel aan sex, alhoewel ik het niet echt teveel noem, maar in onze relatie zou het wel wat meer mogen vind ik. En als ik nu al denk een tekort te hebben, dan stel ik voor mezelf de vraag wat dit zal zijn mocht mijn vriendin in de toekomst (nóg) minder zin in sex hebben. Derde minpunt dat me momenteel ook het meeste zorgen baart: op weg naar haar huis kreeg ze een paniekaanval met daarbijhorende lichamelijke reakties….

14-11-11

Visueel geflirt.

Donderdag 25/08/11  

 

Het is donderdag, en we dienen enkele boodschappen te doen. Onder andere ook in een doe-het-zelf-zaak. Door de gangen wandelend naar wat we op zoek zijn, komt er plots een brunette uit één van de gangen, kijkend en glimlachend naar mij. Het is een heel knappe dame vind ik. Bovendien blijft ze maar door die gangen wandelen alsof ze zich in een kledingszaak bevindt. Daardoor kruisen onze wegen meermaals en eveneens onze blikken. Hoe ‘opgewonden’ haar blikken me ook maken, hoe beschamend ook dat ik mij voel doordat ik eigenlijk visueel flirt terwijl mijn vriendin erbij is. Vanbinnen voel ik echter wel dat ik hou van mijn vriendin en zij voor mijn hart op dat eigenste ogenblik duidelijk de enige is voor mij. Laten we zeggen dat het geflirt met die brunette een sexueel verlangen is dat ik nooit zal kunnen waarmaken omdat ik in een relatie zit en van het trouwe type ben. Mijn visueel flirten duidt er echter wel op dat ik het vrijgezelleleven soms wel mis.

 

Was ik immers vrijgezel dan had ik misschien wel voorgesteld of ze geen (tijdelijke) klusjesman nodig had. Indien ze dan zou antwoorden dat haar vriend of man dat al doet, dan zou ik het signaal begrepen hebben dat ze ‘bezet’ is. Anderzijds zou er mogelijks een eerste kennismaking kunnen uitgegroeid zijn. Dat van die klusjesman zou natuurlijk een drogreden zijn om met haar naar bed te kunnen. De klusjes doen we er dan graag bij, zolang het er maar niet teveel zijn. En eveneens als vrijgezel zou ik vrezen, indien er nog contact nà komt, dat ze dan een relatie zou willen en dat het dus niet enkel een momenten van lust en plezier zouden zijn… .