26-06-10

Een visie van liefde.

“Je zult nooit weten waartoe liefde een man kan aanzetten!

 

De extase, de ellende.

De overtreden regels, de wanhopige risico’s.

De grote mislukkingen en glorieuze overwinningen.

 

Die zul je nooit kennen, omdat je het woord ‘liefde’ niet kent”

[De emotionele Dr McCoy tegen de logische maar emotieloze Dr Spock uit star trek]

12-06-10

Nà de sex.

Zo een vijftien jaar terug. Op één of andere manier had ik de mogelijkheid gecreëerd om een vier-tal vriendinnen te hebben om mee uit te gaan. Ik was in die periode nog (meer) op zoek naar mezelf (dan nu) en had bij hen een vorm van samaritaanse dekmantel gevonden. Het waren gewoon vriendinnen zonder meer en er was niet echt een diepe band, maar we ontmoetten elkaar wel altijd in de dancing waarbij we min of meer in elkaars gezelschap bleven. Op die manier kwam het ervan dat we ook eens samen naar een muziekfestival geweest zijn. We hadden afgesproken aan het station in de vroege morgen en we moesten om één of andere reden wachten op de meest vrolijke van de bende. Uiteindelijk kwam ze ook aan, echter met een minder leuk gezicht dan we gewoon waren. Vrouwen voelen de noodzaak veel eerder aan dan mannen om hun emoties te uiten waardoor ook zij dit deed. Het bleek dat haar vriend immers zo vriendelijk geweest was van nà de sex aan haar te zeggen dat hij ervandoor ging met iemand anders. Bad timing zou ik zo zeggen. Niet voor hem, maar wel voor haar. Je bent net totaal ontspannen van de sex, en dan krijg je dat te horen. Niet slecht gezien eigenlijk van die man, want hoe moet je immers reageren op zoiets als je net de ‘liefde’ bedreven hebt? Ik kan best begrijpen dat je op dat moment eventjes psychologisch in de war bent en dus niet sterk genoeg om verbaal of fysiek te reageren. Maar alhoewel het psychologisch misschien een juiste zet leek van die man vind ik het maar een zwakzinnige en laffe daad. Doe volwassen denk ik dan. Hij zal zich echter wel erg mannelijk gevoeld hebben door naar bed te kunnen gaan met twee vrouwen, zij het wel niet tesamen. En hoogstwaarschijnlijk was het hem ook daarvoor te doen. Je hoort wel eens vaker dat men bij een afscheid nog een laatste maal eens goed naar bed wilt met degene die je verlaat. Noem het een onvergetelijk afscheidscadeau, want dergelijke zaken vergeet je niet snel. Of het écht een cadeau is? De sex niet, maar het afscheid wel, want iemand die jou zo behandelt ben je beter kwijt dan rijk. Langs de andere kant had ze het misschien ook zelf gezocht. Ik weet immers uit heel betrouwbare bron dat ze het er niet moeilijk mee had om naar de toiletten te gaan met ‘de eerste, de beste aantrekkelijke man’ als ze vrijgezel was. Niet dat dit niet mag, elk heeft zijn eigen fantasie immers, maar je creëert dan wel een nogal losbandig beeld van jezelf waardoor je de twijfel van je partner versterkt of je wel een betrouwbaar persoon bent om mee verder te doen.

11-06-10

Primitieve drijfveren.

[Preludium: net mijn belastingsaangifte ingevuld. Legale dieven noem ik het, maar wat kan je eraan doen hé.]

Eergisteren was ik met mijn tuutuut (= auto) onderweg om boodschappen te doen. Bij mijn terugkeer dien ik aan de verkeerslichten naar rechts te gaan. En terwijl ik reeds mijn pinker aanzet, zie ik aan diezelfde verkeerslichten een aantrekkelijke vrouw staan, wachtend om over te mogen steken. Bij het voorbijrijden kruisen onze blikken en ik voel wel een aantrekking. Of er van haar zijde ook aantrekking was weet ik natuurlijk niet. Ik ben immers niet gestopt om het haar te vragen.

 

Het doet me wel beseffen hoe snel we beïnvloed worden door ‘uiterlijke’ kenmerken (van het andere geslacht). Ik ken haar totaal niet, heb zelf een vriendin waar het goed mee gaat, en toch….toch voelde ik een aantrekking waarbij ik, indien vrijgezel en de mogelijkheid er zou zijn, het niet zou nalaten om ermee naar bed te gaan. Die aantrekking moet toch van ergens komen. Het kan toch niet zijn dat dit enkel gebaseerd is op wat men ziet. Nee, men voelt ook iets. Want ik zie ook wel andere dames op straat, die ook knap zijn en waarvan ik dan denk “knappe vrouw”, maar waar ik dan geen innerlijke aantrekking toe voel. Ergens moet er wel nog iets primitiefs in ons zitten die ons stuurt, die ‘zegt’ tegen ons: “wippen die lekkere brok, er valt iets mee te doen!”.

 

Ook qua relatiekeuze gaan we niet zelden af op onze eerste indrukken die we opvangen van iemand. Ook al is die persoon dan misschien minder knap, toch zullen die eerste indrukken veelal bepalend zijn die de mindere eigenschappen van die persoon dan glad polijsten.

 

Hoe geestelijk ontwikkeld we ook zijn, we hebben nog steeds oerinstincten in ons. Die ons begeleiden naar wat volgens ons intuïtief vermoeden, goed voor ons is. Of dit werkelijk zo is, is natuurlijk een heel ander gegeven. Want door die primitieve drijfveren worden we soms in een richting gebracht die ‘natuurlijk’ wel goed aanvoelt, maar die uiteindelijk een totale verkeerde keuze blijkt te zijn. Voornamelijk mensen die zich (enkel) laten leiden door hun gevoelens kunnen hierdoor wel eens teleurgesteld raken in hun partnerkeuze. Wees dus voorzichtig met verliefdheid zou ik zeggen, en vooraleer je grote beslissingen neemt, zoals verhuizen en samenwonen of gemeenschappelijke rekeningen, wacht je beter tot je voeten wat méér op de aarde staan zodat je met je hersenpan kan nagaan of je er echt wel goed aan doet om die stap te nemen.

31-05-10

Dokterstoestanden.

Toen ik 26 was had ik besloten van me eindelijk eens te laten opereren. Sinds mijn zestiende werd immers via het medisch schoolonderzoek vastgesteld dat ik blijkbaar spataders op één van mijn teelballen had. En aangezien dit de kwaliteit van de sperma beïnvloed vond ik het beter van dat maar eens te laten doen. Ik, of beter gezegd mijn ouders, konden dat niet op mijn zestiende laten doen om de éénvoudige reden dat mijn ouders het geld daar niet voor hadden. Door de aanwezige armoedige toestanden zaten hun gedachten bij ‘belangrijker’ zaken en was een dergelijk ‘iets’ maar een bijkomstigheid. Zolang je er maar niet van doodgaat moeten ze gedacht hebben. Eindelijk kon ik dus op eigen initiatief beginnen werken aan de tekortkomingen van mijn gezondheid. Eén daarvan was dus die operatie.

Eénmaal in de kamer van het hospitaal moest ik mij volledig uitkleden en zo een typisch witte schort aandoen die langs de achterzijde open is. Alhoewel ik normaal altijd mijn slip aanhou in dergelijke gevallen, kon ik nu niet anders dan volledig naakt te gaan vermits dit voor de operatie ook wel nodig was. Nà de nodige pillerij en vragenlijsten mocht ik uiteindelijk meegaan naar de operatiezaal. Niet via het transport van het bed maar wel degelijk te voet. De verpleegster liet me voorgaan, vermoedelijk om op die manier te kunnen profiteren van het al dan niet mooi zicht dat ze zou krijgen. En mijn vermoeden werd bevestigd door het feit dat ik plots een klets op mijn blote kont kreeg. Ik heb er niet op gereageerd en zij gebaarde verder ook van niets, zij het dan wel met een glimlach. Achteraf, toen ik met mijn moeder in het caferia van het ziekenhuis iets zat te drinken, omdat mijn moeder dan opgenomen was, kwam ook die verpleegster tijdens haar pauze binnen waarna ze hevig naar mij zwaaide. Opnieuw reageerde ik niet terug, ook omdat ik haar niet kende en eigenlijk niet wist waarom ze zwaaide naar een ‘onbekende’. Blijkbaar moet ik bij haar in de smaak gevallen zijn.

Dergelijke ‘doktertoestanden’ gebeuren wel meer blijkbaar. Volgens een enquete komt het wel vaker voor dat een (zwakke) dokter een ‘relatie’ heeft met één van zijn klanten. Waarschijnlijk veroorzaakt door vrouwen die zich alleen voelen en inspelen op de intieme situatie om de dokter haar te laten betasten om zo van het ene naar het andere te kunnen komen. Tja, de dokter moet nu éénmaal zorgen voor het welbehagen van zijn klant en  daarenboven is  hij gebonden door het beroepsgeheim. Hij zal het in ieder geval wel niet op de medische fiche plaatsen van de patient. Een ex-vriendin van mij had zo een gyneacoloog die de gewoonte had van bij al zijn klanten eens in hun billen te nijpen, toch volgens zeggen van mijn toenmalige vriendin. Hij zal wel af en toe eens lappen gekregen hebben, maar al de rest heeft hij intussen wel goed meegenomen. Mijn ex-vriendin heeft uiteindelijk wijselijk besloten van naar een vrouwelijke gyneacoloog te gaan.

Jaja, soms gaan mensen zodanig op in het uitoefenen van hun beroep dat ze privé met werk beginnen te mengen. Meestal is dat geen goed idee, omdat je dan ook de grens niet meer kan trekken voor jezelf over wat mag en niet mag.

En nu ben ik weg naar mijn vriendin: doktertje gaan spelen Lachen!

16-05-10

“The children”.

Vrijdag laatst heb ik gekeken naar het slot van “The children”. Het betrof een verhaal over een aandachttrekkend kind, van gescheiden ouders, die uiteindelijk vermoord wordt. De zoektocht was natuurlijk welk familielid de dader was.

Wie in de film de gewelddaad gedaan heeft doet er niet toe, belangrijker was dat er op het einde een stukje moraal kwam via een tekstje die vermeldde dat er in Engeland iedere week 2 kinderen sterven ten gevolge van huiselijk geweld. Geen lachertje vind ik persoonlijk. Je vraagt je dan af waarom dergelijke mensen kinderen willen. Het hebben van kinderen wordt veel te veel aanzien als het hebben van een stuk speelgoed. Het grote verschil met een stuk speelgoed en een echt kind is echter dat je een kind niet zomaar opzij kan leggen als je eventjes iets anders wilt doen. Je moet er tijd en geduld voor opofferen, veel zelfs, heel veel. Tenminste als je toch een goede ouder wilt zijn.

Denk je teveel aan jezelf, en heb je nog zoveel plannen dat je wilt uitvoeren in je toekomstig leven, dan zou ik toch wel voorzichtig zijn met snel kinderen op de wereld te plaatsen. Hoe groot de natuurlijke drang ook mag zijn. De frustratie dat je uiteindelijk niet of nooit het leven gehad zult hebben dat je wilde hebben kan best escaleren tot slaand afreageren op de kinderen. Is het niet fysiek, dan misschien wel via het emotioneel kleineren van de kinderen. En laat ons eens eerlijk zijn, daar dienen kinderen niet voor.