23-07-10

Moederlijke en vaderlijke energie.

In Argentinië is gisteren het homohuwelijk gelegaliseerd (zie ook: Homohuwelijk gelegaliseerd in Argentinië ). Voor sommigen een goede zaak, voor anderen een slechte zaak. Die sommigen zijn uiteraard de holebis, de anderen zijn dan grotendeels aanhangers van de katholieke kerk of een andere geloofsgroepering.

Als hoofdredenen van hun tegenkanting beweren ze dat elk kind recht heeft op een vader en een moeder, en dat homotoestanden tegen de natuur zijn.

Misschien wel geldige (kerkelijke) redenen. Alleen vraag ik me af….als iemand het gevoel heeft dat hij homo of lesbienne is…..kan men dan eigenlijk niet stellen dat dit dan ook juist hun natuur is, en dat ze bij het uitvoeren van hun ‘act’ gewoon hun natuur volgen? Is het niet zo dat er zelfs onder de dieren homosexualiteit aanwezig is, en is een dier niet juist wat de natuur representeert? Moest de “Almachtige” daar echt tegen zijn, zou hij dan in zijn scheppingscreativiteit niet iets voorzien hebben om dit onmogelijk te maken? Langs de andere kant denk ik dan soms, God is waarschijnlijk een mens (geweest), want verre van alles wat hij geschapen heeft, loopt of is perfect. OK, al wat geschapen geweest is, is perfect in zijn eigenheid, als ding of wezen op zich….maar men kan niet ontkennen dat er toch heel wat mank loopt op de wereld wat betreft de samenwerking tussen al die ‘perfecte’ dingen. Mooiste bewijs van mank lopen van het leven zijn al de godsdienstoorlogen die er al geweest zijn en nog zijn. Oorlogen die dienen om de ware liefde te vertegenwoordigen, maar die niet anders dan leed en pijn veroorzaken. Men kan natuurlijk ook veronderstellen dat de mens een eigen wil heeft om te doen wat hij wil, maar dan kan men stellen dat die godsdienstoorlogen door de mens ontketent zijn, en hebben zij dan niet het minste recht van spreken over wat juist of verkeerd is? Ik dacht het wel!

 

“Elk kind heeft recht op een vader en een moeder!”, zegt kardinaal Jorge Mario Bergoglio die de tegenkanting voert in Argentinië. Het doet me vragen stellen over al die straatkinderen die geen vader of moeder meer hebben. Of die wèl een vader en moeder hebben, maar ‘ergens’ langs straat gedumpt werden omdat de ouders het financieel niet kunnen dragen en de verantwoordelijk niet op zich konden nemen van tijdens de sex tijdig terug te trekken (indien er geen voorbehoedsmiddelen aanwezig zouden zijn). Och ja, het is juist….hier mag (moet) men dan wel de natuur volgen. Dat men dan opnieuw armtierige situaties van leed creëert trekt de Kerk zich dan minder aan. Enfin, de kinderen hebben tenminste een vader en een moeder, ook al weten ze soms met moeite wie die ouders zijn.

Nee, het gaat volgens mij niet om het feit of een kind een vader of een moeder heeft. Het gaat er mij veeleer om of een kind vaderlijke zorg en moederlijke zorg krijgt. Iemand die de emotionele en karakteriele rol van de vader op zich neemt of iemand die de emotionele en karakteriele rol van de moeder op zich neemt. Of dit vaderlijke en moederlijke effectief van een man of vrouw moet komen weet ik nog zo niet. Er zijn genoeg gezinnen waar de man eerder het zachte in zich draagt en de moeder het hardere mannelijke.

Het gaat er veeleer om dat een kind de aanwezige energie voelt van het vaderlijke en het moederlijke, dan dat dit effectief moet vertaald worden door de lichamelijke aanwezigheid van een vader en een moeder. Je hebt gescheiden mannen en vrouwen, of weduwen en weduwnaren die soms hun kinderen volledig alleen moeten opvoeden en dan zowel vader èn moeder moeten zijn. Niet fysiek, want dat zou niet gemakkelijk zijn :-), maar door op het juiste moment “vader” en/of “moeder” te zijn qua manier van reageren.

 

Het klopt natuurlijk wel dat wezen, of kinderen die hun échte ouders nooit gekend hebben ergens een gemis voelen. Mijn vader heeft zijn échte vader ook nooit gekend, en had ook dat gevoel. Maar dat komt dan grotendeels omdat ze reeds van bij de geboorte een vorm van verstotenheid (aan)gevoeld hebben en meestal dragen ze dit dan ook gans hun leven mee als een ‘energetisch’ tekort. En zolang ze voor henzelf niet tot het besef komen, dat ze daar zelf niet de oorzaak van zijn, maw pas als ze dat verkeerd schuldgevoel kunnen loslaten, kan dat gemis verdwijnen. Toch als ze opgevangen geweest zijn door adoptie ouders, die geprobeerd hebben van dat kind als hún kind op te voeden en met veel vaderlijke en moederlijke energie en liefde omarmd hebben, ook al waren het niet de échte vader en moeder.

 

Tot slot: om terug te keren naar de hoofdkwestie, nl. het huwelijk tussen holebi’s; gaat het uiteindelijk in een huwelijk niet om de liefde dat mensen voor elkaar voelen, van welke aard dan ook, en niet om het sexuele? En is dat niet wat elke geloofsovertuiging zou moeten promoten: dat mensen elkaar moeten liefhebben in plaats van uit –en afstoten?!

 

Voor alle duidelijkheid: ik ben wel zelf geen homo, en ben ook geen voorstander om het te worden…laat dat wel duidelijk wezen. Daarvoor zie ik mezelf te graag :-).

22-07-10

Pompeuze toestanden.

Het berichtje van gisteren doet mij denken aan die pompiers uit Jumet. Je weet wel, in verband met die kazerne waar enkele pompiers een “parenclub-paar” had uitgenodigd om het nodige te doen. (zie ook: Orgie in brandweerkazerne [België] ). Uiteindelijk zijn de pompier-deelnemers slechts vier weken geschorst. Niet dat ze voor mij zwaar gestraft dienen te worden, maar dan denk ik zo: moest ik op mijn werk dergelijk iets doen, dan zou ik waarschijnlijk op staande voet ontslagen worden met dringende reden op mijn C4, waardoor ik dan ook nog eens geen dopgeld zou kunnen trekken. Ik weet nu wel niet of die pompiers uit Jumet al dan niet getrouwd waren… .

Ja, pompiers, het is een ras apart. Ik heb ook nog eens een vriendin gehad die zich ingelijfd had bij de pompiers. Volgens mij was haar onderliggende reden dat ze wou bewijzen dat ze haar mannetje kon staan in deze grote boze mannenwereld. Het was echter wel als vrijwilligster. Het voordeel van vrijwillig pompier te zijn, is dat je op je belastingsaangifte een extra fiscale vrijstelling krijgt van +/- 2000 euro. Lekker meegenomen dus. Natuurlijk houdt dat vrijwillig zijn dan ook in, dat je zo snel mogelijk beschikbaar moet zijn als er ergens brand uitbreekt.

Ze vertelde me dan ook van die verhalen binnen het korps. Dat de één de vrouw van de ander letterlijk afgesnoept had. Of dat men stilzwijgend nogal licht omsprong met de goede zeden van elkaars vriendinnen of vrouwen. Het bewijs heeft ze me wel duidelijk geleverd, want ook ik ontkwam er niet aan toen ze ervandoor ging met een pas gescheiden pompier uit haar kazerne.

Natuurlijk kan en mag ik niet volledig veralgemenen, en zijn niet alle pompiers van hetzelfde allooi.  Ik heb zelfs in mijn jeugdjaren een vriendin gekend waarvan haar vriend een vrijwillige pompier was. Hij heeft er echter het hachje bij ingeschoten toen hij de slachtoffers van een neergestorte helicopter te roekeloos wou redden waardoor hij letterlijk het hoofd verloor door één van de wieken. Pompiers doen dus ook mooi werk met risico van eigen leven, dat mag wel gezegd worden. Maar van één ding ben ik wel heel zeker: ze houden van blussen….op de ene of de andere manier!

21-07-10

Swingende toestanden.

Eergisteren heb ik eens gekeken naar “open en bloot” op kanaal 2. Een programma waarin de aandacht gaat naar relationele open- en blootheid. Het onderwerp van maandag laatst ging over swingers. Nee, geen mensen die dansen, maar mensen die aan partnerruil doen. Die partnerruil dient dan wel niet om de afwas of strijk te laten doen door iemand anders, maar wel degelijk om eens met iemand anders naar bed te gaan. Meestal gaat dit gepaard met de toestemming van de partner, alhoewel het ook gebeurt dat ieder zijn eigen gangetje gaat, met of zonder medeweten van de partner, maar in ieder geval wel met zijn/haar toestemming om “vreemd te gaan”.

 

In het programma was er ook een gezamenlijk (vragen)gesprek met drie vrouwen, waarvan er eentje wel aan swingen deed, en de twee andere vrouwen niet. Eén van die andere vrouwen was Joyce van Nimmen. Het viel mij op dat de twee niet-swingende vrouwen, het swingen eerder aanzagen als vreemdgaan, en dat ze vreemdgaan zelf totaal respectloos en dus ‘not done’ vonden. Het bizarre was dan ook wel weer dat beide vrouwen wel toegaven dat ze zelf al eens vreemd waren gegaan. Begrijpe wie begrijpe kan J!? Het komt mij een beetje over als “ik mag, maar jij mag niet!” .

 

 

In het algemeen kan men swingen dus aanzien als een vorm om vreemd te gaan, maar dan zonder je partner te willen kwetsen. Als één van beide partners niet akkoord is zal de andere partner dit in het algemeen respecteren en dan ook geen sexuele gemeenschap hebben met die andere persoon. Swingen mag dan wel bij sommige mensen een negatieve bijklank hebben, indien het met enige geestelijke volwassenheid gedaan wordt creëert het toch wel respect voor elkaar onder de gehuwde/samenwonende partners onderling.

 

 

Natuurlijk is niet alles rozegeur en maneschijn binnen die swingende wereld. Zo heb ik ooit nog een vriendin gekend die vertelde dat ze van haar vriend moest meegaan, om daar dan ter plaatse enkel met vrouwen te vrijen (terwijl ze eigenlijk niet bisexueel is) terwijl hijzelf dan simultaan sex had met die andere vrouw. Alhoewel ze daar ook wel leuke momenten en vrienden gehad heeft, zal het je wel niet verwonderen dat ze, nà de breuk met haar vriend, eventjes niet meer wist wie ze was en wat ze zelf wilde op sexueel gebied. Je grenzen verleggen kan dus misschien wel goed zijn, zolang je maar zelf kan bepalen waar je die grenzen wilt leggen. Indien je partner je dus iets wil opdringen dat je zelf niet wilt, denk ik dat je misschien stilletjes een andere partner moet overwegen….. zie het als een andere manier van swingen J.

 

 

Een andere situatie die ook wel eens opkomt bij swingen is jaloezie. Men denkt soms van het aan te kunnen, en éénmaal men zijn/haar partner teveel ziet genieten met iemand komen de groene monstertjes naar boven. Het gebeurt niet zelden, meestal van manzijde, dat die zijn partner probeert mee te ‘lokken’ naar een parenclub om dan zijn lusten te kunnen botvieren. Omdat vrouwen wel eens bereid zijn om hun grenzen te verleggen om hun partner te kunnen behouden, gaan er sommigen mee om eens te zien wat het heeft. En soms gebeurt het dan dat de vrouw het eigenlijk leuker begint te vinden dan de man en er geen houden meer aan is, waarna de man het gevoel krijgt dat hij de ‘macht’ over haar verliest. In plaats dat het hen emotioneel dichter brengt, ontstaan er dan ruzies met relatiebreuken tot gevolg. Dit hoeft daarom niet negatief te zijn, want ergens duidt het er dan ook wel op dat er te weinig echte liefde en begrip voor elkaar was binnen de relatie. De breuk zou er dus sowieso wel gekomen zijn.

 

 

 

Swingen dient men wel niet te verwarren met polyamorie [=liefdesgevoelens (kunnen) hebben voor meerdere personen op hetzelfde moment]. Swingen is eerder sexueel gericht, terwijl polyamorie toch diepgaander is wat gevoelens betreft, maw het draait niet enkel om de sex bij polyamorie.

06-07-10

"Hij mag alles weten".

 

Dit is een visuele aanvulling op een vorig berichtje "Hij mag alles weten".

05-07-10

Stress (in een relatie).

Terug in de tijd. Ik ben ongeveer 13 jaar. Een goede 2 jaar ervoor is mijn jongste broer S. geboren. Een ‘nakomertje’, zoals men in de volksmond wel eens durft te zeggen. Mijn moeder was 45 jaar toen ze van hem beviel. Binnen de kring van armoede vermenigvuldigen armoedige situaties zich meestal….toch binnen deze maatschappij waar je eerder aan je lot overgelaten wordt dan geholpen. De gelukkigen onder de armen krijgen wel ‘iets’ van de overheid om toch je hoofd boven water te houden, zodat je toch nog een beetje verder kan afzien. Bij ons was dit niet het geval: dat we geholpen werden bedoel ik dan.  Mijn vader was een arme zelfstandige (ja, die bestonden en bestaan nog!) tengevolge van enkele zenuwinzinkingen. En, het woord zegt het zelf, als zelfstandige moet je je plan zelf trekken….je hebt geen rechten als het misgaat, en de overheid zal je zeker niet steunen, zeker niet toen in de jaren tachtig. Ik ben al blij dat men daar hedendaags vanuit overheidsstandpunt probeert iets aan te doen, maar er is nog veel werk aan de winkel.

 

Ook mijn moeder had het zwaar. Vijf kinderen opvoeden in een arme kring is niet gemakkelijk. Een beetje drank erbij kan dus wel helpen. En het heeft geholpen, maar dan wel in negatieve zin. Af en toe mocht ze wel eens gedwongen opgenomen worden in de kliniek om te ontwennen. Alhoewel ze ook daar begon aan te wennen en ook dat geen zin meer had op termijn. Maar de miserie van een ‘nakomertje’ werd dus op dergelijke momenten doorgeschoven naar …….mij. Jawel, amper 13 jaar, en ik kon al pampers verversen. Ik kon al aardappelen schillen en vlees bakken. De warmte van een strijkijzer kreeg ik ook onder handen en ik wist de prijzen van al het goedkoopste eten in de winkel en hoeveel het woog door de gevulde ALDI-zakken te voet naar huis te sleuren. De toekomstige nieuwe man was geboren!

 

[Als ik nu jongeren zie die aan 20 jaar nog niet weten wat een brood kost of hoe ze moeten afwassen of aardappelen schillen, weet ik niet of ik moet blij zijn dat ze een zorgeloze jeugd gehad hebben, of hoe triestig het is dat ze aan die ouderdom nog niet op eigen benen kunnen staan.]

 

 

Waarom mijn oudere broers dat niet deden? Die waren nodig om vaders’ éénmanszaak draaiende te helpen houden, niet tegen betaling maar wel om eten op tafel te krijgen. Ook al draaide de zaak eigenlijk vierkant, om niet te zeggen driehoekig. In ieder geval: verantwoordelijkheid brengt natuurlijk stress mee. En stress had ik. Heel veel! Al was ik er mij niet bewust van. Ik werd echter wel met mijn neus op de feiten gedrukt toen ik op een dag eens alleen was met mijn klein lief broertje. Terwijl ik tv aan het zien was, was ik aardappelen aan het schillen. Mijn broertje lag in zijn bedje, dat zich in de woonkamer in de hoek bevond.

 

Op een bepaald ogenblik echter begint hij te huilen. Kinderen kunnen al huilend erg opdringerig zijn, en het gehuil klinkt zoveel maal erger als het op een ongelegen moment komt. Op dat moment wilde ik immers wat rust voor mezelf. Maar hij bleef maar huilen! Ik zeg dat hij moet stoppen met huilen, maar hij doet maar door. Noodgedwongen sta ik recht om me naast zijn bedje te plaatsen en herhaal nogmaals dat hij moet stoppen met huilen. Ik vraag hem zelfs wat er is, maar hij antwoord niet! Wat wil je ook, hij kan immers nog niet praten. Hij staat met zijn korte beentjes op de matras en houdt zich vast aan de rand van zijn bedje. Ik weet me geen raad en de stress overmant me. Ik neem de rand van zijn bedje vast en zeg dat hij moet stoppen. Nog steeds luistert hij niet! En ik begin te slaan met het bedje tegen de muur, en ik sla, en ik SLA, en ik SLA, en ik SLA en ik ……BREEK!

 

Nee, niet zijn nek…..ben je gek! Ik hou van dat ventje. Nee, ik breek vanbinnen, in mijn hart 

love-hurts

 Ik besef plots waar ik mee bezig ben en neem hem uit het bedje, stevig omarmend, terwijl hij nog steeds huilt. “Sorry!” zeg ik tegen hem, terzelfdertijd voel ik bij mij vanbinnen een schuldgevoel kweken omwille van mijn gedrag. En nog steeds heb ik er spijt van! Alhoewel ik nu niet meer het gevoel heb dat het om een schuldgevoel gaat, wat uiteraard het belangrijkste is.

 

Mijn gedrag toont echter wel aan dat mensen door stress-situaties op een manier kunnen reageren die ze zelf niet willen. Door de stress wordt echt het onderste uit de kan gehaald om te zien wat je eigenlijk aankan in het leven (in een bepaalde situatie). Om één of andere reden werd ik ‘vanbinnenuit’ gestopt in mijn agressief gedrag. Er zijn echter mensen die in dergelijke situaties helemaal doorslaan met soms lamentabele gevolgen.

 

Stress omschrijf ik als een radeloos gevoel dat bij je opkomt op een moment dat je eigenlijk (geestelijke) rust nodig hebt. Als mensen geen tijd hebben om die stress te ontladen op een positieve manier via sporten of dergelijke, gaan ze veelal op zoek naar surrogaat ontspanningsmiddelen zoals roken, drinken, drugs of medicatie. Het is duidelijk dat die elementen kunnen escaleren tot overmatig gebruik naarmate de stress stijgt totdat zelfs die middelen niet meer helpen en men uiteindelijk toch doorslaat, maar nog harder dan men zou doen dan voorheen zonder die middelen.

 

Stress kan men zien als een condensator, waarbij de (geestelijke) spanning altijd maar opgeladen wordt tot ze het maximum bereikt en uiteindelijk ontlaadt in een bepaald, meestal negatief gedrag. Via die surrogaatmiddelen creëert men eigenlijk een condensator met een nog groter opladingsvermogen, maar bij doorslaan leidt dit dan ook tot een grotere ontlading! Geniet dus van die dingen als je daar gebruik van maakt, maar met mate.

 

Ook de menselijke hormonenregeling kunnen veel stress in een mens losmaken. Bij de man kan dit ontsporen in vreemdgaan of sexueel opdringen tov de partner (of iemand anders) indien hij  zijn sexuele hormonen niet tijdig kan ontladen en bijgevolg de drang naar sex te sterk wordt. De vrouw zal zich tijdens haar periode dan eerder via bepaalde uitlatingen en onlogisch gedrag uitwerken op de omgeving.

 

Het is dus belangrijk om met stress te leren omgaan, want veelal wordt die uitgewerkt in de relatie (zowel partner als kinderen) als men die niet erbuiten kwijt kan. Gedwongen sex, slaande en roepende ruzies, onderdrukking zijn dan zaken die toegepast worden op degene die men eigenlijk graag zou moeten zien.