16-12-10

Een dagboek.

 

 

In volgend artikel (link: misbruikte stiefdochter  ) kun je het relaas lezen van een hoofdinspecteur die schuldig bevonden werd aan misbruik van zijn stiefdochter. De man werd uiteindelijk schuldig bevonden doordat het meisje een dagboek bijhield en daar ook herhaaldelijk haar slechte ervaringen met de man in schreef en beschreef.

 

Misschien zou het wel beter zijn dat kinderen aangeraden wordt van een dagboek bij te houden. Het kan in geval van nood (zoals misbruik) best dienen als bewijskracht, en als het kind domme dingen doet zoals zelfmoord of moord, kan in principe via dat dagboek een vorm van ‘begrip’ ontstaan van de nabestaanden voor de actie die het kind ondernomen heeft. Het zou vermoedelijk wel een ‘helende’ werking hebben op het verwerkingsproces.

 

Natuurlijk is een dagboek hebben niet zonder risico’s. Het kan immers door anderen gelezen worden en bovendien kan men, indien het kind negatief intelligent is, valse beweringen schrijven in het dagboek om de boze (stief)vader –of moeder in een negatief daglicht te stellen om later eventueel te misbruiken. En wie durft er nu twijfelen aan de woorden van een kind?

 

Een ander belangrijk voordeel van een dagboek is uiteraard dat het een beeld geeft van jezelf: over hoe je denkt en hoe je je voelt in bepaalde situaties. Wat je goed doet en wat je verkeerd doet. Door het neer te schrijven erken je immers hoe je bent, en wat je wel en niet graag hebt (in een bepaalde situatie). Daardoor kan je werken aan jezelf, personen vermijden die je niet graag hebt en een vorm van toekomstbeeld opstellen voor jezelf over hoe je het leven wilt (aanpakken).

 

In mijn jeugdjaren heb ik nooit een dagboek bijgehouden. Achteraf bekeken vind ik het een spijtige zaak, want het zou nu misschien vele vragen beantwoorden die ik stel uit het verleden. De menselijke geest verdringt zo graag (on)aangename dingen dat men zonder dat men het weet met een (psychosomatische) mechanisme door het leven gaat, waar men uiteindelijk niet meer kan aan tornen omdat men niet weet van waar het juist komt.

 

En, 'last but not least', terwijl je schrijft…doe je ook geen andere domme dingen.

13-12-10

Albert

2694312752.jpg

18-10-10

Een illusie.

De man,….de man van els van doren….hij is doodongelukkig omwille van het overlijden van zijn vrouw. Hoe erg het echter ook mag klinken, en hoe ongelukkig hij ook mag zijn: ik denk dat het nog niet helemaal tot hem doordringt dat zijn vrouw hem eigenlijk vijf jaar bedrogen heeft.

 

 

Zijn reaktie is uiteraard normaal. Als we er vanuit gaan dat hij echt van niets wist, is het normaal dat hij eerst het verlies wenst te verwerken. De  emoties primeren immers op dat moment boven het denken.  Maar éénmaal hij alles emotioneel zal verwerkt hebben, zal hij ook terug beginnen denken, niet met zijn hart, maar met zijn hoofd, waarna hij hoogstwaarschijnlijk tot het besef zal komen dat zijn leven niet was zoals hij dacht dat het was. Dat zijn leven van de laatste vijf jaar eigenlijk een illusie was. En dat dit leven misschien toch zou gestopt hebben mochten de kinderen oud genoeg geworden zijn om op eigen benen te staan, omdat els van doren dan misschien toch zou scheiden en ervandoor zou gegaan zijn met haar aanbidder.

 

Ik denk hier gewoon aan omdat het mij ook ooit eens is overkomen, dat iemand dat ik graag zag ervandoor ging met iemand anders. En op het moment dat het gebeurt, en je aldus ook weet hebt van het verborgene, kan het je eigenlijk niet schelen dat je bedrogen bent geweest. Je wilt gewoon die persoon die je graag ziet terug, en als die terugkomt kun je met een vingerknip al het negatieve ‘vergeten’. Die vriendin van mij is echter niet teruggekomen, en toch duurt het nog zeker een jaar waarin je hoopt dat ze toch nog terugkomt.

 

En stilletjes aan begin je te beseffen dat ze nooit meer zal terugkomen, en dat je eigenlijk goed in de zak gezet geweest bent. Die ontnuchtering geeft je dan plots een heel andere kijk op die persoon die je graag zag, waardoor je begint te beseffen dat die persoon eigenlijk je liefde niet waard was of is. En dat je die persoon zelfs nooit meer zou terug willen.

 

 

Bij els van doren en haar man zou het niet anders zijn denk ik. Mocht els van doren niet ‘verongelukt’ geweest zijn, dan was de situatie zoals er in zovele gezinnen wel eens gebeurt: zij had hem goed liggen gehad. Stel jezelf immers in de plaats, als het jezelf al niet overkomen is, je denkt van alles op een rijtje te hebben en gelukkig te zijn, en plots ontdek je dat je partner je al jaren bedriegt en dat je al die jaren van bedrog in een schijnwereldje/droomwereldje leefde.

 

 

Natuurlijk zitten we hier in het geval van els van doren wel in een andere situatie doordat ze vermoord geweest is. Het is maatschappelijk immers niet verantwoord om kritiek te geven op iemand die er niet meer is. Maar door de jaren heb ik ook wel geleerd dat de maatschappij voor een groot deel een verzameling van mensen is die veelal doet alsof ze waarde hechten aan andermans leven, maar wel niet bereid zijn om er iets voor op te offeren.

30-08-10

Met een glimlach.

Terwijl ik mijn inkopen aan het uitladen ben, komt er een dame voorbij. Ze kijkt me in de ogen, waarna een lichte glimlach volgt. Als een dame in de ogen kijkt is het altijd een goed teken vind ik, het is een teken van verkenning. Indien er een glimlach op volgt is het nog beter, want dan zegt ze eigenlijk stilzwijgend “Je bent op het eerste zicht goedgekeurd!”.

 

Ik glimlach terug, ten eerste uit beleefdheid, ten tweede omdat het best een mooie dame is. Om dan te vertrekken naar mijn vriendin voor een weekje samenzijn, met diezelfde glimlach... .

26-08-10

"Personal services requested".

Mijn vriendin zit in de zetel een glas wijn te drinken, ik sta recht vlakbij de zetel. Intussen zien we een trailer op vitaya als publiciteit voor de reality reeks “personal services requested”, waarin ze een stuk tonen waarbij 2 personen in discussie vallen met elkaar. Op het einde van de trailer reikt mijn vriendin haar leeg glas aan en zegt “uitspoelen en op het aanrecht zetten”. Ik neem het glas aan, en terwijl ik naar de keuken ga, zeg ik: “Ik dacht dat je al een hond had?!”. Ze lacht, “personal services requested”, antwoordt ze. “Meestal loopt dat niet goed af”, zeg ik haar, “je hebt het gezien in de trailer!” . Daarna was er een stilte en zijn we er niet meer op ingegaan.

 

Het gebeurt wel meer in een relatie, om niet te zeggen altijd, dat men denkt dat men recht heeft om de ander als ‘slaaf’ te laten dienst doen. Hetzij om te koken, te strijken, klusjes te doen of wat dan ook. Meestal voor de dingen die men zelf niet graag doet. Een goed idee? Als het evenredig verdeeld is en men met het nodige respect behandeld wordt heb ik daar totaal geen probleem mee. Moeilijker en bitsiger wordt het meestal wel indien de ene begint te eisen of het normaal begint te vinden dat de ander dat doet, en zeker als de manier waarop het verwacht wordt eerder dominant dan met het nodige respect gebeurt. Het is niet omdat er een stilzwijgende afspraak is dat de vrouw de kook doet, dat de man daarom het recht heeft om te bepalen wat, wanneer en hoe de vrouw dit moet doen. Evenmin kan de vrouw eisen dat de man nú het gras moet afdoen, in plaats van morgen. Meestal gebeurt dit eisenpakket echter wel tov elkaar waardoor er een inwendige wrevel ontstaat (als het niet onmiddellijk wordt gedaan), die uiteindelijk soms tegenover elkaar wordt geuit via ruzie, pesterij, achterklap of geweld.

In een relatie vergeet men te snel hoe het zou zijn als men er helemaal alleen voor staat. Hoeveel zwaarder alles zou wegen indien men alles zélf moet doen. En in principe zou dit ook zo moeten zijn: dat elke partner zorgt voor zijn/haar eigen wensen. Samen koken, samen strijken, samen klussen doen….het zou leiden tot veel meer verbondenheid met elkaar. Hoogstwaarschijnlijk zelfs tot meer charme van de relatie. Meestal wil men dit echter niet en neemt ieder de taak op zich wat hij/zij goed kan wat aan de ander dan de ruimte geeft om te klagen als iets niet (goed) gebeurt. Het kan zelfs leiden tot (onbewust) slavernijgedrag. Niet zelden is de vrouw meer een slaaf van haar gezin, dan de moeder en de vrouw. Net zoals de man in sommige gezinnen enkel moet instaan voor de financiële inkomsten, en enkel daar ‘goed’ genoeg voor is. Voor de rest moet hij dan zwijgen en luisteren.