23-02-11

Liefde is… .

Ben weer terug van weggeweest. Het verblijf van mijn vriendin is wat langer uitgelopen dan gepland, en dat mag ook. Af en toe is het wel eens nodig om planning door elkaar te sturen zodat men niet het gevoel zou creëren dat men alles onder controle heeft of moet houden. Af en toe eens loslaten aan planning vind ik wel belangrijk, anders zou ik hoogstwaarschijnlijk een controlefreak worden, en hoewel het leuk lijkt om de controle over een situatie te houden, dat is het zeker niet, want als men dan plots in een ongecontroleerd moment terechtkomt doorsta je zweetangsten bij wijze van spreken. Alhoewel die angsten voor sommige mensen wel letterlijk zijn.

 

Best een leuke tien dagen gehad met mijn vriendin. Op een paar minpunten na dan. Maar dat zal dan ook wel deels weer aan mijn muggenzifterij liggen. Alhoewel ik mijn vriendin toch eerder van het egoïstische type vind, en ze dit zelf niet beseft vermoed ik, weet/voel ik ook dat ze me graag ziet. En wie ben ik om haar te veroordelen op haar egoïsme? Langs de andere kant ziet ze me misschien graag omdat ze me nodig heeft…..al bij al is liefde voornamelijk een egoïstische handeling vind ik. Je ziet immers iemand graag omdat die persoon jezelf een goed gevoel heeft. En om dat goed gevoel draait het meestal toch bij liefde en verliefdheid. Eénmaal de tegenpartij dat gevoel niet meer kan opwekken begint de liefde snel te tanen, en begint men ook de partner in vraag te stellen. Men blijft dan nog bij elkaar voor het gemak: de praktische dingen zoals comfort, sociaal contact en kinderen….maw uit egoïsme dus Lachen.

Helemaal alleen zijnde is alles immers ook veel lastiger als er zich problemen voordoen, zowel moreel als materieel. Veel mensen houden elkaar dan ook relationeel bezig door te zeggen dat ze hun partner graag zien, maar intussen wel ‘liefde’ elders opzoeken. De meesten onder hen verwarren dan nog eens liefde met sex en vervallen zo in een spiraal van ‘vreemdgaan voor de sex’ in plaats van ‘vreemdgaan uit liefde’. Want als je iemand immers graag ziet, dan kies je en ga je ervoor. Zolang dit niet gebeurt ben je dus enkel een lustobject. Daarom ook dat veel minnaressen na een tijd willen dat dit stopt en dat de man zijn besluit neemt ttz gaat scheiden van zijn vrouw.

 

Bij de nieuwe liefde komen er echter niet zelden ook problemen bij kijken waar je eigenlijk niet om gevraagd hebt zoals (v)echtscheidingen, financiële problemen en veelal irritante kinderen omdat die de situatie niet begrijpen en/of aanvaarden. Daarbij kunnen die kinderen een zodanige ‘pain in the ass’ zijn, dat je je als man soms zelfs een gedwongen mietje voelt.

 

Jaja, liefde….je moet er iets voor over hebben om het te ervaren. Misschien daarom dat vrouwen zo van drama houden?!

09-02-11

Mannendenken.

2576287164.jpg

27-01-11

Parenclubinteresse !?

Voor mensen die wel eens geïnteresseerd zijn in een parenclub maar het nog niet gedaan hebben, toont volgend 'artikeltje' wel aan dat men dat best met enige voorzichtigheid aanpakt:

scannen0001.3.jpg

 

13-01-11

“Het kon slechter zijn”.

Mensen die zich in een minder goede situatie bevinden zoals bijvoorbeeld armoede proberen zichzelf wel eens te redden met de woorden “Het kon slechter zijn!”. Ook mijn ouders, voornamelijk mijn vader dan, nam die woorden af en toe in de mond als we nog minder behoeden dan wijzelf op tv zagen. We waren immers verre van rijk bij ons thuis.

 

Ik vond lang dat hij gelijk had, maar achteraf bekeken, in een bezinningsmoment kwam ik tot de innerlijke bevestiging dat hij dit (onbewust) zei om een vorm van schuldgevoel op te wekken bij zijn zonen. Zo werd er bij ons een filosofie gecreëerd dat we niet te klagen hadden over onze situatie, en aldoende dat we ook zelden of nooit klaagden als we in zijn ‘verloren’ zaak moesten helpen. Het was van hem dus eigenlijk een manier om ons onder controle te houden. Het grote nadeel van die filosofie was dat ik lange tijd inderdaad nooit klaagde. Je laat je zelfs doen door iedereen, zonder je te verweren, omdat je onbewust denkt dat het altijd slechter kan.

 

Ook binnen een (slechte) relatie denken veel mensen zo. Als ze slecht behandelt worden door hun partner maken ze zichzelf wijs dat “het slechter kon zijn”. Het geeft hen een reden om geen actie te ondernemen, en de partner doet rustig verder zoals hij wil zonder rekening te houden met de gevoelens  van zijn/haar partner.

 

Net zoals veel ouders ook tegen hun kinderen zeggen dat ze niet te klagen hebben (wat eigenlijk hetzelfde is als zeggen dat het slechter kon). Net alsof zij moeten beslissen waar de grens ligt voor een kind over wat dat kind zelf wenst betreffende het leven. Je moet een kind daarom niet verwennen, integendeel zelfs. En er zullen wel kinderen zijn die nooit genoeg hebben. Toch ben ik ervan overtuigd dat je die kinderen kan duidelijk maken dat je als ouders voor bepaalde dingen daar de mogelijkheid niet toe hebt om dit of dat te geven waar hij/zij om vraagt. Dat het kind ook wat begrip moet hebben voor de (financiele) grenzen van andere mensen, en dat het kind zelf de handen uit de mouwen zal moeten steken indien het meer wil.

 

De woorden kloppen misschien wel: het kon of kan altijd slechter, maar het kan ook beter. En beter is waar je naar moet streven, want je hebt het persoonlijke recht om beter te leven dan je nu doet. Uiteraard moet je wel mens blijven, en rekening houden wat de prijs is die andere mensen uit je omgeving moeten betalen indien je de keuze maakt en de handelingen doet om je eigen levenswijze te verbeteren.

 

17-12-10

Verlof.

Ik ga enkele weken met verlof, maar zoals het een deftig mens betaamt wens ik aan iedereen die hier de revue passeert en daarbuiten een supermooie kerst en een héeeeeel goed begin van het nieuwe jaar .

Lachen

 

jezus.gif