08-01-12

Als het tegenzit…

 

Een relatie kan wel eens tegenzitten. Zeker als de vlinders in de buik al een eindje geland zijn. Zo hoorde ik vandaag het verhaal over een koppel waar het blijkbaar niet goed meer zit. Het ging al een eindje niet meer goed trouwens, waarna de man zich tot het internet gewend heeft om ‘een bakje troost’ te vinden en die blijkbaar ook vond bij iemand. Tengevolge daarvan heeft hij gevoelens beginnen krijgen voor die internetdame, waardoor hij niet juist meer weet of hij zijn eigenste partner nog wel graag ziet. Dat was niet naar de zin van zijn partner die vermoedelijk eerder excuses van hem verwacht had.

 

De man is dus gaan inwonen bij zijn nieuwe toeverlaat, voor de goede en de slechte tijden’ (zoals voorheen), maar had wel nog enkele persoonlijke bezittingen vergeten. Bezittingen die nog in het bezit waren van zijn vrouw en zich dus op zijn vorig woonadres bevonden. Ze zijn officieel nog niet uit elkaar, en hij is daar nog steeds gedomiciliëerd, want misschien komt hij wel tot het besef dat hij zijn vrouw wèl nog graag ziet, voor het geval dat het niet mocht lukken met zijn nieuwe ontdekking denk ik dan… .

 

Zoals het hoort bij een goede vechtscheiding laat zijn ex-partner zich natuurlijk niet doen, en ze weigert om hem zijn spullen terug te geven. Hierdoor is hij genoodzaakt om de hulp van twee vrienden in te roepen om zijn ‘vrouw’ te gaan bezoeken. Eénmaal daar aangekomen en binnengeraakt, want die twee vrienden waren blijkbaar ook haar vrienden, hielden die twee vrienden haar vast terwijl ‘manlief’ al zijn resterende persoonlijkheden meenam.

 

Achteraf heeft ze wel klacht ingediend tegen alle drie de personen. Het strafste van het verhaal is wel dat die vrienden wel kunnen vervolgd worden voor vrijheidsberoving e.d. maar dat ze haar man niets ten laste kan leggen. Indien men op hetzelfde adres gedomicilieerd is en bovendien wettelijk getrouwd, kan men niet stelen van elkaar volgens de wet. Voor zover ik weet heeft de man enkel zijn bezittingen meegenomen, maar had haar man nog andere bezittingen meegenomen, die eigenlijk van haar waren, dan nog zou ze niets kunnen doen. Als men wettelijk getrouwd is (zonder contract) zijn al de goederen immers van allebei.

 

Ik ben nooit voorstander geweest van het wettelijk huwelijk, alleen al omdat het voor meer problemen zorgt als het éénmaal slecht begint te gaan. Meestal wordt de goedbedoelende mens zelfs in zak en as gezet, zeker indien de partner met minder goede bedoelingen daar misbruik van maakt en al de rekeningen plundert en/of schulden maakt waar zijn eigen partner niets van af weet. Er zijn zo mensen die letterlijk op straat belanden. Het is een schande van de overheid dat ze dit maar laten gedijen en die wetgeving niet eens serieus herzien. 

Als ik dus een goede raad mag geven: bezint eer ge eraan begint! Je mag gerust al het mooie zien van een huwelijk, maar hou er ook rekening mee dat het slecht kan gaan. De feiten en bewijzen kun je dagelijks in de krant lezen. Het is dus belangrijk van goede, liefst contractuele, afspraken te maken.

07-01-12

Valse datingsites.

Vermits we met een nieuw jaar begonnen zijn, en er vermoedelijk een aantal mensen zich zullen inschrijven op datingsites om de ware te vinden, zie ik mij genoodzaakt om toch eerst eens volgende anekdote te vertellen:

 

Enkele maanden terug werd ik via de e-mail op mijn blog gecontacteerd door een dame om ‘samen te werken’. Die samenwerking hield niets lichamelijks in, maar wel iets relationeels in die zin dat ze vroeg om haar link op mijn blog te plaatsen en zij zou dan een link op haar site plaatsen.

 

Aanvankelijk vond ik het best een mooi voorstel, maar vermits een datingsite betalend is, wou ik er wel zeker van zijn dat ik op die manier geen mensen naar iets toestuur die niet voldoet aan mijn persoonlijke ‘waarde oordeel’.

 

Via het internet kan je wel veel terugvinden natuurlijk, en mits wat zoekwerk ontdekte ik dat de betreffende site een maatschappelijke zetel had die eerst naar luxemburg werd geleid en vervolgens naar armenie. Intuitief voelde ik aan dat er iets niet pluis zat en deed nog wat zoekwerk verder waarna ik op een interessante site terechtkwam waar je over verschillende datingsites info kan terugvinden met reakties van (ex)leden. Hieronder vind je de link naar de betreffende klachtensite waar ik voor gecontacteerd werd, je moet wel een halve pagina naar onder scrollen om de reacties te kunnen lezen, maar je moet het echt eens doen, alleen al om eens te zien wat er zoal kan gebeuren met een verkeerde datingsite.

 

Klachten datingwebsites.

06-03-11

Maskers en mensen.

Ik heb van mijn vriendin met nieuwjaar de eerste drie seizoenen van Dexter gekregen. Die zijn we nu samen aan het uitzien in een vorm van kijkmarathon per seizoen. En alhoewel Dexter gaat over een seriemoordenaar en het dus op het eerste zicht misschien wat negatief overkomt, moet ik zeggen dat alles wel goed in beeld gebracht is. Wat ik echter nog opmerkelijker vind is de gedachtengang die dexter in de serie zelf voert, zoals de meeste mensen ook hun eigen gedachtengang hebben. Hierbij toont hij aan als seriemoordenaar, dat alles bij de de mensen draait om het dragen van het juiste masker, maar dat de gevoelens vanbinnen intussen heel anders kunnen zijn.

 

Dat mensen maskers dragen weten we allemaal wel. Anders zou de maatschappij waarschijnlijk niet draagbaar meer zijn, moesten we onmiddellijk zien hoe iemand echt is naar jou toe en echt denkt over jou. En ja, zelfs binnen onze eigen relatie dragen we veelal een masker. Slechts weinig mensen zullen het geluk mogen hebben om alles te kunnen delen in hun relatie zoals ze het echt zouden willen. Met alles bedoel ik dan ook echt alles: van sexuele fantasieën en wensen, tot verliefdheden op een ander, tot de échte persoonlijke gedachtengang over de eigen partner, tot de meest persoonlijke wensen, daden en gevoelens. Misschien zullen er wel veel stellen dat ze een dergelijke relatie hebben, maar toch zal er niet-zelden ook iets te vinden zijn dat men toch niet tegen de partner durft te zeggen of tonen om één of andere reden.

 

Je namelijk volledig tonen zoals je bent kan je immers ook duur te staan komen. Je weet immers niet of je partner even eerlijk is tov jou, als jij tov je partner. Ook al zegt je partner dat die dat wel doet. En als het masker van je partner dan toch zou afvallen, en je ziet dat die niet de persoon was die je voor ogen had, zal je jezelf naakt voelen, niet fysiek naakt, maar inwendig naakt omdat die jou volledig doorziet en jijzelf dat nooit bij de tegenpartij gedaan hebt en er zelfs de kans niet meer toe zal krijgen.

 

 

Nog een kleine tip ivm Dexter. Wie digitale tv heeft kan de serie vanaf het begin volgen op zender ‘ACHT’ vanaf 7/03/11. De eerste vier seizoenen worden uitgezonden aan één stuk door, via vier uitzendingen per week. Persoonlijk vind ik het een aanrader om te volgen, en de reeks wordt alleen maar beter naarmate de seizoenen vorderen. Je moet wel af en toe tegen een druppel bloed kunnen, dat is de enige vereiste. Maar spannend is het wel, met mooie menselijke psychologie.

28-02-11

Vreemd bedrog.

Ik heb een vriend die soms naar parenclubs gaat. Niet alleen in belgie, maar ook in nederland. Soms komt het zelfs eens voor dat hij één of andere BV ziet op dat nederlands sexueel terrein. Uiteraard leuk als je dan van die vriend bepaalde namen naar boven hoort komen waardoor je toch net iets meer weet in roddelland dan de anderen.

 

Zo stond er in een recente ‘Dag allemaal’ een artikel vermeld waarin een BV beweerd dat ze gescheiden zijn omdat haar mannelijke weerga vreemd zou zijn gegaan. Ik kan de naam uiteraard niet noemen (laster, weet je wel), alleen weet ik, via mijn sexueel ingestelde vriend, dat die BV samen met haar toenmalige man regelmatig op parenclubbezoek ging en dus ook regelmatig de lakens deelde met andere mannen terwijl haar man ernaast o.a. stond te masturberen. Ik stel me dan gewoon de vraag hoe men vreemd kan gaan als je toch voor elkaars ogen ‘het’ met anderen zit te doen. Maar ook binnen de parenclubwereld worden er bij koppels onderlinge afspraken gemaakt, en ook die afspraken kunnen verbroken worden waardoor men dit als ontrouw of bedrog beschouwd.

 

Blijkbaar is het sexuele open-minded handelen en zijn ook niet altijd de beste basis om vertrouwen op te bouwen. Ook al geeft het misschien wel een (vals) gevoel van elkaar kunnen vertrouwen.

24-02-11

De kinderen.

Om terug te komen op mijn eindzin van gisteren, betreffende de kinderen van de partner dan.

 

Kinderen kunnen een zodanige ‘pain in the ass’ zijn, dat je je als man soms zelfs een gedwongen mietje voelt. Want op (andermans) kinderen slaan doe je niet, ernaar beginnen roepen lokt ruzie uit tussen jou en de overeenkomstige ouder(s) en ze proberen duidelijk te maken dat jij die kinderen eigenlijk nooit gewild hebt zullen ze sowieso niet begrijpen en zal de situatie alleen maar erger maken. Om dan maar niet te spreken over het feit dat je eigenlijk niets te zeggen hebt aan die kinderen omdat je hun vader niet bent. Zij mogen intussen wel jouw territorium bepalen. Frusterend? Toch een beetje…. soms zelfs een beetje heel veel!

 

Het lijkt misschien een beetje cru voorgesteld zoals ik het formuleer, maar gevoelsmatig komt het soms wel zo over. In de relaties dat ik al gehad heb met vrouwen die meestal ook kinderen hebben, zeggen die vrouwen altijd dat men de kinderen erbij moet nemen. Ze zeggen dit meestal met een glimlach, misschien omdat ze weten dat je geen keuze hebt. En dat is nog het ergste: je hebt inderdaad geen keuze daaromtrent. Bovendien valt het ook op dat gescheiden vrouwen met kinderen, de kinderen in het begin van de nieuwe relatie ‘verstoppen’ om zo elkaar beter te leren kennen. En éénmaal de relatie een feit is komen, zoals een goochelaar konijnen uit een toverhoed haalt, de kinderen naar boven.

 

Voor alle duidelijkheid: ik heb geen hekel aan kinderen. Zolang ze maar niet teveel mijn persoonlijke vrijheid beknotten. Gewoon omdat ik nooit zelf gekozen heb voor kinderen. En als je in relatie bent met iemand die kinderen heeft, dan ben je eigenlijk sowieso de dupe. Het meest spijtige is dan nog dat de vrouwelijke eigenares van die kinderen veelal niet beseft dat haar partner inderdaad een prijs betaald voor haar kinderen. Of ze weet het wel, en maak er zelfs gebruik tot zelfs misbruik van. Dat betalen kan je ook best letterlijk opvatten, want niet zelden betaalt ook de nieuwe partner mee voor bepaalde zaken van het kind (zoals eens naar de film gaan, kadootjes e.d. ).

 

Uit persoonlijke ervaring zijn de kinderen vanaf 15 jaar nog het moeilijkste om mee om te gaan als ‘infiltrant’ in het gezin. Met de jongere kinderen, zeker onder de tien jaar, zit nog dat speelse erin, waar je als ‘stiefvader’ (wat een lelijk woord!) dan ook letterlijk op kan inspelen. Hierdoor kan je dan ook een band opbouwen met het kind waardoor er ook begrip van het kind naar jou toe komt, en het kind ook bereid is van te luisteren naar jou. Nadeel is dan weer dat het kind je dikwijls eerder aanziet als een speelkameraad, dan als nieuwe ouder.

 

Bij de oudere kinderen is het veelal al heel wat moeilijker om contacten te leggen. Ook al doe je zelf je best. Als je dan bepaalde vragen stelt, krijg je enkel als antwoord ‘ja’ en ‘neen’, maar het gesprek wordt niet opgebouwd omdat ze dat niet willen. Als nieuwe partner hang je dus volledig af van de kinderen hun willekeur. Volgens mij weten ze zelfs goed wat ze doen, want zo houden ze ergens ook de touwtjes in handen: “Zover mag je komen, en niet verder!” .

 

Ook mijn huidige vriendin heeft kinderen van nu ongeveer 17 en 19 jaar. Het zijn leeftijden waar je toch al enigszins een bepaalde volwassenheid zou verwachten, maar bij deze is dit toch wel ver te zoeken. Op de eerste kerstdag samen (ik was toen drie maanden met mijn vriendin) had ik voor elk een klein cadeautje gekocht (cinematickets en een bon voor een computerspel) , om mijn goede wil te tonen van mijn kant. Maar achteraf is daar niet veel meer uit gegroeid. Respect --- > NADA! Niets, noppes.

 

Als ik in de twee en een half jaar dat mijn vriendin en ik nu samen zijn, honderd zinnen zal uitgewisseld hebben met de kinderen zal het al heel veel zijn. Gewoonweg triestig! Grote voordeel is dat er co-ouderschap is en dat ik meestal mijn vriendin zie als de kinderen er niet zijn. Een ander voordeel aan hun ouderdom is dan ook dat ze ook zoveel niet meer thuis zijn omdat ze liever op straat en café rondhangen.

 

Ja, kinderen. Voor je kiest om ze te hebben kan je maar beter eerst bezinnen. Want het opvoeden ervan is niet gemakkelijk. Als ouder niet, en zeker als ‘valse’ ouder niet. Grote fout is dan ook nog dat veel vrouwen enkel kinderen willen omdat de natuur ‘roept’, zonder er zelf bij stil te staan of ze eigenlijk wel echt kinderen willen. Niet beseffend dat een kind geen speelgoed is, zoals een pop in de kinderjaren wel was, en dus continu zorgen nodig heeft. Continu wil dus ook zeggen dat je je eigen levenstijd moet afstemmen op dat van je eigen (gewenste) kinderen.

 

Via onderzoek is zelfs aangetoond dat mensen en voornamelijk vrouwen gelukkiger zijn nà een scheiding omdat ze via het co-ouderschap terug meer tijd voor zichzelf hebben. Als vrouw kan je nu stellen dat dit komt omdat de vader er nooit naar keek, wat misschien wel voor een groot deel waar is, maar veel van die vaders zijn vader geworden omdat ze hun vrouw niet wilden ontstemmen toen zij een kind wou. Meestal is het niet de man die voor de kinderen kiest, nee, het komt veelal van de vrouw uit, met een zachte emotioneel gemanipuleerde dwang. Als je tegen je vrouw zegt dat je geen kinderen wil, dan ben je je vrouw hoogstwaarschijnlijk kwijt aan een ander die wel kinderen wil, veel keus heeft de man dus niet. Alhoewel, moest hij echt karakter hebben, dan zou hij de relatie beëindigen en iemand zoeken die wel aan zijn wensen kan voldoen. Maar éénmaal er een emotionele band is, is die niet altijd even gemakkelijk te doorbreken. Er zijn zelfs nog altijd vrouwen die een kind zien als bewijs van de liefde voor elkaar, alhoewel het altijd moeilijk zal blijven om liefde te bewijzen, alleen al omdat liefde ook kan variëren in de tijd.

 

En dan zijn er natuurlijk ook nog van die mannen die doen alsof ze graag kinderen willen, enkel en alleen om hun vrouw een vorm van bezigheid te geven zodat ze zelf meer vrij spel hebben (om zelfs vreemd te gaan). Uiteraard laag-bij-de-grondse mannen, dit kan niet ontkent worden… .