30-01-12

Kinderlijk egoïsme (in een relatie).

[ Vooraf: eigenlijk is dit mijn onrechtstreekse reaktie op het bericht van Justm3 over kinderen en een nieuwe partner (zie: kinderen en een nieuwe partner) ]

 

 

Een kind is door zijn ouders op de wereld gebracht.  Volgens het kind hebben de ouders voor het kind gekozen en niet het kind voor de ouders, dus logischerwijze verwachten kinderen daardoor (onbewust), om niet te zeggen eisen, dat die ouders dan ook de nodige aandacht aan hen zullen besteden en dus ook de nodige verantwoordelijkheden zullen aanleren en vooral de nodige liefde zullen geven.

 

Als kinderen het gevoel hebben dat ze niet krijgen waar ze recht op hebben, of dit nu terecht is of niet, dan kunnen ze wel eens lastig zijn, zeker nà of tijdens een scheiding, of zelfs als er totaal geen scheiding is, dan nog kunnen ze soms het bloed onder je nagels vandaan halen. En in nieuw samengestelde gezinnen steken ze zelfs graag nog een tandje bij om in de aandacht van de gescheiden ouders te komen en de nieuwe stiefouder te negeren of uit te stoten.

 

[Ook al staan de kinderen er niet bij stil dat de aandacht die ze eisen van hun vader misschien wel misplaatste aandacht is, want het is niet altijd zeker of het wel hun echte vader is. Misschien daarom dat gescheiden kinderen vaker voor de moeder kiezen, waar de échtheid veel zekerder is?]

 

Je kunt het hen niet kwalijk nemen want als er iets is waar een kind naar verlangt, dan is het liefde. En krijgt het die liefde niet, dan ontstaat er angst, innerlijke angst bij het kind dat het niet of nooit (meer) graag gezien zal worden.

Intussen kweekt er zich bij het kind ook een minderwaardigheidscomplex, zonder dat het dit zelf weet, zich afvragende wat het verkeerd gedaan heeft om geen liefde of aandacht te krijgen van de eigen ouders. Denkende bij zichzelf: ze hebben toch voor mij gekozen? Waarom doen ze me dit aan?!

 

En vermits iedere mens een eigen manier van voelen, denken en handelen heeft zal het kind dit minderwaardigheidscomplex op een eigen manier ‘vertalen’ naar menselijke, maar veelal onduidelijke, lichaamstaal, een gewoonte die het kind een hele leven zal meedragen, want vermits het drie à vier jaar duurt eer een kind zijn wensen deftig kan uitdrukken heeft het zich voornamelijk via lichamelijk gedrag leren uiten. Een lichaamstaal die op het eerste zicht verstaanbaar lijkt en zichtbaar is, maar ook een taal die uiteindelijk het kind, al opgroeiende, zelf niet meer begrijpt en waar het dus ook veelal zelf niet meer kan op ingrijpen. Handelingen die bij sommigen leiden tot anorexia, zwaarlijvigheid, geweld, introvertheid, dronkenschap of andere verslavingen, … en noem zo maar op.

 

Het kind bekijkt immers alles vanuit eigen ogen, en ziet enkel de wereld zoals het is vanuit zijn/haar ogen. Al de rest telt niet. Een kind is reeds van bij de geboorte egoïstisch ingesteld, gewoon omdat het maar één leefwereld kent totdat het geboren is, en dat is zijn/haar wereld! En misschien te weinig ouders die eraan denken om het kind duidelijk te maken dat het in een maatschappij zal terechtkomen waarbij men moet rekening houden met elkaar. Dat men in een wereld zal terechtkomen waar men niet alles voor zichzelf zal hebben, maar dat men gevoelens en materiaal zal moeten delen.

 

Dat ouders dit 'vergeten' door te geven aan hun kinderen is logisch, want éénmaal volwassen zet de volwassene dit kinderlijke gedrag leutig verder, zij het meer gemaskeerd, en blijft die “zogenaamde” volwassene zich veelal verder egoïstisch kinderachtig gedragen omdat die nog steeds bang is om geen (voldoende) liefde te kunnen krijgen. Daarom ook dat ouders voornamelijk willen dat ‘hun’ kind het goed stelt, en dat de andere kinderen van minder belang zijn, omdat ze hun eigen kind hetzelfde lot willen besparen. Niet beseffende dat ze zo meewerken aan een viscieuze cirkel. Dit kinderlijk gedrag bij de volwassene wordt zelfs veelal uitgewerkt op de partner en de meest nabije personen zoals de kinderen (via pesten, geweld, dronkenschap, vreemdgaan, e.a. ). Men gaat zelfs veelal op zoek naar een partner die als surrogaat moet dienen om de tekorten op te vullen die ze als kind dienden te missen. Anders gezegd: zonder het te weten hebben veel mensen een partner gekozen die eigenlijk de gemiste vaderliefde of moederliefde moet opvullen. Ze zijn dus niet getrouwd met hun partner omwille van wie die persoon is, maar met hun (verloren) “vader of moeder”, wat leidt tot misplaatste liefde en uiteindelijk tot een verkeerde relatie die wel verkeerd moet uitdraaien.

 

Waarschijnlijk ook tengevolge van dit kinderlijk egoïsme dat veel mensen hun partner niet willen verliezen aan een ander en elkaar ‘dwingen’ tot monogamie, omdat het anders een bevestiging lijkt alsof ze nog altijd niet waard zijn van liefde te krijgen. Want liefde die moet gedeeld worden is maar een deel van het geheel! Ook al is er voldoende liefde aanwezig… .

 

 

Maatschappelijk lijkt me dus duidelijk dat het beter is om het kind aan te leren dat het niet alleen recht heeft om liefde te vragen, maar ook de plicht heeft liefde te geven, reeds van het kind zijn af. Zowel aan andere kinderen rondom zich, zodat ze elkaar minder pesten, als aan de (stief)ouders. Op die manier zouden we doorgroeien tot volwassen die dan ook de gewoonte hebben om liefde te geven, zowel naar eigen kinderen, naar andere kinderen en naar elkaar toe. En als iedereen liefde geeft, dan wil dit ook zeggen dat uiteindelijk iedereen liefde krijgt van de ‘gevers’, waardoor we uiteindelijk in een maatschappij kunnen leven die minder egoïstisch ingesteld is en veel meer gericht op die échte liefde.

 

 

kindvadermoeder.jpg

 

25-01-12

Dankbaarheid.


Voila,

ik sta weer  klaar om te vertrekken naar mijn schattige vriendin. Het zal dus weer enkele dagen 'stil' zijn hier. Het is wat later deze week, maar daar zat het werk voor iets tussen. Maar ik ben blij en dankbaar dat ik werk heb. En ook mijn vriendin ben ik dankbaar, ook al kan ze wel eens 'a pain in the ass' zijn. Dankbaar omdat ze me eigenlijk al veel geleerd heeft over mezelf en me ,sinds de tijd dat we samen zijn, ook al veranderd heeft in positieve zin zonder dat ze daar besef van heeft (denk ik Onbeslist, want met vrouwen weet je nooit Lachen).

 

Dankbaarheid in een relatie is een belangrijk item, en men hoeft niet alleen dankbaar te zijn voor de goede zaken, maar ook voor de zaken die al eens tegenzaten, waardoor achteraf de onderlinge band des te hechter wordt.

19-01-12

Veranderingen.

 

Die kerel die mij het verhaal vertelde betreffende “geld moet rollen” (zie eerder), vertelde mij ook dat hij zelf ook al op facebook gezeten had. Hoofdreden voor hem was om een vroegere vriendin terug te vinden, eigenlijk een jeugdlief. Hij heeft op een bepaald ogenblik immers moeten kiezen tussen zijn huidige vrouw en die vroegere vriendin om verder mee door het leven te gaan. Wat zijn hoofdbedoeling was kan ik enkel vermoeden, ik weet alleen dat hij het virtuele contact met zijn ex-vriendin verbroken heeft met als hoofdreden de ‘verandering’! Ze zag er niet meer uit zoals hij zich haar herinnerde.

 

Wat wel eens vergeten wordt is dat mensen veranderen. Geestelijk veelal niet, of veel te traag, maar lichamelijk niet zelden des te meer. Blijkbaar zag hij er niet meer de liefde in zoals hij het gekend had. Nog maar eens een bewijs dat liefde ook gebaseerd is op uiterlijkheden. Voor sommige mensen zelfs enkel op uiterlijkheden.

 

Die veranderingen zullen ook wel de basis zijn voor veel scheidingen. Hoeveel maal hoor je immers niet dat men zegt dat hun partner niet meer degene is waarmee men aanvankelijk getrouwd is. Ofwel fysiek, ofwel qua persoonlijkheid, ofwel beide. Jawel, mensen veranderen, en daar denkt men nooit aan. Men denkt nogal snel dat alles zal blijven zoals het is op het ogenblik van trouwen/samenwonen.

 

Je zou nu denken dat het ideaal zou zijn mochten mensen niet veranderen, maar als een mens niet zou veranderen, dan zou die altijd dezelfde persoon blijven, en dat zou dan weer saai zijn voor vele partners, waardoor ze uiteindelijk toch zouden scheiden. Misschien moeten we daaruit besluiten dat het deel uitmaakt van ‘het lot’, en dat het voorbestemd is indien men moet uit elkaar gaan, dit onafhankelijk van de omstandigheden. Maar ook al zouden we daar zekerheid over hebben, het feit dat de scheiding voorbestemd is, dan zouden nog mensen het er moeilijk mee hebben, want er zijn nu éénmaal veel mensen die het moeilijk hebben met veranderingen, omdat het ook onzekerheden meebrengt, en aldus hun lot niet kunnen of willen aanvaarden. Het maakt de lijdensweg des te zwaarder…

 

18-01-12

Websex.

 

Gisteren heb ik een docu gezien over websex, niet over de porno op zich, maar over de invloed van het internetmedium op het sexuele leven. Volgens hun statistische informatie (enquête genomen in groot brittannie) heeft 80% van de ondervraagden op het internet al eens sexuele bedoelingen gehad. Bovendien gedragen de mensen zich op het internet in het algemeen ‘anders’ dan ze zich maatschappelijk voordoen en ook meer promiscue (= gericht op sex). 20% heeft zijn huidige (sexuele) partner op het internet leren kennen en 40% van de ondervraagden beweert van al eens ‘casual sex’ gehad te hebben via het internet. 53% ervan heeft al eens aan webcam of cybersex gedaan, waarvan 1/3 van die 53% als gevolg daarvan ook effectief sex had met een ‘totale vreemde’.

 

[Alhoewel er niet duidelijk naar voor kwam wat ze met ‘totale vreemde’ bedoelden. Als je elkaar nog nooit gezien hebt, maar al een paar maanden ‘chat’, ben je dan nog een onbekende? Maar in de doc kwam voornamelijk naar voor dat het nog de dag zelf was]

 

Mannen lijken vooral het internet te gebruiken om een sexdate te kunnen hebben, terwijl vrouwen, niettegenstaande de sexuele provocaties van de mannen, heel erg genieten van de aandacht die ze krijgen. Het geeft hen blijkbaar een (grote) vorm van zelfvertrouwen door al de complimenten dat ze krijgen.

 

[En zoals iemand met een beetje mensenkennis wel weet: als je een vrouw of zelfs man wil verleiden kan je het beste beginnen met complimenten geven. Of die persoon het nu wil of niet, dat compliment zal in zijn/haar hoofd blijven nazinderen waardoor die persoon dus onrechtstreeks ook met de complimentgevende persoon in gedachten zit. Ik bedoel maar, aanvankelijk zitten de vrouwen niet op het internet voor het sexuele, maar voor ze het weten zitten ze in hun eigen ‘val’ (de zelfverheerlijking) en hebben ze toch een minnaar aan hun zijde zonder dat dit de bedoeling was in den beginne.]

 

Tot daar de percentages. Maar wat misschien belangrijker is: ook al komt het sexuele aspect in de internetprofielen niet naar voor, de mensen kunnen een netwerkprofiel aanmaken zoals ze zelf willen, met daarbijhorende ‘leugens’ en ‘valse’ foto’s als het nodig is. Men vertelde ook dat de  geslachtsziektes terug hun opgang maken, alhoewel men niet zeker is of dit door het internet komt. Maar wat denk je zelf Onbeslist? Misschien wel een mooie referentie om te weten of je partner vreemd is gegaan……maar natuurlijk (nog) minder leuk om te ontdekken indien het HIV betreft Hebberig .

 

 

Voor de mensen die graag eens webcammen: er bestaat ook zoiets als “screen cappers”. Terwijl je olijk en vrolijk je borsten 

sex6.gif

of  piemel(tje) 

 

piemel.gif

 

blootgeeft bestaat de kans dat je intussen rechtstreeks ‘opgenomen’ wordt aan de andere zijde. Er bestaan zelfs sites om achteraf die gecapteerde beelden op te plaatsen, de zogenaamde ‘faux porn sites’. Dus als je webcamt doe je er misschien beter aan van je aangezicht niet teveel in beeld te brengen, en zeker niet als je nog een succesvolle carrière voor de boeg hebt. Hetzelfde geldt voor naaktfoto’s.

 

[Spijtig dat het zo is misschien, want eigenlijk is het spijtig dat men zichzelf blijkbaar niet mag zijn in deze maatschappij. Of enkel tot op zekere ‘hoogte’]

 

Wees misschien ook voorzichtig met foto’s te laten nemen van je intieme zelf, terwijl je de liefde bedrijft met je allerliefste. Zo was er een kerel die van zijn vriendin intieme foto’s had, die hij genomen had terwijl ze aan het masturberen was, en deze op haar facebook plaatste nadat hij ontdekt had dat ze vreemd gegaan was. Daarnaast had hij ook enkele vulgaire opmerkingen in haar profiel geplaatst zoals ‘Ik wil je neuken’ e.d.

 

[Het feit dat hij die foto’s op haar facebookprofiel kon plaatsen, is omdat hij haar wachtwoord kende. Hou daar dus rekening mee, het is niet omdat je een relatie hebt dat je automatisch alles wat van jou is ook moet delen met je partner. Hoe triestig het ook klinkt (en eigenlijk is het ook wel triestig), je dient altijd jezelf in te dekken tegen het moment dat de liefde over is. Mensen kunnen je evenveel haten, zoals ze je graag zien, zeker als ze ontdekken dat hun liefde ‘onteerd’ geweest is door jou.]

17-01-12

Facebook.

 

Het was via facebook dat de dame in mijn vorig berichtje haar aanbidder had leren kennen. Facebook is heel handig, voornamelijk om vrienden en/of vriendinnen uit het verleden terug te leren kennen. En, toeval of niet, blijkt haar aanhouder wel niet haar eerste liefde te zijn! Blijkbaar doet dat internetmedium dus goed zijn werk.

 

Zelf zit ik niet op facebook. Ik zie er de logica niet van in. En eerlijk gezegd heb ik niet de indruk dat de meeste daarop zitten om eens hun mening te zeggen. Nee, die ‘mening’ lijkt me veeleer een drogreden om zichzelf te laten zien. Om van zichzelf een beeld te scheppen naar de buitenwereld toe hoe mooi ze (kunnen) zijn. En heel waarschijnlijk ook om die jeugdliefde van vroeger eens terug te vinden waar er nooit iets van geworden is of dat men niet (sexueel) heeft kunnen ontdekken. Maar ik sta er ook niet afkerig van, want ik heb ook mijn blog, en ik spui ook mijn mening uit, alleen doe ik het anoniem. Vind ik trouwens veel leuker, want ik ben ervan overtuigd dat er lezers zijn die wel graag eens het aangezicht achter dat schrijven zouden willen zien. Maar zolang ik in een relatie zit kan ik dit, volgens mijn normen, niet doen, en zelfs zonder relatie zou ik mij nog niet tonen. Toch niet op huidig blog. Ik moet echter wel toegeven dat ik mij, mocht ik geen relatie meer hebben, misschien wel op facebook zou begeven om vrienden terug te vinden, maar voornamelijk om vriendinnen ‘toevallig’ tegen te komen die ik wel graag eens beter had leren kennen. En ik bedoel dit niet alleen in de sexuele context.