13-03-12

De overheersing in een relatie.

 

Ik kreeg bij een vorig bericht (zie:  40 graden teleurstelling ) de opmerking of dat ik het drankgedrag van mijn vriendin niet gebruik om zelf de baas te kunnen zijn of te voelen binnen de relatie, vermits ik bij haar blijf ondanks haar drankprobleem.

 

 

Het kan natuurlijk zo lijken dat ik me goed voel als mijn vriendin drinkt, omdat het mezelf misschien een ‘sterk’ gevoel geeft, of dat ik tengevolge van haar zwakte, de touwtjes in handen lijk te hebben. Voor mensen die ervaring hebben met (alcohol)verslaafden zal men wel weten dat er maar één ding kan overheersen binnen dergelijke relatie, en dat is de verslaving zelf. Niets kan dit de baas worden tenzij de verslaafde uit eigen wil tot inzicht komt en beseft dat die de het verslavingsmiddel eigenlijk niet nodig heeft. Ik moet hierbij denken aan mijn moeder, die voor zover ik me herinner altijd (verdoken) alcohol dronk. Ze heeft nooit kunnen stoppen, tot op het moment dat ze te horen kreeg dat ze huidkanker had. Geloof het of niet: van de ene dag op de andere dag heeft ze plots besloten om te stoppen met drinken om toch die kanker nog te overwinnen. Sindsdien heeft ze geen druppel meer aangeraakt! Het heeft echter niet mogen baten, vermits de kanker al te ver gevorderd was… .

 

 

Voor mij was het echter een bewijs dat verslavingen in het algemeen een egoïstische en vooral psychogische aangelegenheid zijn, en veelal meer gebeuren en voortgezet worden uit vorm van zelfbeklag, dan dat het een lichamelijk gegeven is.

(Wetenschappelijk wordt dit meer en meer ook zo aangetoond, maar dat zal dan wel eens volgen in toekomstige schrijfsels).

 

 

Het geeft in ieder geval totaal geen gevoel van de sterkste te zijn of van de relatie te overheersen als je met dergelijke partner moet leven. Integendeel. Het is vooral belangrijk van jezelf zelfs niet te ‘verliezen’ en je niet te laten meeslepen door je eigen wensen over de relatie of eventueel zelf in de drankverslaving te kruipen. Anders ga je niet anders doen dan verwijten naar je partner smijten of zelfs geweld gebruiken. Als je er niet mee kan leven moet je ervan weg gaan zo snel als je kan. Of ik het zal uithouden met mijn vriendin weet ik niet. Het zal voornamelijk van haar afhangen hoe ze evolueert. Dat ze eindelijk eens inziet dat ze het verleden moet loslaten, en dat het leed geleden is. En voor mezelf heb ik ook al uitgemaakt dat ik dit niet een ganse leven wil voortdoen. Wat mij rechthoudt zijn vooral de mooie momenten die er al geweest zijn, voornamelijk dan als ze nuchter is. Ik weet dus dat de relatie erg mooi kan zijn, en het geeft me dus ook een reden om stand te houden en haar bij te staan. Het is dus niet zo dat ze iedere dag (volledig) dronken rondloopt, want dit zou dan wel een heel ander licht op de zaak werpen, vermits ik niet gekozen heb voor de dronken persoon, maar voor de nuchtere persoon. Wiskundig komt het er dus op neer, dat de kans groter wordt dat ik haar verlaat, indien ze meer en meer dronken dan nuchter is.

 

 

Ik zou natuurlijk ook de gemakkelijke weg kunnen nemen en haar gewoon laten vallen als een steen, en vervolgens mijn ‘geluk’ elders zoeken. Indien ik dit echter zou doen, zou ik mezelf al die tijd van onze relatie een leugen voorgehouden hebben, namelijk dat ik haar graag zie. Het zou van te weinig respect betuigen voor mijn liefde voor haar en voor mezelf mocht ik niet op zijn minst proberen van de relatie een kans te geven. Natuurlijk ben ik ook geen zelfdestructief persoon, en weet ik ook dat het niet altijd zo verder kan. Maar dat is dan iets dat mijn hart op het juiste moment aan mezelf zal duidelijk maken, vermits ik voldoende voeling heb met mezelf over wat ik wil en niet wil en wel of niet aankan. Ze noemen dat levenservaring: jezelf (leren) kennen door de drempels die je reeds meegemaakt hebt. Momenteel echter heb ik nog steeds dat leuk buikgevoel als ze belt of op een bepaalde manier reageert en is er dus voldoende basis aanwezig voor mij om nog verder te doen.

 

 

Ik zou natuurlijk kunnen kiezen voor die andere optie, hetgeen de meeste mensen doen: haar proberen te veranderen en ruzie maken omdat ze drinkt. Maar mocht ik dat doen, dan zou dit juist betekenen dat ik haar probeer te overheersen. En dit is juist wat veel mensen doen binnen de relatie: men probeert de ander te overheersen. Men probeert de ander te overtuigen dat hun eigen manier van leven en denken de juiste is. Ook al heeft men veelal een partner die wel voldoet aan de normen voor een goed gezin. Hoeveel ruzies zijn er niet die ontstaan omdat de ene partner niet akkoord is met de andere partner omdat men vindt dat de eigen mening en visie van de relatie de enige juiste is. Waarbij de verschillen in mening dan gaan over financien, geld, vrienden, familie, kinderen…. . Slechts weinig mensen durven mee te gaan met de ‘stroom’ van het leven, waardoor ze angstig worden als er iets gebeurt ‘buiten’ hun wil om. Je hoeft daarom je leven niet te laten leiden door je partner, je moet nog altijd je eigenheid behouden. Anders is het juist je partner die je dan probeert te overheersen, ook al is dit niet verkeerd bedoeld. Het gaat vooral om het innerlijke, dat je zelf aanvoelt wat je wilt en waarmee je kan leven. En als je partner je iets voorstelt dat je niet wilt, heb je het recht om daar ‘nee’ op te zeggen, wat natuurlijk niet hetzelfde is als ‘nee’ zeggen en dan je eigen mening opdringen, want dan ben je zelf weer bezig met de relatie aan het overheersen.

Commentaren

Dit is boeiende materie :-) en aangezien het een reactie is op mijn reactie, ben ik verplicht om het te lezen en weer te reageren,.....ik ga mijn hevigheid temperen :-). Het feit dat je zegt dat de verslaving de heerser is ben ik het volledig me eens, maar dat neemt niet weg dat je nog steeds je daardoor de sterkere kan voelen of lijd jij ook aan het nightingalesyndroom,......dat je haar redder wordt?? Langs de ene kant heb je de mooie kant van de relatie die op dit ogenblik nog doorweegt, maar wat ik niet goed begrijp is, wanneer je al eens hebt meegemaakt, met je moeder dat je het nog eens wilt meemaken,......want je weet dat je dit niet kan winnen,.......of geeft het je net een veilig gevoel omdat je het van zo nabij hebt meegemaakt,.......uiteraard moet jij voor jezelf uitmaken of je er al dan niet met zou kunnen leven en aangezien jij over de nodige evaring en levenservaring beschikt hoeft niemand jou wat te vertellen,........ik zou het niet kunnen en zeker niet in zo'n "prille" relatie,......waar ik het wel met eens ben en waar ik ook hand in eigen boezem steek ( maar hopelijk heb ik het afgeleerd) is het feit dat mensen hun eigen mening willen opdringen,.........en wil je gelijk hebben of wil je gelukkig zijn hé :-)

Gepost door: Misssexandthecity | 13-03-12

Reageren op dit commentaar

Lol, ik ben niemand zijn redder. Vroeger dacht ik dat te zijn, maar ik ben me bewust geworden dat iedereen verantwoordelijk is voor de eigen keuzes die hij/zij maakt en zelf de daarbijhorende gevolgen ervan moet dragen of verwerken. Als ik bij mijn vriendin ben, dan ben ik dat in de eerste plaats voor mezelf: de grootste basis van een relatie is immers egoïsme, dat we er zelf beter van worden of toch in de hoop van.

Mijn moeder heeft hier niets mee te maken: het ene is het ene, en het andere het andere. En alhoewel veel relaties geënt zijn op de relatie met (één van) de ouders, heb ik niet de indruk dat ik met mijn moeder naar bed ga :-).
De ervaring zelf met het alcoholisme van mijn moeder heeft er ook niets mee te maken, want alhoewel alcoholiekers allemaal dezelfde manier van handelen hebben om te kunnen drinken, zijn er toch verschillen in hoe ze handelen naar de buitenwereld toe qua persoonlijkheid. Mijn moeder was dan erg destructief ingesteld, terwijl mijn vriendin 'gewoon' geniet van haar roes, maar verder geen kwaad in de zin heeft: ze wordt niet agressief, steelt niet, smijt me geen verwijten naar het hoofd,....integendeel...grootste nadeel is dat ik er op dat ogenblik geen normaal gesprek mee kan voeren en dat ze onbezonnen kan handelen.

Verder: als gelijk hebben/krijgen je gelukkig maakt, mag je proberen van je mening op te dringen. Zolang je partner dit slikt is dit geen probleem. Als de druppel echter de emmer doet overlopen zal die het wel beu zijn en je verlaten, logisch gezien. Iemand die nooit zijn/haar gelijk krijgt zal immers op den duur met een (zelf)waarderingsprobleem zitten. Bij deze weet je misschien ook waarom je graag gelijk hebt en moet je jezelf nog wat meer waarderen van vanbinnenuit. Maar dat moet je voor jezelf uitmaken of dit zo is... .

Gepost door: een man | 13-03-12

Ik kan er eigenlijk wel inkomen wat je schrijft. Ik heb er negentien jaar over gedaan , waarvan eigenlijk tien heel slechte jaren , om mijn man op te geven. Misschien had ik wel het nightinghale-syndroom , ik wou hem ook persé redden. En ik hield ook de mooie momenten voor ogen. Een hart kan je niet dwingen, stoppen met lief te hebben, hoewel het verstand het soms anders zegt! Je komt er ooit wel uit!
groetjes

Gepost door: christa | 13-03-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.