05-03-12

40 graden teleurstelling.

Twee weken terug:

’s Morgens omstreeks 7.30 uur, mijn vriendin keert terug in bed zeggende dat ze 40 graden koorts heeft en dat ze dus niet naar het werk gaat. Bovendien zegt ze dit met een schrapende keel. Haar stem is zo hees dat ze zelfs met moeite kan praten. Er zit niets anders op, of ik sta dan maar alleen op om mijn lichamelijke was en plas te doen.

 

Eénmaal benenden zet ik een kop koffie, a ja, want zonder die lekkere kop koffie kan een mens de dag niet doorkomen hé Lachen! Het is ook dan dat ik opmerk dat er nog een keukenkastje openstaat. Het deurtje staat helemaal wijd open. Vanbinnen krijg ik al een stil vermoeden, die bevestigd wordt naarmate ik in het kastje kijk: de fles whiskey, waarmee ze de avond ervoor die lekkere archiduc saus had gemaakt is verdwenen. Ze had slechts een scheutje gebruikt voor de saus, van een gloednieuwe fles. Al de rest blijkt ‘verdwenen’ te zijn. Wetende dat mijn vriendin alcoholminded is, hoef ik niet lang te raden waar de rest naar toe is. Het verklaart nu ook waarom mijn vriendin 40 graden heeft: het komt immers net overeen met het alcoholgehalte van de whiskey. En het verklaart ook waarom haar stem zo hees klinkt, vermoedelijk is haar keel ‘verbrand’ door die hoeveelheid hoog alcoholgehalte in te korte tijd te verslinden.

 

Ze is gans de dag blijven slapen en de dag erop ook trouwens. Als ze gedronken heeft houdt ze altijd een marathon aan slapen, waarbij ze af en toe eens naar het wc waggelt om dan terug in haar bed te kruipen. Ook de dokter is langsgeweest, want ze bleef voet bij stuk houden dat ze koorts had, en ze had immers ook een doktersbriefje voor het werk nodig. Vreemd genoeg bevestigt de dokter dat ze koorts heeft en zeker nog vier dagen ‘thuis’ moet blijven. Haar toestand zal wel een combinatie van beide zijn, denk ik dan.

 

Hoewel ik weet dat ze graag drinkt, had ik bij die ontdekking een teleurgesteld gevoel vanbinnen. Ik was niet kwaad op haar, maar wel enorm teleurgesteld. Het heeft zich ook doen voelen de week daarop, de week dat we elkaar niet zien. Als ik haar een berichtje zond, deed ik het zonder gevoel, of moet ik zeggen met een gekwetst gevoel. En ook als ze eentje terugzond zag ik er eigenlijk tegenop om het te lezen. Zelfs tijdens de telefoongesprekken was ik afstandelijk: ik liet haar haar ding zeggen, maar verder zei ik niet veel.

 

Ik weet niet of ik dergelijke teleurstellingen nog veel zal kunnen dragen. De dronkenschap die ik reeds in mijn jeugd bij mijn moeder gezien heb heeft immers al een stempel op mijn ziel gedrukt. En alhoewel ik het ergens wel kan relativeren, juist door mijn jeugdervaring, komen bij mij ook andere vragen naar boven zoals: wat als mijn vriendin zich eens in een coma zuipt? Straks zal ik dan nog verantwoordelijk zijn omdat ik haar niet zou tegengehouden hebben. Als ze ’s nachts drinkt kan ik daar toch niets aan doen?! Of ik kan toch niet continu bij haar zijn? Of wat als ze onder invloed een verkeersongeluk veroorzaakt? Die financiele kosten die dan zullen wegen, als er al geen gewonden of doden bij zijn… .

 

De tijd zal het uitwijzen, maar als zij geen moeite doet om zich te verbeteren (voor mij dan), dan zie ik niet in waarom ik nog moeite moet doen om de relatie staande te houden (voor haar).

Commentaren

Ik zou het niet kunnen,........samenleven met een alcoholist of iemand die erna neigt,......ga me constant bedrogen voelen en teleurgesteld, zijn volgens mij mensen die niet te redden vallen, of ze moeten zelf de wake-up call maken,.....maar voor een partner, ik vrees ervoor,......wat ik me voor jou afvraag, je bent duidelijk een intelligent persoon die verder kijkt dan het "alledaagse" zullen we het maar noemen :-), welke meerwaarde biedt jouw partner je in je leven momenteel? Of is het ook een relatie die op egoïstische waarden is gebaseerd, in die zin, dat jij de meerdere bent in de relatie en dat het dat gevoel is dat jij nastreeft???

Gepost door: Misssexandthecity | 05-03-12

Reageren op dit commentaar

Ik zal daar volgende week op reageren, ik moet nu dringend het alcoholgehalte gaan meten bij mijn vriendin :-). De volgende berichten van deze week zijn al geschreven en worden automatisch gepost... .

Gepost door: een man | 05-03-12

Ik vind dat je het niet verdient, om nog eens opnieuw al die jeugdtrauma's te moeten beleven. En je kan ze nooit redden. ZE kan hoogstens zichzelf redden door de drank voorgoed af te zweren. Sociaal drinken zal haar nooit meer lukken. Misschien moet je eens naar een bijeenkomst van Al anon gaan bij jou in de buurt, de weken dat je niet naar je vriendin gaat. Ik weet niet of je daar direct iets aan zou hebben. Ik heb ook maanden moeten gaan vooraleer ik de essentie ervan begreep.
Sterkte!

Gepost door: christa | 05-03-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.