29-02-12

De prijs van een relatie.

 

Vorige week ben ik met enkele vrienden naar de sauna geweest…..en het kan deugd doen, zeker die ‘hete’ opgietsessies kunnen een verademing zijn.

 

Maar met vrienden praat je, en zoals men misschien zou denken dat mannen in een naakte omgeving enkel over vrouwen en hun naaktheid zouden praten, hebben we nu eens gepraat over onze energierekening. We waren met vier: twee LAT-relationelen zonder eigen kinderen, en twee ‘getrouwden’ met elk twee kinderen. Ikzelf en die andere vriend die ook een LAT-relatie heeft betalen respectievelijk 80 en 108 euro per maand aan energie (gas en electriciteit samen), terwijl de ‘getrouwden’ zo ongeveer 210 en 230 euro per maand betalen. Mijn vriendin met twee kinderen (maar halftijds) betaalt plus-minus 210 euro per maand aan energie.

 

 

Het is duidelijk dat, van zodra er kinderen bijkomen, de energieprijs logischerwijze stijgt. En zelfs zonder kinderen zal de energieprijs nog steeds hoger liggen bij een samenwonende dan van een alleenstaande. Zowel ik, als de andere LAT-relatievriend, hebben al ontdekt dat de verwarming automatisch (veel) hoger gaat indien het vrouwvolk aanwezig is in huis. Ook bij de getrouwde partners is dit zo trouwens. Vrouwen zijn nu éénmaal koudelijker aangelegd naar het schijnt.

 

 

Het is net alsof, door het feit dat men samenwoont, men zichzelf het recht toeëigent om de kosten op te drijven. Men is immers met twee, en die kost kan je delen denkt men. Wiskundig klopt dit wel, maar indien mijn vriendin zodanig stookt dat ze een uitgave heeft van 210 euro en ik slechts stook, terwijl ik alleen ben, voor een bedrag van 80 euro, dan wil dat zeggen dat, mochten we samenwonen en de kosten delen, mijn uitgave plots zou stijgen met 25 euro terwijl zij een profijt zou doen van 105 euro.

 

 

[Voor alle duidelijkheid: 1e) het gaat me niet om die 25 euro meer en 2e) als ik bij mijn vriendin ben, en ze is het huis uit, plaats ik haar verwarming drastisch naar beneden tot 15 à 16 graden en doe ik eventueel een extra trui aan….zoals ik bij mij thuis ook doe als ik alleen ben.]

 

 

Hieraan alleen is al te zien dat veel mensen (onafhankelijk van het man of vrouw zijn) gaan samenwonen om het eigen (financiële) comfort te vergroten, waarbij er één  van de twee een hogere prijs zal betalen en de ander een lagere. Tenzij men al het geld in één pot smijt, of een gezamenlijke rekening heeft, waardoor men dan de indruk wekt dat alles ‘eerlijk’ verdeelt is. En zolang de relatie goed zit is dit ook een vorm van eerlijkheid en misschien wel de beste manier van werken, alhoewel ik het vermoeden heb dat het wel meermaals gebeurt dat er minstens één van de twee partners ‘onbewust’ gebruik zal maken van die gemeenschappelijke rekening om zichzelf wat meer toe te eigen dan hij/zij recht op heeft of om de kinderen dat beetje méér te geven dan ze werkelijk nodig hebben.

 

 

 

Door het samenwonen kan men ook nog ander comfort vergroten: de huur of hypotheek ten opzichte van een alleenstaande wordt gehalveerd in principe, maar in praktijk gaan de mensen dan niet dat bespaarde gedeelte opzij leggen om te sparen, nee, ze gaan juist dat deel dat ze zouden kunnen sparen opspenderen om een nog groter huis dan nodig aan te kopen. Doordat de partners elkaar meestal ook zien als een sociaal vangnet, gaat men ook een wat duurdere wagen kopen, want als men samen woont kan men dat toch aan, en meer kledij en schoenen dan nodig, en duurder meubilair dan dat je zou kopen mocht je alleen zijn. En vermits je met twee bent moet je ook af en toe eens gaan eten of op reis gaan, anders is de romantiek er uiteraard van af.

 

 

Je kan er dus niet van uit of een relatie zal je meer kosten dan dat je alleen zou zijn. Maar als je alleen leeft/bent zal je dan wel moeten inboeten aan comfort en deels zelfs aan sociaal leven. En dat is nu net waar veel mensen het moeilijk mee hebben éénmaal de relatie ten einde is via scheiding. Op dat ogenblik gaan al de kosten immers immens de hoogte in, en kan men zich terzelfdertijd ook minder permitteren.

Niet zonder reden dat er veel vechtscheidingen ontstaan omwille van het geld, want nà de scheiding wil men het leven dat men gewoon is aanhouden. Bovendien is het juist die (vecht)scheiding die achteraf veel mensen in de armoede brengt, want je moet evenveel huur of hypotheek betalen zoals je met twee was, de stookkosten zijn ook voor jou alleen etc. (je kost verdubbelt dus bijna), maar die last moet je nu wel alleen dragen, en met kinderen stijgt de kost nog eens extra, en/of intussen moet je misschien wel een (niet onaardige) som aan alimentatie betalen (als die al betaald wordt). Zowel de mannen als de vrouwen betalen soms wel een hoge prijs, namelijke de prijs van armoede, soms voor de rest van hun leven, enkel en alleen omdat ze eigenlijk de financiële kant van de relatie slecht beheerd hebben enkel denkende aan het comfort in plaats van aan de toekomst (van hun kinderen).

28-02-12

Somebody I used to know.

Zo een 15 jaar terug. Ik rij op de parking van het plaatselijke shoppingcenter. Op zoek naar een parkeerplaats zie ik een ex-vriendin in mijn richting rijden, vermoedelijk ook zoekende naar een parkeerplaats. Ik steek mijn hand op om ‘goedendag’ te zeggen, in plaats van terug te zwaaien, draait ze haar hoofd echter, net of ze mij niet gezien heeft. Vermoedelijk was ze teleurgesteld dat ik niet verder in de relatie gestapt ben dan dat zij voor ogen had, met de daarbij horende ‘wrok’. Maar een relatie dien je nu éénmaal niet verder te zetten als je er zelf niet volledig achter staat, anders hou je enkel jezelf en misschien de ander ook bezig.

 

 

Ik zal wel niet alleen zijn die dergelijke situatie van negeren al eens meegemaakt heeft. Hoeveel mensen zijn er immers niet die elkaar na de ‘breuk’ nauwelijks nog goedendag zeggen, tenzij het noodzakelijke dan omwille van de kinderen misschien. Mijn huidige vriendin heeft ook geen contact meer met haar ex: hij betaalt zijn alimentatiegeld en de kinderen weten hun weg zelf te vinden naar de respectievelijke huizen. 25 jaar zijn ze samen geweest. Hoeveel jeugdliefdes zijn er bij sommigen niet zo intens geweest, waarbij men elkaar op latere leeftijd dan terug tegenkomt, al die mooie passie vergeten is en veelal hoogstens een schuchtere goedendag zegt door eens kort met het hoofd te knikken.

 

 

Blijkbaar is de teleurstelling in de breuk vaak veel groter dan de liefde die men ooit gevoeld heeft voor elkaar. Misschien temeer een bewijs dat een relatie veeleer om zelfbevestiging draait dan om elkaar. Dat men een relatie heeft om zichzelf het gevoel te geven dat men iets van waarde heeft. Want na de breuk kan het maar weinigen nog wat schelen hoe het hun partner uit het verleden vergaat, die partner waar er misschien wel de grootste geheimen of meest intense passie mee gedeeld werd. Al wat telt is het ‘nu’ voor zichzelf. En stelt men het zelf niet goed op het moment, dan pas zal men terugdenken aan die persoon waar men wel goede tijden mee had en eventueel proberen er weer contact mee op te nemen.

 

 

Het wekt bij mezelf de indruk dat een relatie veel eerder iets is om ‘zelfzekerder’ door het leven te komen. Een relatie biedt immers veel mogelijkheden in positieve zin om zo door het harde leven te geraken. Financieel voelt men zich sterker, de één kan inspringen als de ander ziek is, de kinderwens kan voldaan worden op een ‘veilige’ manier, het sociale leven is aangenamer en levendiger, men heeft normaal gesproken regelmatig sex, …. . Jawel, een relatie biedt veel mooie dingen, maar mist blijkbaar wel veelal dat ene. Die band die zou moeten gesmeed worden tijdens de relatie, die emotionele band onder elkaar. Het respect voor elkaar en vooral voor elkaars keuzes. En als één van die keuzes plots blijkt te zijn dat men kiest voor iemand anders, of niet meer voor jou, beste lezer, dan vervalt heel die emotionele band met de toegevoegde herinneringen in het niets bij velen, en is het net of men al die tijd bezig geweest is met zijn tijd te verdoen…..voor iemand dat men dacht te kennen.

20-02-12

Vrouwelijke schoonheid.

 

Dat vrouwen mooi kunnen zijn wist ik al, maar dit filmpje smeert het nog eens extra uit.

Leuk einde trouwens Lachen.

 

17-02-12

Aanvulling op de prins.

In aanvulling op mijn bericht van gisteren,

hieronder een link naar een kort artikel over relaties:

 

'Relatietherapeute over prinsen op witte paarden'

16-02-12

Sprookjes: waarom mannen leren liegen!

 

Ik kom van het toilet en begeef me richting woonkamer. Ik merk op dat het onderling gesprek tussen zoon en moeder plots afgebroken wordt omdat ik terug mijn intrede doe. Eénmaal de zoon naar zijn slaapkamer vertelt zijn moeder….een andere mogelijkheid was er niet, want vrouwen kunnen nu éénmaal geen geheimen bewaren….tegen mij, dat hij haar zoon het niet meer ziet zitten met zijn vriendin. Hij wil vrij zij en hij mist zijn vrienden.

 

Tot daar toe vind ik er niets mis mee. Hij wordt dra 18 en dus nog reden genoeg om vrijgezel te blijven en niet te vroeg in de volwassenenwereld te springen. Wat ik wel vreemd vind is dat de relatie amper een viertal weken geduurd heeft en hij nu al heimwee krijgt naar zijn vrijgezelleleven. En wat ik nog vreemder vind, is dat hij bij zijn vorige vriendin net dezelfde opmerking gaf, nà ongeveer eenzelfde periode van relatie. Zijn laatste vriendin is nog speciaal ’s avonds om negen uur, van 15 kilometer verder, naar zijn huis komen rijden om met hem te ‘praten’……vrij vertaald: om hem om te praten.

 

Ik zeg tegen zijn moeder dat hij vermoedelijk een ‘louche’ manier heeft van om te gaan met vrouwen. Uiteraard is mijn vriendin eerst op haar tenen getrapt, want “Het is wel mijn zoon hé!”, was haar eerste antwoord naar mij toe. Moeders houden meestal van hun kinderen, en eigen kind is bovendien heilig kind bij de meesten, dus kunnen eigen kinderen ook niets verkeerd doen en laten de meeste ouders hun ‘heilige’ kinderen maar bepaalde negativiteiten begaan, ook al gaat dit ten koste van anderen in de maatschappij. Als het eigen kind het goed stelt, heeft de moeder (en de vader) dan het gevoel dat ze niet gefaald hebben in de opvoeding, ook al moeten ‘heilige’ kinderen van anderen daarvoor soms de prijs betalen via gepest en dergelijke. Men is dan verwonderd dat de wereld egocentrischer wordt en dat sommige van die ‘eigen heilige’ kinderen later hun eigen ouders opsluiten op een kamertje om dan met hun ouders’ pensioengeld te gaan feesten. Kan je het de kinderen kwalijk nemen als ze het (onrechtstreeks) zo aangeleerd zijn?!

 

Maar terug naar de zoon nu. Met ‘louche’ bedoel ik, dat ik het vermoeden heb dat haar zoon de indruk wekt, bij aanvang, dat hij het serieus meent met die meisjes, maar dat zijn uiteindelijke bedoeling is om dat meisje in bed te krijgen om haar dan te laten vallen nadat hij enkele keren, gespreid over de tijd, is klaargekomen. Natuurlijk blijft dit wel een vermoeden van mij, maar ik denk in die richting doordat hij de laatste tijd al meerdere minder aangename ‘stunts’ uitgehaald heeft (die wel niets met vrouwen te maken heeft). Het zullen misschien wel de hormonen zijn die hem daarin bijspringen, maar niettemin dient hij te leren baas te zijn over eigen lichaam. Want daar komt het uiteindelijk op neer.

 

Om het met andere woorden te zeggen: hij liegt tegen die meisjes om zijn ‘ding’ te kunnen doen. Vanaf dat moment ontwikkelt hij dus een mechanisme dat gebaseerd is op liegen om iemand naar zich toe te halen. Hij is ook niet de enige, want veel mannen leren op die leeftijd dat mechanisme, vermits ze volop hormonen aan het ontwikkelen zijn en dus zo vol testosteron zitten dat ze er zelfs uitslag van krijgen. Die testosteron moet dus af en toe ‘ontladen’ worden, anders houden die mannen het niet meer uit, en vermits er ook nog moeder natuur is, voelt men zich daar in het algemeen het beste bij als dit bij/in een vrouw kan gebeuren.

 

En ergens is het ook logisch dat ze liegen, want als ze niet liegen, dan mogen ze niet van de meeste meisjes want, en hier komt dan het meisjesaandeel in de leugen, hij moet immers de ‘witte prins’ voorstellen. Reeds van jongsaf aan wordt meisjes via ‘Ken en Barbie’ en sprookjes aangeleerd dat er niets gaat boven die ene échte lekkere knappe gespierde adonis die geld genoeg heeft om zelfs een wit paard te kopen! Zonder dat ze het weten worden ze eigenlijk gehersenspoeld nog voordat ze kunnen praten: men is dan zeker dat er geen protest mogelijk is waarschijnlijk. Het lijkt me bij zo een opvoeding dan ook logisch, het vrouwelijk ongeduld kennende, dat ze zo snel mogelijk een prins met geld willen.

 

Dit sprookjesgegeven zal ook de reden zijn dat de manier van omgaan met sex bij pubers veel te maken heeft met de gezinssituatie waarin ze opgroeien. Hoe dichter je opgroeit in een ‘sprookjeswereld’ waar alles ideaal lijkt, hoe meer je je aan die sprookjeswaarden vasthoudt tegenover mensen die aan de rand van de maatschappij leven, die daardoor een realistischer kijk op het leven hebben en beseffen dat sprookjes niet bestaan, zullen in het algemeen veel losbandiger (en veelal ook onverstandiger) omgaan met sex.

 

Mochten jongens en meisjes aangeleerd worden dat sex een normale zaak van de wereld is, en dat men zich niet onmiddellijk hoeft te fixeren op een ‘prins met (veel) geld’, of dat de man het gevoel moet hebben dat hij een 'prins' moet zijn, en dat het normaal is dat men eens sex heeft omdat het nodig is, dan zou er misschien eerlijker tegenover en met elkaar kunnen omgegaan worden. Het zou veel relationeel -en liefdesverdriet uitsparen. Dat men zou kunnen zeggen tegen elkaar: “Hé, ik vind je een lekker ding, heb je geen zin om elkaars lichaam eens te verwennen?”. En dat de ander dan “Ja” of “Nee” kan zeggen zonder dat dit kwalijk genomen wordt. Spijtig genoeg hebben veel mannen wel geen manieren en ‘zien’ er velen niet wanneer ze dat wel dan niet zouden kunnen vragen waardoor ik vrees dat de meeste vrouwen continu “nee” zouden moeten zeggen, en dat is ook geen leven natuurlijk Roepen!

 

 

 

En om af te sluiten en zeker ook niet onbelangrijk: het is vermoedelijk ook mede door dit sprookjesgedoe dat vrouwen zich eerder ‘onderdanig’ opstellen naar de man toe in de maatschappij. Want reeds als kind wordt ze aangeleerd dat de man wel alles zal regelen en hen wel zal redden als het moeilijk gaat. In het échte leven is dit uiteraard niet zo, soms zelfs omgekeerd. En tegen het ogenblik dat die prinselijke vrouwen tot inzicht komen, dat sprookjes niet bestaan en échte ‘prinsen’ misschien nog minder, zitten ze vast in het mechanisme van was en plas doen en onderdanigheid. Ik bedoel maar, sommige dames en moeders doen het zichzelf en zelfs hun eigen kinderen (nog steeds) aan. Als ik dus een goede raad mag geven aan de lieve moeders (en vaders): stop met je kinderen sprookjesgewijs op te voeden. Het leven kan ook mooi zijn zonder sprookjes, veelal zelfs mooier, omdat je dan ook geen verkeerde verwachtingen gecreëerd hebt!

 

10_draak.gif