29-02-12

De prijs van een relatie.

 

Vorige week ben ik met enkele vrienden naar de sauna geweest…..en het kan deugd doen, zeker die ‘hete’ opgietsessies kunnen een verademing zijn.

 

Maar met vrienden praat je, en zoals men misschien zou denken dat mannen in een naakte omgeving enkel over vrouwen en hun naaktheid zouden praten, hebben we nu eens gepraat over onze energierekening. We waren met vier: twee LAT-relationelen zonder eigen kinderen, en twee ‘getrouwden’ met elk twee kinderen. Ikzelf en die andere vriend die ook een LAT-relatie heeft betalen respectievelijk 80 en 108 euro per maand aan energie (gas en electriciteit samen), terwijl de ‘getrouwden’ zo ongeveer 210 en 230 euro per maand betalen. Mijn vriendin met twee kinderen (maar halftijds) betaalt plus-minus 210 euro per maand aan energie.

 

 

Het is duidelijk dat, van zodra er kinderen bijkomen, de energieprijs logischerwijze stijgt. En zelfs zonder kinderen zal de energieprijs nog steeds hoger liggen bij een samenwonende dan van een alleenstaande. Zowel ik, als de andere LAT-relatievriend, hebben al ontdekt dat de verwarming automatisch (veel) hoger gaat indien het vrouwvolk aanwezig is in huis. Ook bij de getrouwde partners is dit zo trouwens. Vrouwen zijn nu éénmaal koudelijker aangelegd naar het schijnt.

 

 

Het is net alsof, door het feit dat men samenwoont, men zichzelf het recht toeëigent om de kosten op te drijven. Men is immers met twee, en die kost kan je delen denkt men. Wiskundig klopt dit wel, maar indien mijn vriendin zodanig stookt dat ze een uitgave heeft van 210 euro en ik slechts stook, terwijl ik alleen ben, voor een bedrag van 80 euro, dan wil dat zeggen dat, mochten we samenwonen en de kosten delen, mijn uitgave plots zou stijgen met 25 euro terwijl zij een profijt zou doen van 105 euro.

 

 

[Voor alle duidelijkheid: 1e) het gaat me niet om die 25 euro meer en 2e) als ik bij mijn vriendin ben, en ze is het huis uit, plaats ik haar verwarming drastisch naar beneden tot 15 à 16 graden en doe ik eventueel een extra trui aan….zoals ik bij mij thuis ook doe als ik alleen ben.]

 

 

Hieraan alleen is al te zien dat veel mensen (onafhankelijk van het man of vrouw zijn) gaan samenwonen om het eigen (financiële) comfort te vergroten, waarbij er één  van de twee een hogere prijs zal betalen en de ander een lagere. Tenzij men al het geld in één pot smijt, of een gezamenlijke rekening heeft, waardoor men dan de indruk wekt dat alles ‘eerlijk’ verdeelt is. En zolang de relatie goed zit is dit ook een vorm van eerlijkheid en misschien wel de beste manier van werken, alhoewel ik het vermoeden heb dat het wel meermaals gebeurt dat er minstens één van de twee partners ‘onbewust’ gebruik zal maken van die gemeenschappelijke rekening om zichzelf wat meer toe te eigen dan hij/zij recht op heeft of om de kinderen dat beetje méér te geven dan ze werkelijk nodig hebben.

 

 

 

Door het samenwonen kan men ook nog ander comfort vergroten: de huur of hypotheek ten opzichte van een alleenstaande wordt gehalveerd in principe, maar in praktijk gaan de mensen dan niet dat bespaarde gedeelte opzij leggen om te sparen, nee, ze gaan juist dat deel dat ze zouden kunnen sparen opspenderen om een nog groter huis dan nodig aan te kopen. Doordat de partners elkaar meestal ook zien als een sociaal vangnet, gaat men ook een wat duurdere wagen kopen, want als men samen woont kan men dat toch aan, en meer kledij en schoenen dan nodig, en duurder meubilair dan dat je zou kopen mocht je alleen zijn. En vermits je met twee bent moet je ook af en toe eens gaan eten of op reis gaan, anders is de romantiek er uiteraard van af.

 

 

Je kan er dus niet van uit of een relatie zal je meer kosten dan dat je alleen zou zijn. Maar als je alleen leeft/bent zal je dan wel moeten inboeten aan comfort en deels zelfs aan sociaal leven. En dat is nu net waar veel mensen het moeilijk mee hebben éénmaal de relatie ten einde is via scheiding. Op dat ogenblik gaan al de kosten immers immens de hoogte in, en kan men zich terzelfdertijd ook minder permitteren.

Niet zonder reden dat er veel vechtscheidingen ontstaan omwille van het geld, want nà de scheiding wil men het leven dat men gewoon is aanhouden. Bovendien is het juist die (vecht)scheiding die achteraf veel mensen in de armoede brengt, want je moet evenveel huur of hypotheek betalen zoals je met twee was, de stookkosten zijn ook voor jou alleen etc. (je kost verdubbelt dus bijna), maar die last moet je nu wel alleen dragen, en met kinderen stijgt de kost nog eens extra, en/of intussen moet je misschien wel een (niet onaardige) som aan alimentatie betalen (als die al betaald wordt). Zowel de mannen als de vrouwen betalen soms wel een hoge prijs, namelijke de prijs van armoede, soms voor de rest van hun leven, enkel en alleen omdat ze eigenlijk de financiële kant van de relatie slecht beheerd hebben enkel denkende aan het comfort in plaats van aan de toekomst (van hun kinderen).

De commentaren zijn gesloten.