28-02-12

Somebody I used to know.

Zo een 15 jaar terug. Ik rij op de parking van het plaatselijke shoppingcenter. Op zoek naar een parkeerplaats zie ik een ex-vriendin in mijn richting rijden, vermoedelijk ook zoekende naar een parkeerplaats. Ik steek mijn hand op om ‘goedendag’ te zeggen, in plaats van terug te zwaaien, draait ze haar hoofd echter, net of ze mij niet gezien heeft. Vermoedelijk was ze teleurgesteld dat ik niet verder in de relatie gestapt ben dan dat zij voor ogen had, met de daarbij horende ‘wrok’. Maar een relatie dien je nu éénmaal niet verder te zetten als je er zelf niet volledig achter staat, anders hou je enkel jezelf en misschien de ander ook bezig.

 

 

Ik zal wel niet alleen zijn die dergelijke situatie van negeren al eens meegemaakt heeft. Hoeveel mensen zijn er immers niet die elkaar na de ‘breuk’ nauwelijks nog goedendag zeggen, tenzij het noodzakelijke dan omwille van de kinderen misschien. Mijn huidige vriendin heeft ook geen contact meer met haar ex: hij betaalt zijn alimentatiegeld en de kinderen weten hun weg zelf te vinden naar de respectievelijke huizen. 25 jaar zijn ze samen geweest. Hoeveel jeugdliefdes zijn er bij sommigen niet zo intens geweest, waarbij men elkaar op latere leeftijd dan terug tegenkomt, al die mooie passie vergeten is en veelal hoogstens een schuchtere goedendag zegt door eens kort met het hoofd te knikken.

 

 

Blijkbaar is de teleurstelling in de breuk vaak veel groter dan de liefde die men ooit gevoeld heeft voor elkaar. Misschien temeer een bewijs dat een relatie veeleer om zelfbevestiging draait dan om elkaar. Dat men een relatie heeft om zichzelf het gevoel te geven dat men iets van waarde heeft. Want na de breuk kan het maar weinigen nog wat schelen hoe het hun partner uit het verleden vergaat, die partner waar er misschien wel de grootste geheimen of meest intense passie mee gedeeld werd. Al wat telt is het ‘nu’ voor zichzelf. En stelt men het zelf niet goed op het moment, dan pas zal men terugdenken aan die persoon waar men wel goede tijden mee had en eventueel proberen er weer contact mee op te nemen.

 

 

Het wekt bij mezelf de indruk dat een relatie veel eerder iets is om ‘zelfzekerder’ door het leven te komen. Een relatie biedt immers veel mogelijkheden in positieve zin om zo door het harde leven te geraken. Financieel voelt men zich sterker, de één kan inspringen als de ander ziek is, de kinderwens kan voldaan worden op een ‘veilige’ manier, het sociale leven is aangenamer en levendiger, men heeft normaal gesproken regelmatig sex, …. . Jawel, een relatie biedt veel mooie dingen, maar mist blijkbaar wel veelal dat ene. Die band die zou moeten gesmeed worden tijdens de relatie, die emotionele band onder elkaar. Het respect voor elkaar en vooral voor elkaars keuzes. En als één van die keuzes plots blijkt te zijn dat men kiest voor iemand anders, of niet meer voor jou, beste lezer, dan vervalt heel die emotionele band met de toegevoegde herinneringen in het niets bij velen, en is het net of men al die tijd bezig geweest is met zijn tijd te verdoen…..voor iemand dat men dacht te kennen.

Commentaren

Ik snap uw bedenking, dan lijkt het idd of je je tijd "verdaan " hebt aan iemand, maar anderzijds, is het een leerproces geweest. Misschien pijnlijk, misschien noodzakelijk om verder te kunnen.

Wat die exen betreft, ik wil best met al die exen eens een praatje maken, ik denk dat ik al van ver af zou staan zwaaien. En ik zou zeker niet verlegen zitten om een praatje.
groetjes

Gepost door: christa | 28-02-12

Reageren op dit commentaar

In zekere zin ben ik het volkomen eens met je. Veel mensen zitten in een relatie uit egoïsme, om zichzelf te bevestigen en om op die manier een illusie van geluk te hebben.

Anderzijds begrijp ik in vele situaties waarom er niet meer met elkaar wordt gepraat. Buiten de veel passie is er vaak ook veel pijn en verdriet geweest. Mensen houden hun ex dan op afstand uit zelfbescherming.

Gepost door: justm3 | 28-02-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.