02-02-12

Leven met een ‘verslaafde’.

 

Voor de mensen die zo af en toe eens mijn blog volgen, zullen er waarschijnlijk wel mensen zijn die zich afvragen waarom ik bij mijn vriendin blijf, niettegenstaande ze alcoholverslaafde is (alhoewel zijzèlf dit waarschijnlijk zo niet ziet). Bij mijn vriendin is het nu alcohol, het kon evenwel drugs geweest zijn, of gokkoorts, of …

 

Vooreerst heb je verschillende vormen van verslaving. De ene verslaafde zal anders reageren dan de andere verslaafde. Bij mijn vriendin verloopt haar verslaving blijkbaar in ‘pieken’, ze drinkt doorgaans zoals een normale mens drinkt, maar af en toe overconsumeert ze waardoor ze dan in één van die pieken terecht komt. Het is dus niet dat ze alle dagen dronken is, maar enkel in die piekperiodes.

 

Je hebt ook mensen die continu dronken zijn, mocht dit bij mijn vriendin het geval zijn, dan was ik er al van weg. Met de hoofdreden dan dat de dronken persoon niet de persoon is waar ik voor gekozen heb. Het zou dan zijn als vreemdgaan binnen mijn eigen relatie.

 

Een verslaving kan je zien als een andere ‘persoon’ die naar boven komt. Veelal zal een verslaafde immers anders handelen dan die in het ‘normale’ leven zouden doen. Je moet dus (tijdelijk) leven met een andere persoon waar je niet voor gekozen hebt. Sommigen worden plezierig, anderen worden gewelddadig, nog anderen worden dieven of oplichters,… . Het haalt meestal (enkel) het ‘slechte’ in die persoon naar boven. Als mijn vriendin gedronken heeft kan ik echter niets negatiefs opmerken (tot nu toe). Het is alleen moeilijk praten met haar en ze bazelt dan meer dan dat ze praat. Geen aangename momenten uiteraard, en het is op die ogenblikken dat ik mij afvraag wat ik daar doe. Naast haar gebazel brengt haar dronkenschap natuurlijk wel soms gevaarlijke momenten met zich mee, zoals het risico om van de trap te vallen, dat ze plots met de auto gaat gaan rijden terwijl ze onder invloed is, … . Niet bepaald rustgevende momenten binnen een relatie.

 

Als ze nuchter is zie ik ze graag, en was het niet door haar drinkgedrag, dan had ik waarschijnlijk al lang voorgesteld om samen te wonen, want nuchter is het een schat om mee samen te leven, ook al heeft ze ook haar ‘mindere’ karaktertrekken. Doordat ik opgevoed ben in een arme jeugd, onder meer met een alcoholische moeder trouwens (toeval of niet? Alhoewel mijn vriendin in het begin van onze relatie nooit dronken was!), brengt mijn vriendin haar dronkenschap onzekerheden bij mij wakker. Want ik heb echt geen zin om terug te keren naar het verleden en terug te moeten vechten om te kunnen eten.

 

Hoofdvraag voor mij, of voor ieder mens die met een verslaafde moet leven, is natuurlijk, moet je erbij blijven of moet je die verlaten? Als je die verlaat dan laat je die persoon eigenlijk zitten in zijn/haar miserie. Ok, het is zijn of haar miserie, maar terwijl je die persoon in de steek laat vertelt het ook veel over jezelf. Net als die verslaafde kies je dan ook voor jezelf, en ben je innerlijk niet minder egoïstisch dan de verslaafde zelf, die ook maar kiest voor zichzelf, zeker als die continu onder invloed is. Alleen maak jij die keuze op een nuchter moment, wat je misschien zelfs nog egoïstischer maakt dan je verslaafde partner. We kunnen dan misschien beter alle verslaafden in een hoekje stoppen (zoals maatschappelijk nu al veel gebeurt), hen niet helpen en negeren, en doen alsof wijzelf ‘betere’ mensen zijn: ‘Ubermenschen’ zou hitler zeggen!

 

Ik denk dat bij de keuze om je verslaafde partner te verlaten het belangrijkste is, vooreerst om te kijken hoe graag je die persoon nog graag ziet (en wat is je opofferingsgrens?), en ook even belangrijk, hoe die persoon is naar jou toe: is die gewelddadig, verwijt die, pest die, maakt die schulden, …  . Want het is natuurlijk niet omdat je die persoon misschien (nog) graag ziet, dat die het recht heeft om jouw leven naar den DUVEL te helpen. Als die persoon dat doet dan heb je geen andere keuze, indien die mogelijkheid aanwezig is, om die te verlaten.

 

Hoofgevaar bij een verslaafde is het financiële, want een (echte) verslaafde zal alles doen wat in zijn/haar mogelijkheden ligt om toch aan het verslavingsmiddel te geraken. Afhankelijk van de drang en hun eigen innerlijk gaan ze dan over tot de negatieve daden des wereld, en de aard van die negatieve daden (tot roofmoord toe) wordt bepaald door hun innerlijk. Ze zullen niet nalaten van je rekening te plunderen indien ze kunnen, dat is ook één van de redenen dat ik voorstander ben van geen gezamenlijke rekening te hebben, zeker niet met een verslaafde.

 

Een ander gevaar van een verslaafde partner is dat die probeert van de eigen partner ook verslaafd te maken. Een alcoholieker heeft maar al te graag dat je ook drinkt, net zoals een drugsverslaafde liever ‘samen’ onder invloed is, en een gokverslaafde graag ziet dat je ook je geld inzet. Het gebeurt wel meermaals dat de ene persoon de andere naar beneden haalt, waarna ze samen gans hun leven ‘dronken’ door het leven gaan. Bewust zijn van jezelf en je eigen grenzen is dus belangrijk!

Commentaren

Ik heb 19 jaar gevochten om mijn huwelijk, ik had het heel moeilijk om mijn trouwgelofte te breken. In ziekte en gezondheid...... 8 ontwenningskuren, heel veel opnieuw geprobeerd en kansen gegeven. Top op een moment dat ik het gevoel had dat ik in een arena stond met heel mijn gezin! En op dat moment wist ik dat ik moest springen met mijn kinderen, of we gingen allemaal ten onder. Twee weken heb ik niets anders gedaan dan geweend , zo erg vond ik het om een ziek mens in de steek te laten, maar de zieke was een psychopaat geworden, en we moesten achter gesloten deuren slapen en hij stal ook geld uit de spaarpot van de kinderen. Enfin, kan er een boek over vullen, ga ik niet doen. Toch heb ik nooit spijt gehad van dat huwelijk. het heeft me tot de mens gemaakt die ik nu ben , en geloof me, k voelde me een vreselijke lafaard...... in ziekte en gezondheid!

Gepost door: christa | 02-02-12

Reageren op dit commentaar

aan christa: wat je meemaakt en hoe je ermee omgaat weerspiegelt wie je 'vanbinnen' bent. Je hebt de 'spiegel' zelf in handen en ik denk dat jij gerust zonder schaamte naar je spiegelbeeld mag kijken.

Aanvankelijk nam (stal) ook mijn moeder geld uit onze spaarpot om te kunnen drinken, uiteindelijk moest ook onze vader het geld uit onze spaarpot nemen zodat we toch iets konden eten tgv de financiele hiaten die zowel mijn moeder en onrechtstreeks ook mijn vader hadden opgebouwd. Mijn moeder dronk door alles heen: ingenaaide pil om misselijk van te worden als je drinkt heeft ze er gewoon 'eruit' gedronken. Ook verschillende opnames hielpen niet. Als de persoon zelf niet wil afkicken, dan gebeurt het niet!

Mijn beide ouders zijn uiteindelijk overleden aan kanker, hoe kan het ook anders na jaren van ruzie en geterg onder elkaar.
Ook de uitstoting door zowel maatschappij als overheid deden geen goed: hoe minder je hebt en hoe zwakker je staat, hoe meer ze op je nek zitten zonder menselijk begrip en proberen van je laatste levenszucht nog uit je te persen.

Maar ik mis hen wel, mijn lieve ouders, en heb totaal geen wrok tgo hen voor mijn lamentabele jeugd. Ik mis hen voornamelijk dan voor de dingen die ik nog zo graag had willen doen met hen, zoals eens gewoon samen gaan eten op restaurant......ik dagdroom er af en toe wel eens over....dan heb ik toch nog dat :-).

Gepost door: een man | 02-02-12

Reageren op dit commentaar

Mijn kinderen koesteren ook geen wrok tov hun vader, en ik ook niet . Hij is overleden op 52 jarige leeftijd, ten gevolge van keelkanker, ( door het drankmisbruik). Mijn kinderen missen hun vader ook, ze hebben ook heel fijne herinneringen aan hun vader en we hadden heus ook liefdevolle momenten samen. Want uiteindelijk was hij een heel zacht mens, die gewoon dronk om meer "man" te zijn en meer te durven praten, maar dat is ferm uit de hand gelopen.
K vind het heel lief van je, dat je zo liefdevol over je ouders denkt!
groetjes

Gepost door: christa | 04-02-12

Reageren op dit commentaar

Interessante blog om te lezen. Meteen voor het minste weg gaan uit een relatie vind ik not done. Maar idd, een mens mag zichzelf niet verliezen, als iemand op dat punt komt is het tijd om voor zichzelf te kiezen.

Ik vind het in ieder geval knap dat jij er zo voor je vriendin bent.

Gepost door: justm3 | 06-02-12

Reageren op dit commentaar

Het doet deugd om deze blog te lezen. Ik herken veel gevoelens aangezien mijn partner ook een verslaving heeft. Hij werkt er enorm hard aan maar dan nog kan ik mezelf heel leeg voelen zoals nu. Verslaafden hebben het enorm moeilijk maar de omgeving eronder ook. Je zit Soms met zoveel vragen en gevoelens waar je geen kant mee uit kunt

Gepost door: Vanessa | 02-07-14

Reageren op dit commentaar

Deze blog doet inderdaad enorm deugd, maar wat ik mij echt afvraag. Waarom geen zelfhulpgroep starten zodat de mensen er eens tussenuit zijn en anderen horen in de letterlijke zin van het woord.

Gepost door: katrien | 14-09-14

Reageren op dit commentaar

een zelfhulpgroep lijkt inderdaad ergens wel een goed idee. Ik vrees alleen dat het teveel een groep zou worden waarbij de mensen dan via die zelfhulpgroep iemand anders leren kennen die op dezelfde golflengte zit en er uiteindelijk toe zal leiden dat ze dan samen in één of ander bootje stappen om hun partner die in de problemen zit dan te verlaten en nòg dieper in de problemen te brengen. Iets wat ik niet onmiddellijk op mijn geweten wil hebben. Als ik mijn partner verlaat dan wil ik dat puur uit eigen keuze doen zonder misleid te worden door 'betere' keuzes, alhoewel het verlaten van de verslaafde mss altijd wel een betere keuze lijkt natuurlijk. Maar momenteel gaat het heel goed met mijn vriendin en heb ik op dit ogenblik geen moment spijt van het doorstane leed.

Gepost door: een man | 04-11-14

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.