31-01-12

Alcoholliefde.

 

In de nieuwjaarsperiode kon het niet anders, of mijn vriendin moest ervan profiteren om zich weer eventjes te laten meeslepen in haar alcoholdrang. Ik liet het niet aan mijn hart komen, want op den duur leer je er wel mee omgaan, en het is nu ook niet dat ze alle dagen dronken is. Slechter is het echter dat ze zelf niet doorheeft wanneer ze dronken is. Dit zal wel bij de meeste alcoholliefhebbende mensen zo zijn, anders zouden ze tijdig weten te stoppen.

 

 

Het is een verslaving die ik niet onmiddellijk kan begrijpen, want zelf vind ik dat er genoeg mogelijkheden zijn om plezier te maken en zich goed te voelen zonder dat men daar alcohol voor nodig heeft. Ok, sommige mensen drinken blijkbaar om meer zelfvertrouwen te krijgen en zich sterker in het leven te voelen, maar als ik de meeste repetitieve alcoholdrinkers observeer kan ik alleen maar waarnemen dat ze juist nog mínder zelfvertrouwen krijgen. Juist omdat het zelfvertrouwen niet uit het “zèlf” komt. Ze drinken zelfs het eigen "zèlf" weg in de plaats...

 

 

Ook de mensen die zich meermaals opzettelijk dronken drinken enkel om plezier te hebben lijken me soms hersenloos. En als ze nog niet hersenloos zijn, dan worden ze het wel, want alcohol blijkt volgens de wetenschap meerdere hersencellen af te doen sterven. Ik zal de ‘hersenloze’ drinkers maar niet tellen, want ik vrees dat ik dan heel mijn leven bezig zal zijn.

 

 

Er is immers nog altijd een verschil tussen drinken om te genieten van wat je drinkt, en drinken omdat men anders vreest van niet aanvaard te worden door de nabije omgeving of  uitsluitend om op te vallen (om plezier maken). En dat je omgeving je niet aanvaardt als je niet meedrinkt heb ik vroeger zelf al ontdekt onder ‘jeugdvrienden’. Voor hen doe je dan niet mee met de maatschappij, ook al leidt juist hun gedrag eerder tot geweld bij de mannen en het sneller spreiden van de benen bij de vrouwen. De mannen durven in die dronkenschap hun geweld wel eens verder zetten binnen huiselijke kring, de vrouwen daarentegen durven dan hun benen wel eens sneller te spreiden buiten de huiselijke kring. Weinig maatschappelijk en relationeel opbouwend zou ik zo zeggen.

 

 

Nee, ik drink ook graag eens een lekker biertje, of een wijntje bij het eten. Maar mijn grote liefde zal het nooit worden, daar ben ik wel van overtuigd…..allé, toch als ik niet gedronken heb Verstomd.

 

2611040766.gif

 

30-01-12

Kinderlijk egoïsme (in een relatie).

[ Vooraf: eigenlijk is dit mijn onrechtstreekse reaktie op het bericht van Justm3 over kinderen en een nieuwe partner (zie: kinderen en een nieuwe partner) ]

 

 

Een kind is door zijn ouders op de wereld gebracht.  Volgens het kind hebben de ouders voor het kind gekozen en niet het kind voor de ouders, dus logischerwijze verwachten kinderen daardoor (onbewust), om niet te zeggen eisen, dat die ouders dan ook de nodige aandacht aan hen zullen besteden en dus ook de nodige verantwoordelijkheden zullen aanleren en vooral de nodige liefde zullen geven.

 

Als kinderen het gevoel hebben dat ze niet krijgen waar ze recht op hebben, of dit nu terecht is of niet, dan kunnen ze wel eens lastig zijn, zeker nà of tijdens een scheiding, of zelfs als er totaal geen scheiding is, dan nog kunnen ze soms het bloed onder je nagels vandaan halen. En in nieuw samengestelde gezinnen steken ze zelfs graag nog een tandje bij om in de aandacht van de gescheiden ouders te komen en de nieuwe stiefouder te negeren of uit te stoten.

 

[Ook al staan de kinderen er niet bij stil dat de aandacht die ze eisen van hun vader misschien wel misplaatste aandacht is, want het is niet altijd zeker of het wel hun echte vader is. Misschien daarom dat gescheiden kinderen vaker voor de moeder kiezen, waar de échtheid veel zekerder is?]

 

Je kunt het hen niet kwalijk nemen want als er iets is waar een kind naar verlangt, dan is het liefde. En krijgt het die liefde niet, dan ontstaat er angst, innerlijke angst bij het kind dat het niet of nooit (meer) graag gezien zal worden.

Intussen kweekt er zich bij het kind ook een minderwaardigheidscomplex, zonder dat het dit zelf weet, zich afvragende wat het verkeerd gedaan heeft om geen liefde of aandacht te krijgen van de eigen ouders. Denkende bij zichzelf: ze hebben toch voor mij gekozen? Waarom doen ze me dit aan?!

 

En vermits iedere mens een eigen manier van voelen, denken en handelen heeft zal het kind dit minderwaardigheidscomplex op een eigen manier ‘vertalen’ naar menselijke, maar veelal onduidelijke, lichaamstaal, een gewoonte die het kind een hele leven zal meedragen, want vermits het drie à vier jaar duurt eer een kind zijn wensen deftig kan uitdrukken heeft het zich voornamelijk via lichamelijk gedrag leren uiten. Een lichaamstaal die op het eerste zicht verstaanbaar lijkt en zichtbaar is, maar ook een taal die uiteindelijk het kind, al opgroeiende, zelf niet meer begrijpt en waar het dus ook veelal zelf niet meer kan op ingrijpen. Handelingen die bij sommigen leiden tot anorexia, zwaarlijvigheid, geweld, introvertheid, dronkenschap of andere verslavingen, … en noem zo maar op.

 

Het kind bekijkt immers alles vanuit eigen ogen, en ziet enkel de wereld zoals het is vanuit zijn/haar ogen. Al de rest telt niet. Een kind is reeds van bij de geboorte egoïstisch ingesteld, gewoon omdat het maar één leefwereld kent totdat het geboren is, en dat is zijn/haar wereld! En misschien te weinig ouders die eraan denken om het kind duidelijk te maken dat het in een maatschappij zal terechtkomen waarbij men moet rekening houden met elkaar. Dat men in een wereld zal terechtkomen waar men niet alles voor zichzelf zal hebben, maar dat men gevoelens en materiaal zal moeten delen.

 

Dat ouders dit 'vergeten' door te geven aan hun kinderen is logisch, want éénmaal volwassen zet de volwassene dit kinderlijke gedrag leutig verder, zij het meer gemaskeerd, en blijft die “zogenaamde” volwassene zich veelal verder egoïstisch kinderachtig gedragen omdat die nog steeds bang is om geen (voldoende) liefde te kunnen krijgen. Daarom ook dat ouders voornamelijk willen dat ‘hun’ kind het goed stelt, en dat de andere kinderen van minder belang zijn, omdat ze hun eigen kind hetzelfde lot willen besparen. Niet beseffende dat ze zo meewerken aan een viscieuze cirkel. Dit kinderlijk gedrag bij de volwassene wordt zelfs veelal uitgewerkt op de partner en de meest nabije personen zoals de kinderen (via pesten, geweld, dronkenschap, vreemdgaan, e.a. ). Men gaat zelfs veelal op zoek naar een partner die als surrogaat moet dienen om de tekorten op te vullen die ze als kind dienden te missen. Anders gezegd: zonder het te weten hebben veel mensen een partner gekozen die eigenlijk de gemiste vaderliefde of moederliefde moet opvullen. Ze zijn dus niet getrouwd met hun partner omwille van wie die persoon is, maar met hun (verloren) “vader of moeder”, wat leidt tot misplaatste liefde en uiteindelijk tot een verkeerde relatie die wel verkeerd moet uitdraaien.

 

Waarschijnlijk ook tengevolge van dit kinderlijk egoïsme dat veel mensen hun partner niet willen verliezen aan een ander en elkaar ‘dwingen’ tot monogamie, omdat het anders een bevestiging lijkt alsof ze nog altijd niet waard zijn van liefde te krijgen. Want liefde die moet gedeeld worden is maar een deel van het geheel! Ook al is er voldoende liefde aanwezig… .

 

 

Maatschappelijk lijkt me dus duidelijk dat het beter is om het kind aan te leren dat het niet alleen recht heeft om liefde te vragen, maar ook de plicht heeft liefde te geven, reeds van het kind zijn af. Zowel aan andere kinderen rondom zich, zodat ze elkaar minder pesten, als aan de (stief)ouders. Op die manier zouden we doorgroeien tot volwassen die dan ook de gewoonte hebben om liefde te geven, zowel naar eigen kinderen, naar andere kinderen en naar elkaar toe. En als iedereen liefde geeft, dan wil dit ook zeggen dat uiteindelijk iedereen liefde krijgt van de ‘gevers’, waardoor we uiteindelijk in een maatschappij kunnen leven die minder egoïstisch ingesteld is en veel meer gericht op die échte liefde.

 

 

kindvadermoeder.jpg

 

25-01-12

Dankbaarheid.


Voila,

ik sta weer  klaar om te vertrekken naar mijn schattige vriendin. Het zal dus weer enkele dagen 'stil' zijn hier. Het is wat later deze week, maar daar zat het werk voor iets tussen. Maar ik ben blij en dankbaar dat ik werk heb. En ook mijn vriendin ben ik dankbaar, ook al kan ze wel eens 'a pain in the ass' zijn. Dankbaar omdat ze me eigenlijk al veel geleerd heeft over mezelf en me ,sinds de tijd dat we samen zijn, ook al veranderd heeft in positieve zin zonder dat ze daar besef van heeft (denk ik Onbeslist, want met vrouwen weet je nooit Lachen).

 

Dankbaarheid in een relatie is een belangrijk item, en men hoeft niet alleen dankbaar te zijn voor de goede zaken, maar ook voor de zaken die al eens tegenzaten, waardoor achteraf de onderlinge band des te hechter wordt.

24-01-12

De beperking van een relatie.

 

Een relatie is zo een ‘mes’ dat langs twee zijden snijdt. Want enerzijds is een relatie heel nuttig voor de ontwikkeling van de persoonlijkheid, maar anderzijds dien je veelal ook jezelf in te perken qua persoonlijkheid, omdat je als vrijgezel bepaalde zaken wèl of anders zou doen. Dankzij een relatie en de kritieken van de partner kan men ontdekken wie men zelf is, en door het weerleggen van de kritieken of zelf kritiek te geven aan je partner kan die ontdekken hoe hij/zij is. Een verstandig mens zal dan die kritieken eventjes laten bezinken en zijn/haar handelen al dan niet aanpassen.

 

Tot daartoe is er geen probleem. Grootste probleem is wel dat een relatie veelal gebruikt wordt om een veilige thuishaven te hebben, een plaats waar men altijd terug kan komen. En die veilige thuishaven wordt voornamelijk bepaald door het materiele (geld en huis), het affectieve (naar elkaar en de kinderen toe) en de verantwoordelijkheid (naar de kinderen toe). Men gebruikt een relatie dus veeleer om voor zichzelf een veilige barrière op te stellen naar de eigen gevoelens toe, maar vergeet graag dat men, indien men samenleeft met een ander ook moet rekening houden met de leefwereld van de partner en zelfs de kinderen. Doet men dit niet, dan gebruikt men eigenlijk de partner om die veilige haven te kunnen creëren. En als men zo tewerk gaat is de kans ook groot dat men, vermits men toch niet echt rekening houdt met de partner, ook pleziertjes elders zoekt.

 

Je kunt je natuurlijk ook de vraag stellen of je partner wel het recht heeft om je die persoonlijke vrijheden af te nemen. Als je écht eerlijk en correct bent, zal men moeten toegeven dat je dat recht niet hebt. Als je dat wèl doet, dan denk je eigenlijk aan jezelf, over wat jij wilt en wat jij belangrijk en juist vindt. Veelal is een relatie dus continu het beperken van elkaar tot men een evenwicht vindt waar beiden mee kunnen leven. Als (één van) beiden daar (uiteindelijk) niet mee kan leven, dan draait de relatie op een breuk uit.

23-01-12

Het opbouwen van een relatie

 

Hieronder vindt je een aangenaam filmpje met een mooie omschrijving van hoe je een relatie het beste opbouwt. Het is wel engelstalig, met de franse vertaling opzij...