30-01-12

Kinderlijk egoïsme (in een relatie).

[ Vooraf: eigenlijk is dit mijn onrechtstreekse reaktie op het bericht van Justm3 over kinderen en een nieuwe partner (zie: kinderen en een nieuwe partner) ]

 

 

Een kind is door zijn ouders op de wereld gebracht.  Volgens het kind hebben de ouders voor het kind gekozen en niet het kind voor de ouders, dus logischerwijze verwachten kinderen daardoor (onbewust), om niet te zeggen eisen, dat die ouders dan ook de nodige aandacht aan hen zullen besteden en dus ook de nodige verantwoordelijkheden zullen aanleren en vooral de nodige liefde zullen geven.

 

Als kinderen het gevoel hebben dat ze niet krijgen waar ze recht op hebben, of dit nu terecht is of niet, dan kunnen ze wel eens lastig zijn, zeker nà of tijdens een scheiding, of zelfs als er totaal geen scheiding is, dan nog kunnen ze soms het bloed onder je nagels vandaan halen. En in nieuw samengestelde gezinnen steken ze zelfs graag nog een tandje bij om in de aandacht van de gescheiden ouders te komen en de nieuwe stiefouder te negeren of uit te stoten.

 

[Ook al staan de kinderen er niet bij stil dat de aandacht die ze eisen van hun vader misschien wel misplaatste aandacht is, want het is niet altijd zeker of het wel hun echte vader is. Misschien daarom dat gescheiden kinderen vaker voor de moeder kiezen, waar de échtheid veel zekerder is?]

 

Je kunt het hen niet kwalijk nemen want als er iets is waar een kind naar verlangt, dan is het liefde. En krijgt het die liefde niet, dan ontstaat er angst, innerlijke angst bij het kind dat het niet of nooit (meer) graag gezien zal worden.

Intussen kweekt er zich bij het kind ook een minderwaardigheidscomplex, zonder dat het dit zelf weet, zich afvragende wat het verkeerd gedaan heeft om geen liefde of aandacht te krijgen van de eigen ouders. Denkende bij zichzelf: ze hebben toch voor mij gekozen? Waarom doen ze me dit aan?!

 

En vermits iedere mens een eigen manier van voelen, denken en handelen heeft zal het kind dit minderwaardigheidscomplex op een eigen manier ‘vertalen’ naar menselijke, maar veelal onduidelijke, lichaamstaal, een gewoonte die het kind een hele leven zal meedragen, want vermits het drie à vier jaar duurt eer een kind zijn wensen deftig kan uitdrukken heeft het zich voornamelijk via lichamelijk gedrag leren uiten. Een lichaamstaal die op het eerste zicht verstaanbaar lijkt en zichtbaar is, maar ook een taal die uiteindelijk het kind, al opgroeiende, zelf niet meer begrijpt en waar het dus ook veelal zelf niet meer kan op ingrijpen. Handelingen die bij sommigen leiden tot anorexia, zwaarlijvigheid, geweld, introvertheid, dronkenschap of andere verslavingen, … en noem zo maar op.

 

Het kind bekijkt immers alles vanuit eigen ogen, en ziet enkel de wereld zoals het is vanuit zijn/haar ogen. Al de rest telt niet. Een kind is reeds van bij de geboorte egoïstisch ingesteld, gewoon omdat het maar één leefwereld kent totdat het geboren is, en dat is zijn/haar wereld! En misschien te weinig ouders die eraan denken om het kind duidelijk te maken dat het in een maatschappij zal terechtkomen waarbij men moet rekening houden met elkaar. Dat men in een wereld zal terechtkomen waar men niet alles voor zichzelf zal hebben, maar dat men gevoelens en materiaal zal moeten delen.

 

Dat ouders dit 'vergeten' door te geven aan hun kinderen is logisch, want éénmaal volwassen zet de volwassene dit kinderlijke gedrag leutig verder, zij het meer gemaskeerd, en blijft die “zogenaamde” volwassene zich veelal verder egoïstisch kinderachtig gedragen omdat die nog steeds bang is om geen (voldoende) liefde te kunnen krijgen. Daarom ook dat ouders voornamelijk willen dat ‘hun’ kind het goed stelt, en dat de andere kinderen van minder belang zijn, omdat ze hun eigen kind hetzelfde lot willen besparen. Niet beseffende dat ze zo meewerken aan een viscieuze cirkel. Dit kinderlijk gedrag bij de volwassene wordt zelfs veelal uitgewerkt op de partner en de meest nabije personen zoals de kinderen (via pesten, geweld, dronkenschap, vreemdgaan, e.a. ). Men gaat zelfs veelal op zoek naar een partner die als surrogaat moet dienen om de tekorten op te vullen die ze als kind dienden te missen. Anders gezegd: zonder het te weten hebben veel mensen een partner gekozen die eigenlijk de gemiste vaderliefde of moederliefde moet opvullen. Ze zijn dus niet getrouwd met hun partner omwille van wie die persoon is, maar met hun (verloren) “vader of moeder”, wat leidt tot misplaatste liefde en uiteindelijk tot een verkeerde relatie die wel verkeerd moet uitdraaien.

 

Waarschijnlijk ook tengevolge van dit kinderlijk egoïsme dat veel mensen hun partner niet willen verliezen aan een ander en elkaar ‘dwingen’ tot monogamie, omdat het anders een bevestiging lijkt alsof ze nog altijd niet waard zijn van liefde te krijgen. Want liefde die moet gedeeld worden is maar een deel van het geheel! Ook al is er voldoende liefde aanwezig… .

 

 

Maatschappelijk lijkt me dus duidelijk dat het beter is om het kind aan te leren dat het niet alleen recht heeft om liefde te vragen, maar ook de plicht heeft liefde te geven, reeds van het kind zijn af. Zowel aan andere kinderen rondom zich, zodat ze elkaar minder pesten, als aan de (stief)ouders. Op die manier zouden we doorgroeien tot volwassen die dan ook de gewoonte hebben om liefde te geven, zowel naar eigen kinderen, naar andere kinderen en naar elkaar toe. En als iedereen liefde geeft, dan wil dit ook zeggen dat uiteindelijk iedereen liefde krijgt van de ‘gevers’, waardoor we uiteindelijk in een maatschappij kunnen leven die minder egoïstisch ingesteld is en veel meer gericht op die échte liefde.

 

 

kindvadermoeder.jpg

 

Commentaren

Idd, ik ben het met je eens dat een kind niet alleen moet krijgen, (liefde, materiele dingen) maar ook moet leren geven, ( een knuffel, een woordje van dank) . En vooral mag het ook veel uitleg krijgen, over waarom iets wel of niet kan. ( Maar dan noemen, kids hun ouders doordravers, aheum, ). Wat ik ook heel belangrijk vind, zowel met eigen kinderen en met stiefkinderen. Dat er bij elk verworven recht, ook een nieuwe plicht komt, dat noemt dan volwassen worden. Ze mogen langer uitgaan, maar kunnen ook al eens helpen in het huishouden bijvoorbeeld. Zo kunnen ze langzaam groeien naar een verantwoordelijke volwassenheid, waar ze niet alleen willen krijgen. Want het is belangrijk dat ze als kind ook al eens met een "neen" af te rekenen krijgen, want ook als volwassene krijg je vaak met een neen af te rekenen en als je dat nooit geleerd hebt, kan je dat niet aan.
Enfin, ik ben een beetje uitgeweken, maar het waren een paar bedenkingskes.
Groetjes

Gepost door: christa | 30-01-12

Reageren op dit commentaar

Ik ben het eens met wat Christa zegt. Kinderen moeten idd leren geven. En ik vind ook dat er in de maatschappij veel te veel een 'voor wat hoort wat' mentaliteit is. Terwijl liefde iets is wat gewoon gegeven hoort te worden :)

Gepost door: justm3 | 06-02-12

Reageren op dit commentaar

Leuk Artikel

Gepost door: Escort Amsterdam | 01-10-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.