10-12-11

Ontrouw…

Ik zit met een vriend in de auto, op de terugweg van die heerlijke sauna. Om toch over iets te praten, vraagt mijn vriend of ik nog altijd trouw ben aan mijn vriendin. Ik antwoord bevestigend. “Ja, jij bent niet zo!”, zegt mijn vriend, “Jij bent zoals ik, trouw zijn zit in het bloed!”.

 

Tot op heden kan ik daar voor beiden, en zeker voor mezelf, positief op antwoorden. Of dit zo zal blijven weet ik niet. Moest ik zeggen dat ik nooit zou bedriegen zou ik geen rekening houden met het onverwachte, en ik heb teveel levenservaring om te weten dat je je aan alles kan verwachten in het leven.

 

Waar ik wel van overtuigd ben is: “ Indien je je partner bedriegt, is het omdat je die wilt bedriegen!”  Zo simpel is het! Veel mensen zijn gewoon hypocriet, en maken zichzelf iets wijs. Je bedriegt omdat je vindt dat je recht hebt op die lekkere sexuele nacht met een ander waar je je toe aangetrokken voelt, wat de uitvlucht ook moge zijn. Men wacht enkel op een geschikt moment van spanningen in de relatie om die dan als reden aan te wenden. Meestal vinden de bedriegers zelfs een reden van bedrog uit het bedrog, zodat ze alles kunnen goedpraten: voor zichzelf en ten opzichte van de partner.

 

De hoofdreden waarom men vindt dat men niet mag bedriegen wordt reeds in de jeugdjaren aangeleerd via de christelijke en/of maatschappelijke moraal, waarbij men duidelijk probeert te maken dat ontrouw verkeerd is. Ik ben het daar nochtans niet mee eens, alhoewel ikzelf ook aan trouw gehecht ben van beide zijden (vermoedelijk geconditioneerd door diezelfde opgedrongen moralen). Lichamelijk vind ik dat ik met om het even wie sex mag hebben, het is mijn recht als mens, als levend wezen van de aarde, om te antwoorden aan de roep van mijn natuurinstincten. Toch ben ik niet ontrouw, en de hoofdreden is omdat ik mijn vriendin niet wil kwetsen, ook al zou ze het nooit te weten komen. Het gaat om respect voor wat je zelf graag ziet, en dus ook om respect voor jezelf. Iemand bedriegen die je graag ziet, is jezelf bedriegen. En ook al zou je je partner niet meer graag zien, dan nog vind ik dat je dan beter open kaart speelt en dit naar voor brengt en ziet hoe je dit kan oplossen.

 

Als je echt niet trouw wil of kan blijven praat je daar het beste met je partner over, om eventuele mogelijkheden uit te zoeken zoals swingen (parenclubs), internerdating of dergelijke, en geraak je er niet uit, moet je op een volwassen manier uit elkaar gaan of samenleven ‘naast’ elkaar….zoals ‘broer en zus’ zegt men dan wel eens.

 

Trouw zijn is een persoonlijke keuze en die keuze bepaalt wie jij bent als persoon vanbinnen. Met zelf trouw zijn kun je er echter niet voor zorgen dat je partner ook trouw blijft, want dit is zijn/haar keuze op het moment dat de kans zich voordoet. Het recht van ieder ‘vrij’ mens trouwens… 

 

[lees misschien ook: mensen willen bedrogen worden]

Commentaren

Ik ben het volledig met je eens, je hebt dat heel mooi en eerlijk beschreven!
groetjes.
Ps effe bijgebeend in het lezen van je vorige postjes.

Gepost door: christa | 12-12-11

Reageren op dit commentaar

ik ben het ook volledig eens met wat je zegt. Zoals ik al in mijn vorige reactie aanhaalde, het heeft veel te maken met zelfrespect en zelfwaardering. Pas als dat er is heb je ook echt respect voor de mensen van wie je houdt

Gepost door: justm3 | 16-12-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.