08-12-11

Nieuw samengestelde gezinnen.

Vorige dinsdag was het in telefacts over nieuwe samengestelde gezinnen. Uit de reportage blijkt dat 75% van die relaties afspringen binnen het jaar tgv de kinderen. Voornaamste reden is dat de kinderen een overgangsperiode (lees:verwerkingsperiode) nodig hebben (wat best enkele jaren kan duren) nà de scheiding. Als de scheiding te plots komt en er is te snel een nieuwe ‘vader’ en/of ‘moeder’ kunnen er wel eens spanningen bij de kinderen ontstaan.

 

Zelf heb ik al enkele relaties achter de rug met kindhebbende partners. Voor mij viel het op dat ik het beste kon opschieten met de jonge kinderen. Waarschijnlijk omdat die kinderen nog in hun kind-zijn waren en ik mijzelf ook erg speels kan gedragen, en welk kind heeft er nu niet graag een nieuw speelkameraadje?! Nadeel was dan wel dat die kinderen me effectief eerder begonnen te aanzien als een speelkameraad dan als een stiefvader (man, wat een akelig woord!). Het was voor hen dus soms onbegrijpbaar indien ik plots mijn gezag moest doen gelden, wat dan weer tot conflicten kon leiden.

 

Wat mij ook opviel, is dat bij oudere kinderen (vanaf 16 jaar) ik quasi totaal niet aanvaard werd. Indien ik een gesprek probeerde aan te knopen kreeg ik gewoon een “ja” of een “nee”, maar het gesprek zelf werd nooit ‘opgebouwd’. Je kan je al inbeelden dat het meestal geen gezellige bedoening was aan de etenstafel voor mij. De kinderen (toevallig zonen, dus mannelijk) babbelden immers enkel met hun moeder. Het is bovendien een leeftijd waarin ze ‘zelfstandiger’ worden en waar je als stiefvader ook weinig invloed kan uitoefenen door iets ‘samen’ te doen. Ook bij mijn huidige vriendin liep het niet gemakkelijk met haar zonen. Ze komen uit een heel welgestelde omgeving van hun vaders’ zijde en keken dus letterlijk en figuurlijk neer op mij….zo voelde het toch voor mij aan. En vermits ik in mijn jeugdjaren veel uitgestoten geweest ben, kwetste mij dat wel vanbinnen, alhoewel ik het niet toonde.

 

Zowel bij de huidige relatie, als bij mijn vorige relatie hadden voornamelijk de oudste zonen het moeilijk met een indringer. Blijkbaar vonden ze van zichzelf dat zij nu de taak hadden om voor hun moeder te zorgen maw ‘om de baas te spelen’. En een (nieuwe) rivaal konden ze dus best missen.

 

Echte gesprekken heb ik nog nooit gehad met die zonen, alhoewel de jongste zoon me al wat meer lijkt te aanvaarden…..nà drie jaar… . Want dat is het enige wat je kan doen…..afwachten tot ze hun emoties verwerkt hebben, ook al zijn die emoties niet altijd zichtbaar, en af en toe een visje werpen om te zien of er gebeten wordt.

 

De commentaren zijn gesloten.