22-11-11

Kinderen en slechte ouders.

Vorige week verscheen in het nieuws en de kranten dat de kinderen nogal eens het slachtoffer zijn van de (vecht)scheidende ouders. Die kleine wezentjes die (zogezegd) met veel liefde, en soms met veel pijn, op de wereld gezet geweest zijn blijken veelal voor (één van) de ouders de ideale schaakstukken te zijn om een spel te spelen waarbij uiteindelijk de kinderen altijd schaakmat eindigen, dit zonder dat ze zelfs maar de keuze hebben om al dan niet mee te spelen.

Het doet bij me doordringen hoe weinig besef de mensen hebben indien ze een ‘kleintje’ op de wereld brengen. De man wil meestal enkel zijn bloedlijn verder geproduceerd zien, en bij de vrouw zijn het eerder haar natuurlijke hormonen die de drang verhogen om een kindje te ‘maken’. Geen van beiden staan echt stil bij de verantwoordelijkheden dat die kinderen meebrengen: het opvoeden, de tijd, de kosten, de verdraagzaamheid van hun lawaai en vooral de liefde en aandacht die het kind vraagt. Een kind vraagt liefde! Heel veel liefde zelfs. En als het kind dat niet krijgt zal het er wel om schreeuwen, tot het groot genoeg geworden is, en de meeste ouders hun kind reeds hebben kunnen conditioneren dat ‘hun’ kind, dat ze zo graag zien, eigenlijk een speelbal is geworden van de eisen en wensen van de ouders, zonder dat ze er stil bij staan dat hun kind dat ze zo graag zien ook eisen en wensen heeft.

En het kind aanvaardt het, omdat het niets anders kan. En als het kind ‘gebruikt’ wordt door de ouders, al dan niet bij een scheiding, dan nog zal het kind dat aanvaarden, terwijl het zich, indien het eens alleen is, zich zal verbergen in een donker hoekje….om te huilen….wenende en wetende dat hij liever betere ouders had 'gekregen'.

zwangerschap.jpg

Commentaren

Ik heb zo goed als mogelijk mijn best gedaan, om mijn eigen kinderen zo goed als mogelijk in hun vrijheid op te voeden, hen te behandelen als een gelijke, en hen zo weinig mogelijk schade te berokkenen bij de echtscheiding, maar uiteraard hebben ze daar onder geleden. Niet zo zeer onder de scheiding maar vooral onder de problemen voor de scheiding.
groetjes

Gepost door: christa | 22-11-11

Reageren op dit commentaar

Dit is iets waar ik ook vaak bij stil sta. Ik heb het zelf als kind meegemaakt. Ik pik het misbruik nu wel niet meer, heb het contact verbroken met mijn moeder.

Maar hetzelfde zie ik gebeuren bij mijn vriend zijn kinderen. Soms heb ik echt zin om die ex eens mijn gedacht te zeggen. Ik weet hoe het voelt als kind zijnde en hoop echt dat zij snel zal bijdraaien.

Gepost door: justm3 | 22-11-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.