20-11-11

Ontrouw

Ik kreeg bij mijn vorige 'post' via het commentaar de opmerking dat ik teveel met het onderwerp ontrouw bezig ben en dat dit kan leiden tot obsessief gedrag. Laat me toe van te zeggen dat ik totaal geen obsessie heb of zelfs ontwikkel tot ontrouw wat mijn eigen relatie betreft. Ik stel me uiteraard wel eens die vraag tov mijn partner of ze wel volledig trouw zou zijn, maar ik denk dat iedereen dat wel eens doet, zeker als men al eens bedrogen geweest is.

Moest ik echt bang zijn dat mijn vriendin mij bedriegt of zou bedriegen, dan zou ik haar gsm controleren, haar mails uitpluizen en/of haar msn-gesprekken controleren. Iets wat eerder vrouwen wel zullen doen, zeker nà een 'ontrouwe' relatiebreuk. Ook mijn vriendin heeft dit al gedaan bij mij. Ik zou bij twijfel mijn vriendin dan ook op onregelmatige tijdstippen opbellen om te weten wat ze doet of waar ze is. Niets van dit alles heb ik echter zelf tot op heden nog maar één maal gedaan. Noch bij mijn huidige vriendin, noch bij vorige vriendinnen, ook al ben ik ooit eens goed bedrogen geweest. Het toont voor mij aan dat ik op dat gebied stabiel ben. Het is niet omdat ik het onderwerp ontrouw naar voor breng dat het automatisch impliceert dat ik daar 'bezeten' van ben.

Ik vind het echter logisch dat ik daarover schrijf als je weet dat via ontrouw veelal aangetoond wordt dat men de huidige relatie niet echt meer ziet zitten. Volgens statistieken gaat ongeveer de helft van de partners vreemd, en dat is niet min vind ik. Eén kans op twee dat je dus zowel dader als slachtoffer bent! Ontrouw kan je zien als een spiegel voor jezelf, niet door je ontrouw handelen, maar hoe je zelf omgaat met die ontrouw tegenover de persoon die je graag ziet of zag. Het toont aan hoe weinig respect men veelal maar heeft voor die 'graag-geziene' persoon, en bijgevolg toont het ook aan hoe egoïstisch de maatschappij zelf is en zelfs nog meer ontwikkeld. Want al wat er gebeurt binnen een relatie is een 'verkleining' van hoe de maatschappij eruitziet. Smijt je al die relaties en gezinnen samen dan heb je immers 'de maatschappij' met liefde en geweld, helpen en bedriegen. En als je tevreden bent met die maatschappij, dan mag je gerust ontrouw en gewelddadig zijn, of dat aanvaarden, maar als je wenst dat de maatschappij verandert, dan begint het binnen jezelf en je eigen relatie.

Met andere woorden: partners zouden veel meer begrip voor elkaar moeten hebben op het gebied van ontrouw en vreemdgaan. Want waarom zou men immers niet mogen ontrouw zijn en vreemdgaan? Als individu heb je het recht immers van te doen wat je zelf wilt. Het is alleen de manier waarop dit gedaan wordt. Men gaat er immers vanuit dat men zelf wel vreemd mag gaan, maar de partner niet, en daar knelt het schoentje, want het is juist dit gedrag dat de maatschappij egoïstischer maakt. 

Commentaren

Ik kan je volgen hoor, echt waar. Ik veroordeel je ook niet . Misschien omdat ik daar zelf niet zo veel bij stilsta en jij idd nogal vaak blogt over dat ontrouw en zo, maar het is jou goede recht om te bloggen over wat jij wilt uiteraard.
Wat mezelf betreft, ik controleer mijn man niet, maar ik denk dat ik het wel snel zou aanvoelen moest er iets scheef zitten en misschien dan wel de behoefte tot controle hebben.
groetjes

Gepost door: christa | 20-11-11

Reageren op dit commentaar

Hoe vind je dan dat er met ontrouw moet worden omgegaan,.......dat het wordt toegestaan, door beide partners? Ontrouw is voor mij zaken doen achter je partner zijn rug, al dan niet sexueel,.......en ik vind als je het lef hebt om vreemd te gaan, heb dan ook de ballen om er eerlijk over te zijn,........dat is mijn mening,.....maar het is wel een spijtige zaak, dat de cijfers voor zich spreken,......wat is een relatie dan waard hé,......

Gepost door: Misssexandthecity | 21-11-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.