12-11-11

Huilbuien.

Donderdag 18/08 2011

 

Ook de eropvolgende dag was ze nog steeds in een slaaproes. Ik ben ’s namiddags dan wijselijk maar huiswaarts gegaan. Niet met een gebroken hart, want ik neem haar niets kwalijk, omdat ik weet en voel dat  ik van haar hou. Ik weet alleen niet of ik het een hele leven zal uithouden om op die manier verder te leven voor mezelf, ik heb immers ook een bepaalde visie over hoe ik zelf wil leven. Het is een vraag die enkel de toekomst kan beantwoorden… .

 

 

vrijdag 19/08 2011

 

Oef! Ik heb weer eens een huilbui gehad! Het was weer eens nodig, want achteraf voel ik me dan ontladen van negativiteit. Opvallend was dat de huilbui pas naar boven kwam nadat ik telefonisch tegen mijn vriendin verteld had dat ik ze graag zag. Ik mis haar gevoelsmatig en ben met mijn hart bij haar aanwezig.

 

 

’s Avonds: ik bel nog eens naar mijn vriendin om te weten of alles goed is met haar. Ze neemt op met een vermoeide stem en zegt dat ze moe is. Ik weet niet of ze onder invloed is van drank, in ieder geval klinkt ze niet zo. Het gesprek kwam er niet omdat ik haar maar liever laat (uit)rusten. Nà het neerleggen overvalt er mij een bang gevoel en ik moet nogmaals huilen. Ik weet het, het klinkt totaal niet mannelijk… . Maar als ik bedenk hoeveel mannen er al vandoor zouden zijn gegaan in dezelfde situatie, enkel denkende aan zichzelf, omdat dit niet het mooie leventje is dat ze willen, besef ik dat ik emotioneel waarschijnlijk meer mans ben dan die mannen die nog het lef niet hebben om hun gevoelens te uiten. Waar is dan de liefde voor die persoon waar ze zogezegd van houden? Of ze moeten hun partner nooit echt graag gezien hebben…

 

In ieder geval ben ik er niet gerust in: het is al de tweede keer op heel korte tijd dat ze zo extreem moe is, waardoor ik me vragen begin te stellen of er niets méér aan de hand is met haar naast haar alcoholprobleem. Grote probleem echter is dat ze ieder (ziekenhuis)onderzoek afwijst. Soms heb ik het gevoel dat ze zichzelf gewoon dood wenst. Haar vermoeidheid doet mij denken aan mezelf, een 18 jaar terug, waarbij mijn toenmalige vriendin me erop wees dat ik erg veel moe was. “Je hebt gelijk!”, zei ik dan, “ik denk dat ik levensmoe ben.”, en ergens was dat op dat ogenblik ook zo.

Commentaren

Mja , ik snap je verdriet. Je houdt van iemand en wil gewoon gelukkig samen zijn, maar alles draait niet zoals je het zou willen. En dan die alcohol die als een muur tussen jullie in staat, maakt het er allemaal niet gemakkelijker op.
Ik hield nog van mijn man toen ik wou scheiden, maar ik was "op" en moest voor mezelf en de kinderen zorgen. Het moeilijkste was mijn huwelijksbelofte breken , in ziekte en gezondheid. Een alcoholverslavind is een ziekte, ik vond dat immens moeilijk. ( misschien heb ik dat al wel eens verteld, ik kan niet alles onthouden wat ik eerder heb geschreven). Veel sterkte man, en huil jij maar uit als je daar nood aan hebt, daar is niets mis mee!
groetjes

Gepost door: christa | 13-11-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.