11-11-11

Het leugenpaleis.

dinsdag en woensdag 16 en17 augustus 2011

 

we spreken af met de moeder van mijn vriendin om te gaan chinezen. Haar moeder ziet onmiddellijk dat ze gedronken heeft. Als ze het echter vraagt aan haar dochter antwoordt ze van niet, terwijl ze naar mij kijkt om haar leugen te bevestigen tegenover haar moeder. Ik zeg tegen haar dat ze wèl gedronken heeft en dat ze daar gerust mag voor uitkomen. Ook haar moeder heeft liever dat ze niet liegt. Het is meestal zelfs de leugen die meer pijn doet aan de omgeving dan de alcohol zelf, gewoon omdat je via die leugen weet dat ze nog niet wil toegeven dat ze graag alcohol drinkt. De sfeer was uiteraard wat gebroken: niettegenstaande mijn vriendin onder invloed is van alcohol en dus ook wel wat uitbundiger is, geeft het maar een slecht gevoel aan haar moeder en ik. Gewoon omdat we weten dat er wel eens een naklop kan komen in de vorm van een depressie.

 

Haar moeder vraagt of ze niets meer wil drinken als ze thuiskomt en dochterlief belooft dit ook. Eénmaal thuis is één van de eerste dingen dat ze doet een glas wijn inschenken. Ik wijs haar erop dat ze beloofd had van niet meer te drinken die avond. “Je hebt gelijk zegt ze, maar het is maar een half glas”. Ik laat haar doen. Ik zou natuurlijk het glas met enig geweld kunnen verwijderen, maar dan vrees ik dat ze in het verborgene zou beginnen drinken en dan is er totaal geen controle of zicht meer op. Nee, ik aanvaard haar roes en ambetantigheden op bepaalde momenten. Ik vind het immers onnodig van mijzelf druk en ziek te maken in iets wat ik niet kan veranderen. Het moet uit haarzelf komen en al wat ik kan doen is er haar op wijzen en hopen dat ze ‘wakker’ wordt. De drank had wel één groot voordeel zoals meestal: de sex die avond was heel lekker!

 

 

De dag erna, ‘s morgensvroeg: ze voelt zich ziek. Ze heeft 39 graden koorts zegt ze terwijl ze zich nog altijd waggelend voortbeweegt. Het lijkt alsof ze dronken is, maar dit kan toch bijna niet na een nacht slapen? Tenzij ze ’s nachts zou opgestaan hebben om nog te drinken. Naar mijn weten was er echter geen alcohol meer in huis. Ik vraag haar of ze gedronken heeft. Getoucheerd antwoord ze dat ze niets gedronken heeft. “Ik kan het niet weten”, zeg ik tegen haar, “je moet alleen beseffen dat, áls je liegt, je ook tegen jezelf liegt!”. Voor de rest van de dag heeft ze voornamelijk geslapen.

Ik bemerk bij mezelf dat ik intussen het huis doorsnuister op zoek naar ‘verborgen’ drank…net zoals mijn vader pleegde te doen bij mijn moeder toenertijd. Het lijkt ergens ziekelijk om dit te doen, maar ik wens immers ook DE waarheid te weten zodat ik haar niet bevooroordeel. Want misschien is er wel méér aan de hand dan de alcohol alleen, en misschien heeft de alcohol écht wel zo een effect op haar lichaam waardoor die veel schade berokkend aan haar. Ik heb echter niets gevonden. Het doet me denken dat het soms net is alsof ze de alcohol in haar lichaam opslaat en dat dit pas de dag erna tot ‘aktie’ komt.

Commentaren

Als je op zoek gaat naar flessen in huis is dat een heel slecht voorteken, maar soit, ik heb het ook gedaan, en streepjes op flessen gezet ook.
Je hebt wel gelijk dat ze alleen zichzelf kan redden , niemand kan dat in haar plaats doen . Vooraleer iemand die verslaafd is dat inziet moeten ze eerst hard met hun hoofd tegen de muur bonken, zoals met zatte botten, een accident veroorzaken of zat van de trap vallen, of uw kinderen vergeten af te halen van school, ach, je snapt het vast wel.
groetjes

Gepost door: christa | 11-11-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.