30-10-11

Een levenslange enkelband.

Hopelijk krijgen slechts weinig mensen ermee te maken, maar spijtig genoeg gebeurt het nog maar al te vaak. Zowel binnen het huwelijk als erbuiten. En niet alleen door de partner, maar ook door zogenaamde vrienden, familie of zelfs onbekenden. Alhoewel de realiteit al aangetoond heeft dat het meestal een bekende van het slachtoffer is die tot dergelijke aktie overgaat. Het onderwerp waarover ik nu zal schrijven gaat immers over verkrachtingen. Een daad die het slachtoffer een levenslange kwelling kunnen bezorgen, en de dader een herinnering waar hij misschien nooit genoeg van krijgt, als hij/zij echt ziek is in zijn/haar hoofd tenminste.

 

 

rape.gif

 

 

Sommige slachtoffers vragen zich waarschijnlijk af ‘waarom?’ of ‘waarom ik?’; een vraag die veelal onbeantwoord blijft. Als je dan toch een vorm van antwoord wilt, dan kan ik maar tot volgende analyse komen:

 

verKRachting kan je immers zien als een verachting die kracht bijgezet wordt. Een heel sterke vorm van jaloezie en minachting dus. Het feit dat een verkrachter iemand uitkiest heeft dus te maken met iets waardoor hij een ‘verkeerde’ visie en gevoel gecreëerd heeft van iets wat hij in zijn leven of jeugd heeft meegemaakt en heeft veelal niets te maken met het slachtoffer op zich. Zo heb ik eens in een reportage op tv gezien dat een gedetineerde verkrachter toegaf dat hij beginnen verkrachten is omdat zijn moeder ooit eens verkracht is geweest. Daarom begon hij zelf vrouwen te verkrachten die leken op zijn moeder en quasi dezelfde ouderdom hadden. Ergens moet hij zich ‘verraden’ gevoeld hebben door zijn moeder ook al kon ze er niets aan doen, waardoor hij haar ergens minachtte. Uiteraard kon hij zijn eigen moeder niet onder handen nemen, waardoor hij dan maar ‘lookalikes’ zocht. Mannen die geen kans hebben bij mooie meisjes kunnen ook een bepaalde minachting opwekken bij zichzelf tgo mooie meisjes waardoor ze hen dan ook gaan belagen.

 

Een andere reden van verkrachten is omdat de verkrachter zich wil ‘vermachtigen’: de verkrachter wil zichzelf een gevoel geven dat hij macht heeft over iemand waardoor hij zichzelf krachtiger voelt. Hij bepaalt immers wat er met het slachtoffer zal gebeuren en hoe meer het slachtoffer tegenspartelt, hoe meer de verkrachter zich waarschijnlijk “oplaadt” met negatieve energie en er nog meer genot van voelt achteraf. Want volgens mij gaat het slechts zelden om de sexuele ontlading op het moment, maar om wat de verkrachter achteraf voelt aan psychische ‘sterkte’. Want wat is er meer intimiderend dan het wegnemen van intimiteit?

 

Kan men het verkrachten goedpraten indien de dader een slechte jeugd of leven gekend heeft? Tuurlijk niet, want uiteindelijk kiest hij er zelf voor om die negatieve energie te laten escaleren maw de negativiteit wint van hem gewoon omdat die persoon ‘vanbinnen’ sowieso al negatief was. De eventuele tegenslagen hebben de negativiteit hoogstens versterkt. Als je over voldoende goedheid en empathisch vermogen bezit zal je immers aanvoelen, dat de negatieve daad dat je doet, een daad van pijn is, en dus niet goed te praten.

 

In de dag allemaal van vorige week heb ik een artikel gelezen over mannen die verkracht zijn, want zoals verkrachten misschien heel mannelijk klinkt, worden ook mannen wel eens verkracht door vrouwen. Die vrouwelijke verkrachters volgen hetzelfde fenomeen als de mannelijke verkrachters: ze hebben iets meegemaakt dat hen daartoe drijft, of willen een gevoel van macht hebben over hun mannelijk slachtoffer om eens te kunnen tonen wie er écht de baas is.

Je zal je misschien afvragen hoe een vrouw een man kan verkrachten, maar er zijn blijkbaar mogelijkheden genoeg. Zo is er onlangs in rusland een man verkracht geweest door een vrouw die hem vastgebonden had en voldoende viagra gegeven had om zeker te zijn van ‘zijn’ stuk. Zelf heb ik op de radio eens gehoord van een man die in een donker straatje door twee vrouwen met een pistool onder bedwang werd gehouden en een erectie moest krijgen waarna de vrouwen hun ding konden doen. In datzelfde programma werd ook vermeld van een vrachtwagenchauffeur die een liftster had opgepikt en dan via een slaapmiddel naakt aan een bed in een motelkamer werd vastgebonden. Het trauma zou bij een man zelfs veel zwaarder doorwegen dan het trauma bij een vrouw, gewoon omdat een man er quasi niet mee naar buiten kan komen, zelfs niet tegen vrienden of familie, omdat hem teveel mannelijkheid werd ontnomen. Hij heeft zich immers laten doen door het ‘zwakke’ geslacht. Ook de wet zit niet mee voor de man, want in belgie is het op datum van dit schrijven wettelijk slechts verkrachting indien er penetratie is maw, indien de vrouw de man dwingt om de vrouw te penetreren, is het niet de man die gepenetreerd wordt en is er aldus geen sprake van verkrachting van de man, tenzij ze hem anaal zou 'enteren' met een hulpmiddel. Ook in zweden ligt de grens tussen verkrachting en sex hebben erg dun: indien je immers sex hebt met een vrouw, maar daarbij geen condoom gebruikt spreekt men daar wettelijk van een verkrachting cfr de situatie van assange, de oprichter van wikileaks.

 

Gelijkhoe, de verwerking van een verkrachting zal best wel moeilijk zijn. En alhoewel men soms kan doen alsof er niets gebeurt is, weet de eigen ziel toch wel dat het gebeurt is, maw de onderdrukte negatieve ervaring zal zich zeker uiten op geestelijk of lichamelijk vlak. Niet zelden zullen mensen zich plots anders beginnen gedragen, zoals altijd een broek dragen in plaats van een rok, of zich enorm terugtrekken in een vorm van stilzwijgen. Het is niettemin belangrijk om toch die gevoelens los te laten en te verwerken via therapie, zodat men via waterlanders (tranen) met tijd terug grotendeels kan komen zoals men was.

Ook binnenshuis gebeuren er verkrachtigen zowel in het huwelijk, als via incest…spijtig genoeg. Naar mijn persoonlijke bescheiden mening denk ik dat er in iedere straat (bij wijze van spreken) wel iemand misbruikt of verkracht wordt. Laten we hopen dat ik mis ben…

 

Ook in het belgische nieuws vorige week: de helft van de zaken ivm verkrachting wordt geseponeerd omdat men niet honderd procent zeker is of er wel sprake is van verkrachting. Want hoe moet je immers aantonen dat je er niet mee ingestemd hebt?! Enige dat dit kan aantonen is enige vorm van fysiek geweld op je lichaam en dan nog… . Spijtig genoegwordt ook ‘vermeende’ verkrachting zelf immers misbruikt om een ander persoon kwaad bloed te zetten.

 

Het grootste nadeel vind ik nog dat, indien een verkrachter vrijkomt, hij/zij gewoon terug kan herbeginnen. En voor dergelijke personen vind ik dat er maar één oplossing is, tenminste als de dader(es) écht schuldig is, en dat is een enkelband voor gans hun leven, zeker als je weet dat één derde van de recidivisten in het algemeen binnen de zes maanden hervalt. Dus hoe moet dit niet zijn voor een verkrachter die veel meer door primitieve impulsen gestuurd wordt dan een gewone dief!? Bovendien zou enkel het slachtoffer mogen beslissen of die enkelband er ooit af mag, zodat ook het slachtoffer dag in dag uit een machtsgevoel heeft over de verkrachter.

 

rape.jpg

 

 

29-10-11

Op het werk.

Op het werk wordt er toevallig gepraat over alcoholverslaving. De ene collega die vertelt hoe zijn opa altijd dronk en nooit thuis was, waardoor zijn oma uiteindelijk ook begon te drinken, maar dan ten huize. Ze werd regelmatig k.o. op de vloer aangetroffen. Het deed me denken aan de situatie met mijn vriendin, alleen ben ik niet van plan om ook aan de drank te zitten.

 

Mijn andere collega voegde er dan aan toe dat drankverslaafde vrouwen nogal de neiging blijken te hebben van zelfmoord te willen plegen. Of dit wetenschappelijk of statistisch ook zo is weet ik niet, maar ik vond het in ieder geval wel toevallig dat die argumenten ter sprake kwamen, terwijl zijzelf niets van mijn relatie/situatie weten. Ik werd ergens met mijn neus op de feiten gedrukt en zat eigenlijk op dat moment met een bang hart dat mijn vriendin geen domme dingen zou doen.

 

28-10-11

Een verbetering.

van 18/07 tot 20/07

 

 

Nà het weekend blijkt het nog steeds niet goed te gaan met haar. Ze doet niets anders dan slapen. Vermoedelijk heeft ze een lichte hersenschudding opgelopen tijdens haar val bij mij thuis. Ik besluit om naar haar toe te gaan voor enkele dagen, zodat ik wat toezicht kan houden.  Het is moeilijk te achterhalen of ze waggelt door duizeligheid of van dronkenschap. Ze doet niet anders dan slapen, dus vermoed ik niet dat ze drinkt. Ik probeer hoedanook neutraal te blijven en wil gewoon aanwezig zijn om zeker te zijn dat alles goed is met haar.

 

Nà een telefoon met haar moeder, hebben we besloten van toch maar de dokter van wacht op te bellen en een afspraak te maken. Met moeite krijg ik haar uit bed en kan ik haar overtuigen om zich te laten onderzoeken. Eerst wil ze niet, maar ze is bang dat ze anders zal opgenomen worden in de kliniek, zoals een jaar eerder immers is gebeurd. Toen had haar moeder haar ook ‘gevonden’ en ‘gedwongen’ meegenomen naar het hospitaal. Ze is daar dan enkele weken verbleven. Toevallig was dit eveneens rond het tijdstip van haar verjaardag, waardoor ik ergens toch wel een link vind dat ze er (onbewust) tegenop ziet van ouder te worden. Nog vreemder was dat die psychiater van dienst achteraf besloot dat er niets aan de hand was met haar. Voor haar moeder en mij is het nochtans duidelijk dat er toch wel ‘iets’ aan de hand is. Zo zie je maar hoe je de gedachten en uitspraken van een psychiater moet relativeren met de werkelijkheid.

 

Terug naar de dokter van wacht nu: doordat ze weet dat de dokter effectief naar haar huis komt lijkt ze plots heel snel bij haar positieven te komen. En tegen dat de dokter er is was er zelfs bijna niets meer waar te nemen van haar ‘dronken zijn’. De dokter kon dus niet veel doen buiten vermoeden dat ze waarschijnlijk een lichte hersenschudding had. Eénmaal de dokter buiten was ze al meer in normale doen en de dag erna was ze zelfs bijna volledig in normale doen. Tijd voor mij dus om terug huiswaarts te keren voor de rest van de week. Ik heb immers ook nog werk voor mezelf te doen thuis. Dat is wel het voordeel van een LAT-relatie: je krijgt de kans om eens op adem te komen volgens eigen ritme.

25-10-11

Chocolade en seks als graadmeter.

Mijn vriendin zit in de zetel chocolade te eten. Ik zeg tegen haar “ pas maar op dat je niet klaarkomt!”. “Waarom?”, zegt ze, waarna ik antwoord: “ Ze zeggen toch dat chocolade beter is dan sex?!” “Niets van aan!”  zegt ze, vroeger wel, maar nu niet meer waarmee ze insinueert dat ze nu meer geniet van sex dan van chocolade. Blijkbaar kon ze in haar vorige relatie niet echt genieten van de sex. Volgens mij was de sex in haar vorige relatie eerder een graadmeter voor haar om te weten of haar man vreemd ging of niet. Je mag zeggen wat je wil, als je nooit geen sex meer hebt, of te weinig sex binnen je relatie, dan mag je op de lange duur wel stellen dat er ‘iets’ verkeerd is binnen de relatie, toch zeker op intiem vlak, wat bijna niets anders kan dat dit als gevolg heeft dat er één van de twee zal vreemd gaan. Meestal zal dit de man zijn, vermits hij door de natuur gebonden en gedwongen is via zijn testosteron om op regelmatige tijdstippen zijn zaad te planten in de ‘natuurlijke’ hoop dat ‘zijn’ blauw bloed dan verdergezet wordt. De vrouw kan zich bij sexueel tekort veelal tevreden stellen indien ze al die andere zaken maar heeft die haar emotioneel tevreden stellen zoals affectie, winkelen (lingerie en schoenen), vriendinnengeklets, lekker eten, vakantie, haar kinderen. Ontbreekt er één van die zaken voor haar, kan het echter best wel zijn dat ze zich volledig tekort gedaan voelt, afhankelijk van het type vrouw.

 

Strikt genomen zou men zelfs kunnen zeggen dat, indien een man vreemd gaat, dit in feite te wijten is aan een ‘natuurlijke’ dwang. Er is al eerder een huwelijk zo wettelijk ontbonden geweest omdat de partner vond dat die te weinig sex kreeg van de wederhelft;  in dit specifiek geval was het echter de vrouw die de echtscheiding aanvroeg met die reden en aldus ook verkreeg omdat ook sex deel uitmaakt van het huwelijk en dus op regelmatige basis ‘moet’ verstrekt worden.

 

Maar om nu terug te keren op die chocolade. Het compliment van mijn vriendin was uiteraard mooi meegenomen voor mij, maar moet ik daaruit dan ook afleiden dat vrouwen die liever chocolade dan sex hebben, eigenlijk niet tevreden zijn over de bedprestaties van hun partner? Misschien is dit wel een graadmeter voor de man?

24-10-11

Seksverslaving en valse verliefdheid.

Onlangs een film gezien over seksverslaving. De film vond ik wat dunnetjes, maar de omschrijving van seksverslaving kwam er wel goed in naar voor. Hieronder volgt een samengevatte omschrijving die in de film gegeven werd, gekoppeld aan mijn persoonlijke uitleg.

 

Seksverslaving is vooral een mannending. De seksverslaafden gebruiken de seks om ergens mee om te gaan, om een leegte op te vullen of een chemisch evenwicht te herstellen. Men kan werken met medicijnen die de lust wegnemen, maar dit komt dan niet altijd ten goede van de relatie zelf. Het is een complexe verslaving dat men het best met therapie en eventueel deels met medicijnen behandeld. Het beste mijd men ook naaktbladen en pornosites en al wat teveel sexuele opwinding veroorzaakt om er vanaf te geraken of toch te temperen. Veelal ligt de bron van die verslaving bij misbruik (in de jeugd), maar het kan ook onder andere liggen aan een slechte omgang met…jawel, één van de ouders of zelfs beide ouders. Een opvallend kenmerk is ook dat men die seks niet doet omdat het goed voelt, maar omdat het ‘moet’. Het is dus effectief een vorm van dwang.

 

Persoonlijk is het me ook opgevallen dat mannen die een slechte band met de vader hadden om welke reden ook, zich veelal willen bewijzen door met veel vrouwen naar bed te gaan. Net alsof ze willen tonen aan hun vader van ‘zie eens wat ik kan! Zie eens hoe mannelijk ik ben!’, ook al ziet en weet de vader het niet. De primaire oerinstincten van de vader-zoon relatie komen dan naar boven en het verstand (en dus de wil) gaan verloren waardoor men vervolgens ook primair gaat reageren. Bij seksverslaafden is het via seks, maar het kan uiteraard ook via agressie of een andere primitief gedrag zijn of een combinatie ervan. Het feit dat seksverslaafden bereid zijn om een vrouw te betalen toont des te meer aan dat die vrouw enkel maar een ding is voor hen en hij dus geen emotionele waarde heeft tov de vrouw.

 

Ik vermoed dat hetzelfde geldt voor vrouwen met een slechte band tegenover de moeder dan. Alhoewel vrouwen minder snel seksverslaafd zullen worden, waarschijnlijk omdat ze in het algemeen minder sekshormonen ter beschikking hebben.

 

Qua ‘valse’ verliefdheid heb ik al eerder een omgekeerd patroon vastgesteld. Met ‘valse’ verliefdheid bedoel ik het snel verliefd worden op iemand zonder echt aanwijsbare reden. Bij vrouwen zal dit meestal gebeuren indien ze een slechte band met de vader hadden, bij mannen indien ze een slechte band met de moeder hadden. Net alsof ze door iedere keer opnieuw verliefd te worden, hopen van de vader en/of moederliefde te vinden.

 

Ik heb mezelf soms afgevraagd of ik niet seksverslaafd ben, vermits ik wel erg veel hou van het naakt zijn en ook erg veel denk aan sex, en misschien wel teveel zin in sex heb. Maar vermits ik nooit naar porno kijk (ik vind het eerder saai), nooit pornoblaadjes koop (geef mij maar een sensuele foto), en het belangrijkste…nog nooit betaald heb of bereid was te betalen voor sex heb ik besloten voor mezelf dat ik gewoon een libido heb die misschien wat groter is

dan de standaardnorm. Alhoewel het het laatste jaar toch al wat getemperd is. Het blijft ergens wel nog altijd een ‘last’, maar nog steeds een last die draagbaar is. Het is niet dat ik moet sex hebben met om het even wie. In de

periodes dat ik vrijgezel ben geweest stelde ik mijn grenzen blijkbaar  wel nauwer dan andere mannen qua lichamelijke vrouwelijke wensen. Waarmee ik bedoel dat het ‘uiterlijk’ voor mij niet het belangrijkste was voor one-night stands, het ging me dan ook eerder om de sex en het genieten ervan. Nadeel was dan weer dat die vrouwen natuurlijk meer wilden dan ‘afgesproken’ was.

 

Het is dus niet omdat men een hoger libido heeft, dat men automatisch seksverslaafd is. De grenzen kunnen echter wel tegenaan leunen (zeker als men een echt groot libido heeft), en van zodra men geen grenzen meer kan stellen aan de sexuele behoefte, waardoor men vreemd gaat en niets anders doet dan op zoek gaan naar sex, zit men volgens mij wel degelijk in de zone van seksverslaving.