28-10-11

Een verbetering.

van 18/07 tot 20/07

 

 

Nà het weekend blijkt het nog steeds niet goed te gaan met haar. Ze doet niets anders dan slapen. Vermoedelijk heeft ze een lichte hersenschudding opgelopen tijdens haar val bij mij thuis. Ik besluit om naar haar toe te gaan voor enkele dagen, zodat ik wat toezicht kan houden.  Het is moeilijk te achterhalen of ze waggelt door duizeligheid of van dronkenschap. Ze doet niet anders dan slapen, dus vermoed ik niet dat ze drinkt. Ik probeer hoedanook neutraal te blijven en wil gewoon aanwezig zijn om zeker te zijn dat alles goed is met haar.

 

Nà een telefoon met haar moeder, hebben we besloten van toch maar de dokter van wacht op te bellen en een afspraak te maken. Met moeite krijg ik haar uit bed en kan ik haar overtuigen om zich te laten onderzoeken. Eerst wil ze niet, maar ze is bang dat ze anders zal opgenomen worden in de kliniek, zoals een jaar eerder immers is gebeurd. Toen had haar moeder haar ook ‘gevonden’ en ‘gedwongen’ meegenomen naar het hospitaal. Ze is daar dan enkele weken verbleven. Toevallig was dit eveneens rond het tijdstip van haar verjaardag, waardoor ik ergens toch wel een link vind dat ze er (onbewust) tegenop ziet van ouder te worden. Nog vreemder was dat die psychiater van dienst achteraf besloot dat er niets aan de hand was met haar. Voor haar moeder en mij is het nochtans duidelijk dat er toch wel ‘iets’ aan de hand is. Zo zie je maar hoe je de gedachten en uitspraken van een psychiater moet relativeren met de werkelijkheid.

 

Terug naar de dokter van wacht nu: doordat ze weet dat de dokter effectief naar haar huis komt lijkt ze plots heel snel bij haar positieven te komen. En tegen dat de dokter er is was er zelfs bijna niets meer waar te nemen van haar ‘dronken zijn’. De dokter kon dus niet veel doen buiten vermoeden dat ze waarschijnlijk een lichte hersenschudding had. Eénmaal de dokter buiten was ze al meer in normale doen en de dag erna was ze zelfs bijna volledig in normale doen. Tijd voor mij dus om terug huiswaarts te keren voor de rest van de week. Ik heb immers ook nog werk voor mezelf te doen thuis. Dat is wel het voordeel van een LAT-relatie: je krijgt de kans om eens op adem te komen volgens eigen ritme.

Commentaren

Allee ze was er toch in geslaagd jou een paar dagen naar daar te sleuren. Psychologisch wapen nummer één, medelijden.
Maar toch ben ik blij dat het niet ernstig was hoor, ik ben echt geen onmens hoor!
groetjes

Gepost door: christa | 31-10-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.