21-10-11

The days after.

Na de ‘autodiefstal’ en het terugvinden ervan kunnen we de auto gaan halen. De politie was zo vriendelijk van die in veiligheid te brengen door te laten wegslepen, alleen mochten ze de auto wel wat dichter in bewaring genomen hebben. We moesten 20 km verder rijden…niet min indien het slachtoffer helemaal geen vervoer zou hebben. Jawel, alhoewel de politie vriendelijk en behulpzaam was, vind ik toch dat er nog veel werk is aan de politiehervorming zelf qua onderlinge communicatie en werking. Maar gelukkig was er nog mijn autootje en kon ik mijn vriendin brengen. Daar aangekomen was ze uiteraard euforisch. Ikzelf heb de hele rit bijna niets gezegd. Ook ginds aangekomen bewaar ik mijn woordenstroom slechts tot het hoogstnodige. Het is haar opgevallen dat ik zwijgzaam en nors ben, waarna ze me vraagt wat er scheelt. In mijn ogen uiteraard een heel domme vraag. Heeft ze dan geen besef van wat ze deze week gedaan heeft?, vraag ik me stilzwijgend af. “Wat heb ik weer van mijn week gehad?!” antwoord ik haar kwaad. “Ja, je hebt gelijk!”, zegt ze. “Je zegt dat altijd”, antwoord ik haar, “maar je doet er niets aan!”. Ze probeert mij te knuffelen om het goed te maken, maar aan geknuffel tijdens een discussie heb ik een hekel, omdat het mij te manipulatief overkomt, en ik duw haar weg. Ze zwijgt en gaat haar auto halen. Ik geef haar mijn gps zodat ze de weg kan terugvinden, en zeg haar dat ik rechtstreeks naar huis rij, dat ze de weg zo wel zal vinden naar mijn huis. Met gespannen, onzekere en trillende stem zegt ze dat het wel zal lukken. Ik toon het niet, maar vanbinnen heb ik medelijden met haar op dat moment, het was immers niet mijn bedoeling van haar te kwetsen, maar op dat moment kan ik niet toegeven aan mijn medelijden voor haar.

 

Een half uur later zijn we thuis aangekomen. Maar nu moesten we nog haar ruitje laten herstellen. Ik plaats mij achteraan vermits de passagierszit vol glas lag en dirigeer haar naar de juiste bestemming. Iedere wegaanwijzing die ik geef doe ik echter met norse en eerder luide stem. Onderweg valt mij echter op hoe gespannen ze aan het stuur zit…..ik besef dat ik het te ver aan het drijven ben. Ik verzacht mijn stem en ‘doe normaal’, ik wil nu ook niet dat ze psychologisch breekt, alleen wil ik haar duidelijk maken dat het zo niet verder kan….dat je tegenslag niet moet zoeken door zelf dom gedrag uit te voeren. Dat van die auto kon ze niets aan doen, maar al wat voorafging wel. Niettemin voel ik wel dat heel de situatie ook bij mij vanbinnen emotionele spanningen oproept: kwaad zijn en medelijden gaan niet echt samen en dus vechten die twee gevoelens vanbinnen in mij een onderlinge strijd uit waardoor ik gevoelsmatig zelf in de war kom. Ik voel verdriet opborrelen door de intense emoties, net zoals elke vulkaan zijn as eens loslaat als de druk te hoog wordt. Gevolg: als we ’s middags aan tafel zitten ‘ontplof’ ik en vloeien de tranen uit mijn ogen. Ik heb een hevige huilbui, waarbij zij mij probeert te troosten door haar handen op mijn armen te leggen. Nutteloos, want ik werp haar handen van mij af. Ik had immers ontdekt vanwaar ze de alcohol nog haalde….ik had nog een (vergeten) oude fles whisky staan en die bleek helemaal leeg te zijn. “Het is allemaal niet zo bedoeld!”, zegt ze met hese stem. Woorden die indruk op mij maken, want zo had ik het nog niet bekeken. “Ik ga mijn valies pakken, en dan ben ik weg.” ,zegt ze, “Het zal beter zijn!” . En zo doet ze ook, tot ze terug naar mij komt en vraagt of ze nog deze avond mag blijven. “Blijf maar”, zeg ik met huilende stem. Een uur later vertrek ik naar de fitness, terwijl zij met de hond gaat wandelen. Tijdens de fitness wordt ik echter overvallen door een gemis aan haar, en ben bang dat ze iets ‘doms’ zal doen waardoor ik zo snel mogelijk terug huiswaarts keer. Ze ligt te zonnen op de luchtmatras en blij dat alles met haar in orde is bedrijven we de liefde.

 

De ochtend erna maakt ze zich klaar om te vertrekken. We moeten beiden nog een beetje bekomen van al het emotionele van de voorbije dagen. Op een bepaald ogenblik zitten we samen buiten op mijn terrrasje. “Zou je iets willen doen voor mij?”, vraagt ze met aarzelende stem en een krop in de keel. “ Indien ik zelfmoord pleeg, wil jij dan voor mijn hond zorgen?”. Ik wordt onmiddellijk overvallen door een huilbui en omhels haar. Ik antwoord niet. Dat kan ik ook niet. Tuurlijk zou ik zorgen voor haar hond, maar ik wil haar geen extra reden geven om haar zinnen door te zetten. “En uw kinderen dan?!”, vraag ik haar. “Die zullen wel hun plan trekken!”, zegt ze. We hebben daar samen nog een uur gezeten, genietend van elkaar en vertellend over ons ‘lijdend’ verleden tijdens onze jeugdjaren. “Je hebt gelijk” zegt ze uiteindelijk, “ik moet zorgen voor de kinderen! Ik zal niets beloven, maar ik ga mijn best doen om te blijven leven!”. Ik ben blij met haar antwoord en laat haar huiswaarts vertrekken. Ze is nog niet helemaal weg, en ik voel al dat ik haar mis… .

Commentaren

Ik vind het vreselijk om te moeten zeggen dat je vriendin gewoon verslaafd is aan de drank! De manier hoe ze al haar psychologische wapens inzet tegen jou! Manipuleren, medelijden opwekken, ontkennen, liegen, noem maar op. Ik wens je veel sterkte , en weet dat jij niemand kan veranderen, dat lukt je nooit. Sorry voor mijn harde woorden.
Ps ze zijn echt wel goed bedoeld!
groetjes

Gepost door: christa | 26-10-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.