16-10-11

Diefstal.

De dag van haar verjaardag….begint al goed. Als ik ‘s morgensvroeg terugkeer van de krantenwinkel zie ik plots dat de auto van mijn vriendin verdwenen is. Natuurlijk niet het leukste nieuws om te melden aan mijn vriendin, maar er is geen ontkomen aan dus moet ik het haar wel vertellen. Ze ligt nog in bed, en ik meld haar dat ik slecht nieuws heb….dat haar autootje verdwenen is. Onmiddellijk grote paniek uiteraard, zich afvragende wat ze nu moet en duidelijk nog steeds in een roes. Ik stel haar gerust en zeg haar dat er voor alles een oplossing is. “Laten we het in de eerste plaats aangeven aan de politie” zeg ik haar. Maar ze wil niet. Ik probeer haar duidelijk te maken dat het belangrijk is van zo snel mogelijk te handelen, omdat ze dan nog misschien iets kunnen ondernemen in geval van diefstal. Ze blijft weigeren. Ik ben dan maar op eigen initiatief naar het politiekantoor geweest, met haar paspoort in de hand. Mijn aktie mocht echter niet baten: men aanvaard immers geen aangiftes meer van partners. Reden: er zijn blijkbaar veel mensen die hun scheidende partner proberen te pesten door een valse aangifte van autodiefstal (van de scheidende partner) te geven. Bij aangifte van autodiefstal worden immers automatisch de nummerplaten geschrapt… . Ik terug naar huis om haar te overtuigen dat ze mee moet, maar ze blijkt nog in bed te liggen. “Ik wil niet ouder worden!” zegt ze tegen me, alsof dit nu haar ergste zorg zou zijn. Hoedanook heb ik haar toch kunnen overtuigen van mee te gaan, vermoedelijk omdat de alcohol in haar bloed aan kracht begon te verliezen. Er is echter nog steeds een klein beetje merkbaar aan haar gedrag dat ze nog niet volledig bij haar positieven is, wat mij een beetje zorgen baart. In haar dronkenschap heeft ze immers verschillende malen gevallen: zo heb ik haar in de vorige dagen eens naast de WC gevonden, naast het bad en het slechtste was toen ik haar naar beneden begeleidde van de trap en ze een trede mistte, gevolg: ze viel een viertal treden naar beneden, pardoes met haar achterhoofd tegen de stenen vloer. Nog een geluk dat ze soms een keikop is, en blijkbaar ook heeft, want ik vreesde eventjes voor erger. Ze zat in ieder geval vol blauwe plekken van het vallen (echter onzichtbaar onder haar kledij), en dit gekoppeld aan haar dronken zijn, had de politie evenwel kunnen doen denken dat ik haar slaag verkocht en/of mishandelde. Straks zou ik nog in de cel belanden voor haar onvolwassen gedrag, dacht ik bij mezelf. De aandacht van de politie ging echter integraal naar de aangifte; de aangifte was dus uiteindelijk gelukt en ’s avonds om negen uur kregen we al een verlossend telefoontje: de politie zelf had de auto weggesleept, omdat men in haar auto ingebroken had om haar gps te stelen. De dief had vermoedelijk haar voetstukje van de gps op haar dashboard zien staan en zo terecht verondersteld dat er een gps in het handschoenenkastje zou kunnen liggen. Ze was trouwens niet de enige, hij had nog 14 andere slachtoffers gemaakt. Omdat de politie haar, bij haar thuis niet kon bereiken, vermits ze bij mij verbleef, hebben ze het zekere voor het onzekere genomen en de auto laten wegslepen. Er was echter wel een communicatiefout gebeurd in het politiekantoor waardoor men op het politiekantoor zelf, tijdens de aangifte, van niets wist ivm het wegslepen.

Mijn vriendin was op dat uur eerder weer in gewone doen en kon met een gerust gemoed terug gaan slapen. De dag erop zullen we de auto gaan halen.

(wordt vervolgd)

Commentaren

Een geluk met een ongeluk dan nog! Maar toch helemaal niet fijn! Ik ben ook mijn gps gepikt, gelukkig hadden ze er geen raam voor ingeslagen, maar had ik waarschijnlijk mijn auto niet gesloten, ( nog erger, maar bon).
Maar die alcoholproblemen, da's andere koek!
groetjes

Gepost door: christa | 17-10-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.