16-09-11

A new beginning.

Dinsdag 24 mei 2011. 

Ik kom aan in het station. Mijn vriendin is iets later, wat ik vreemd vind, want normaal staat ze reeds te wachten op mij in haar sympathiek autootje. Uiteindelijk komt ze toe, niet veel te laat. Terwijl we naar een tea room rijden om een snack te eten, valt het mij op dat haar rijstijl toch niet is wat het moet zijn, waardoor ik een klein vermoeden hebben dat ze toch lichtjes onder invloed is. Ik reageer er niet op, omdat het soms niet altijd duidelijk is wanneer iemand onder invloed is of niet. Ze vertelt haar verhaal over child focus: dat ze ’s avonds om 20:00 uur nog opgeroepen werd om affiches uit te hangen betreffende een verdwenen meisje. De zaak van het meisje komt in het nieuws, waarna mijn vriendin lichtjes klaagt over het feit dat ze niet in beeld is geweest toen ze de affiches ophing. Ook in de kranten worden er geen namen vernoemd betreffende de helpers van child focus. Ik heb er mijn bedenking bij, want het belangrijkste is toch dat de vermiste teruggevonden wordt?! Het doet mijn vermoeden nog meer bevestigen dat ze gedronken heeft, en dat ze (daardoor) blijkbaar een overdreven behoefte aan aandacht heeft. En dat terwijl ik liever alles rustig hou, gewoon genieten van elkaar met af en toe een mop ertussen. Het contrast doet uiteraard een spanning en bijgevolg ‘afstand’ creëren tussen ons, alleen is zij zich daar blijkbaar niet bewust van en ik wel.

 

’s Avonds komt haar electricien langs om na te zien of alles wel correct geïnstalleerd werd. Ze schenkt hem (met plezier) een glaasje wijn in. Eénmaal het glas leeg, wil de electricien vertrekken maar ze biedt hem nog een tweede glas wijn aan… . Ik was op dat moment teleurgesteld, temeer dat ze geen rekening houdt met wat ik wil of denk. Eén glas wijn aanbieden is toch genoeg? Het is tenslotte ‘maar’ de electricien en geen vriend?! Uiteindelijk vraagt de electricien zelf nog een derde glas…mijn avond is verprutst... .

De commentaren zijn gesloten.