28-02-11

Vreemd bedrog.

Ik heb een vriend die soms naar parenclubs gaat. Niet alleen in belgie, maar ook in nederland. Soms komt het zelfs eens voor dat hij één of andere BV ziet op dat nederlands sexueel terrein. Uiteraard leuk als je dan van die vriend bepaalde namen naar boven hoort komen waardoor je toch net iets meer weet in roddelland dan de anderen.

 

Zo stond er in een recente ‘Dag allemaal’ een artikel vermeld waarin een BV beweerd dat ze gescheiden zijn omdat haar mannelijke weerga vreemd zou zijn gegaan. Ik kan de naam uiteraard niet noemen (laster, weet je wel), alleen weet ik, via mijn sexueel ingestelde vriend, dat die BV samen met haar toenmalige man regelmatig op parenclubbezoek ging en dus ook regelmatig de lakens deelde met andere mannen terwijl haar man ernaast o.a. stond te masturberen. Ik stel me dan gewoon de vraag hoe men vreemd kan gaan als je toch voor elkaars ogen ‘het’ met anderen zit te doen. Maar ook binnen de parenclubwereld worden er bij koppels onderlinge afspraken gemaakt, en ook die afspraken kunnen verbroken worden waardoor men dit als ontrouw of bedrog beschouwd.

 

Blijkbaar is het sexuele open-minded handelen en zijn ook niet altijd de beste basis om vertrouwen op te bouwen. Ook al geeft het misschien wel een (vals) gevoel van elkaar kunnen vertrouwen.

27-02-11

Eens iets positiefs.

Ik vertel hier wel voornamelijk wat me hindert aan mijn vriendin, maar het kan niet anders of ze heeft ook goede kenmerken.

 

Eén van de beste kenmerken die ze heeft voor mij persoonlijk, is het feit dat ze weet hoe ze met mij moet omgaan. Ik heb immers een groot nadeel, dat ik wel eens in een negatieve spiraal durf terecht te komen. Die spiraal houdt dan in dat alle nog aanwezige en onverwerkte negatieve gevoelens (van het verleden) binnen in mij op hetzelfde ogenblik samenkomen. Dit heeft een zodanige invloed op mij dat ik dan verval in een ijskoude stilte. Ik keer me helemaal in mezelf en kan dan best uren gewoon op een stoel zitten en enkel kijken naar de grond of een ander simpel object om me heen. Die stilte is maar schijn, want vanbinnen raast er een orkaan aan gevoelens en gedachten door mij. En al wat ik kan doen is wachten tot die orkaan geluwd is.

 

De meeste vrouwen/vriendinnen gaan dan onmiddellijk op zoek naar een reden. Waarom is hij zo stil? Heb ik iets verkeerd gedaan? Etc… Daarnaast doen de meeste vrouwelijke partners ook nog eens bemoederend (niets dat meer onterend is voor een degelijke man trouwens). En het meest hinderende is de zoektocht die ze dan ondernemen om het fijne te weten te komen. In plaats van de nodige rust, krijg je nog meer onrust.

 

Maar mijn vriendin doet dat niet. Het enige wat ze vraagt is of ze iets verkeerd gedaan heeft, waarop ik negen op de tien keer “nee” antwoord. Dan weet ze blijkbaar voldoende en laat me gewoon op mijn stoel zitten en doet verder met haar ding. Ik merk dan wel op dat het haar wel bezighoudt, maar ze laat me tenminste zijn in wie ik ben. Toch op dit gebied, wat voor mij toch wel heel belangrijk is.

 

Het is mij zelfs opgevallen dat door haar manier van doen, want achteraf behandelt ze mij altijd met liefde, ik bijna die stiltes niet meer nodig heb. Misschien ook mede dankzij de (verborgen) huilbuien die ik af en toe heb, waardoor ik blijkbaar ook veel verdriet loslaat. En als ik haar manier van doen vergelijk met vorige relaties, waarbij je continu ‘verstoord’ werd in je stilte, dan is haar manier van werken wel subliem te noemen.

26-02-11

Houden van.

Het raadsel van gisteren is opgelost. Ze bleek bij haar moeder te verblijven tot omstreeks half tien. Haar moeder woont alleen en heeft daardoor af en toe eens een moeilijk moment. Mijn vriendin zelf heeft niet meer teruggebeld ’s avonds omdat ze de mogelijkheid aanwezig achtte dat ik in slaap was gevallen in de zetel (wat ik inderdaad wel eens durf doen), en ze mij niet wou wakker maken.

 

Ik aanvaard haar reden…intussen voel ik vanbinnen wel een vorm van schuldgevoel. Een schuldgevoel omdat ik haar misschien niet voldoende naar waarde schat. Maar langs de andere kant ook een gevoel dat ik wel degelijk van haar hou. Mijn ‘negatieve’ gedachten hebben dus ook wel een pluspunt, namelijk dat ik zo achteraf, als ik haar hoor of zie, ook weet dat ik nog van haar hou. Want ‘houden van’ voel je niet altijd.

 

 

Zo gebeurt het wel eens dat mensen vreemd gaan omdat ze ‘denken’ van hun partner niet meer graag te zien. Omdat het levensritme met elkaar een gewoonte is geworden voelen ze niet meer dat vuur, die de liefde brandend houdt. Om dezelfde reden gaan mensen ook vreemd, niet omdat zij niet van hun partner meer houden, maar omdat ze het gevoel hebben dat hun partner niet meer van hen houdt. Als het vreemdgaan dan uiteindelijk leidt tot een breuk, beseft/voelt men pas echt of men de partner nog graag zag en/of dat graag zien wederzijds was en ook (soms) wat een domme zet men gedaan heeft.

 

 

Maar ik hou ook van mezelf, dus heb ik die ‘zwarte’ denkwijze wel nodig om mezelf te beschermen. Voor hetzelfde geld zat ze niet bij haar moeder, maar ‘elders’. Zo heb ik nog een vriendin gehad die intensief dansles moest geven en plots weinig tijd voor mij over had. Haar heupen bewogen wel degelijk, samen met het naakte lichaam van een ander. En ik haar vader intussen maar helpen met boompjes uit zijn tuin in te korten…..hoe dom kan een ezel zijn hé? Want achteraf voel je je wel zo. Maar ik ga nu niet aan haar moeder vragen of mijn vriendin daadwerkelijk bij haar verbleef. Een moeder zou haar dochter toch beschermen, ook al zou ze niet akkoord zijn met de leugens van haar dochter.

 

Ik blijf dus wel op mijn hoede, ook al hou ik van haar!

25-02-11

Communicatie.

Vermits mijn vriendin en ik deze week niet samen zijn bellen we ’s avonds. Allé, ’t is te zeggen: ík bel haar ’s avonds, want ze verwacht blijkbaar dat het initiatief altijd van mijn kant komt op dat gebied. Gisteren belde ik echter met totaal geen resultaat: niemand die thuis opnam. Ik heb dan maar eerst naar mijn broer gebeld, om dan erna nog eens te proberen, maar weer zonder resultaat. Je kan je wel inbeelden dat dit een benard gevoel geeft vanbinnen, alleen al omdat je niet weet wat er gaande is. Een ongeluk zal ze niet gehad hebben, want dan zou zij of haar moeder me wel verwittigen. Misschien is ze ziek, dat is een mogelijkheid, alhoewel ik dan vind dat ze wel een seintje via sms of telefoon had mogen geven dat ze vroeger naar bed gaat en dat ze dus waarschijnlijk niet zal opnemen. Uiteraard zijn er dan in mijn geval de andere twee hoofdscenario’s die door mijn hoofd spelen:

Óf ze heeft gedronken en dus niet in staat van op te nemen doordat ze in een roes zit, alhoewel ze reeds van september alcoholvrij is, op af en toe een alcoholvrij biertje nà.

Óf ze zit bij iemand anders die blijkbaar interessanter is dan ik, dat hoeft daarom geen minnaar te zijn, het kan best haar beste vriendin zijn.

 

Geen van beide zou mij echter aanstaan.

De alcohol vooreerst niet, omdat ze dan haar woord niet zou nagekomen zijn om alcohol niet meer aan te raken. Ik zou dan ook moeten beseffen dat het geen zin zal hebben naar de toekomst toe en dat ze er inderdaad niet zal van kunnen blijven. Natuurlijk is dit moeilijk na te gaan of dit de reden was.

Vreemdgaan zou uiteraard onmiddellijk een stop op de relatie plaatsen, kwestie van zelfrespect. Zij spreekt altijd over trouw zijn, dus mag ze zich daar op zijn minst ook zelf aan houden. Als je je niet aan je eigen woord kan houden, dan zal je het zeker niet voor een ander kunnen opbrengen.

Haar beste vriendin is de enige vergevingsnorm, maar het bewijst dan misschien ook dat ik ‘enkel’ maar goed ben voor de relatie en daarnaast niet echt een gevoelsmeerwaarde heb voor haar. Want ook al vergeet je door het gesprek dat er iemand anders is, achteraf kan je dit op zijn minst rechtzetten door zelf eens te bellen.

 

Enfin, deze avond bel ik nog maar eens om te horen wat er gaande was…vermoedelijk zal ze zo moe geweest zijn dat ze de telefoon niet gehoord zal hebben. Alhoewel ik 19u30 wel al heel vroeg vind… .

 

Ja, communicatie in een relatie is belangrijk, en het hoeft niet altijd met woorden te zijn: het is ook denken aan de ander op het moment dat die niet aanwezig is!

24-02-11

De kinderen.

Om terug te komen op mijn eindzin van gisteren, betreffende de kinderen van de partner dan.

 

Kinderen kunnen een zodanige ‘pain in the ass’ zijn, dat je je als man soms zelfs een gedwongen mietje voelt. Want op (andermans) kinderen slaan doe je niet, ernaar beginnen roepen lokt ruzie uit tussen jou en de overeenkomstige ouder(s) en ze proberen duidelijk te maken dat jij die kinderen eigenlijk nooit gewild hebt zullen ze sowieso niet begrijpen en zal de situatie alleen maar erger maken. Om dan maar niet te spreken over het feit dat je eigenlijk niets te zeggen hebt aan die kinderen omdat je hun vader niet bent. Zij mogen intussen wel jouw territorium bepalen. Frusterend? Toch een beetje…. soms zelfs een beetje heel veel!

 

Het lijkt misschien een beetje cru voorgesteld zoals ik het formuleer, maar gevoelsmatig komt het soms wel zo over. In de relaties dat ik al gehad heb met vrouwen die meestal ook kinderen hebben, zeggen die vrouwen altijd dat men de kinderen erbij moet nemen. Ze zeggen dit meestal met een glimlach, misschien omdat ze weten dat je geen keuze hebt. En dat is nog het ergste: je hebt inderdaad geen keuze daaromtrent. Bovendien valt het ook op dat gescheiden vrouwen met kinderen, de kinderen in het begin van de nieuwe relatie ‘verstoppen’ om zo elkaar beter te leren kennen. En éénmaal de relatie een feit is komen, zoals een goochelaar konijnen uit een toverhoed haalt, de kinderen naar boven.

 

Voor alle duidelijkheid: ik heb geen hekel aan kinderen. Zolang ze maar niet teveel mijn persoonlijke vrijheid beknotten. Gewoon omdat ik nooit zelf gekozen heb voor kinderen. En als je in relatie bent met iemand die kinderen heeft, dan ben je eigenlijk sowieso de dupe. Het meest spijtige is dan nog dat de vrouwelijke eigenares van die kinderen veelal niet beseft dat haar partner inderdaad een prijs betaald voor haar kinderen. Of ze weet het wel, en maak er zelfs gebruik tot zelfs misbruik van. Dat betalen kan je ook best letterlijk opvatten, want niet zelden betaalt ook de nieuwe partner mee voor bepaalde zaken van het kind (zoals eens naar de film gaan, kadootjes e.d. ).

 

Uit persoonlijke ervaring zijn de kinderen vanaf 15 jaar nog het moeilijkste om mee om te gaan als ‘infiltrant’ in het gezin. Met de jongere kinderen, zeker onder de tien jaar, zit nog dat speelse erin, waar je als ‘stiefvader’ (wat een lelijk woord!) dan ook letterlijk op kan inspelen. Hierdoor kan je dan ook een band opbouwen met het kind waardoor er ook begrip van het kind naar jou toe komt, en het kind ook bereid is van te luisteren naar jou. Nadeel is dan weer dat het kind je dikwijls eerder aanziet als een speelkameraad, dan als nieuwe ouder.

 

Bij de oudere kinderen is het veelal al heel wat moeilijker om contacten te leggen. Ook al doe je zelf je best. Als je dan bepaalde vragen stelt, krijg je enkel als antwoord ‘ja’ en ‘neen’, maar het gesprek wordt niet opgebouwd omdat ze dat niet willen. Als nieuwe partner hang je dus volledig af van de kinderen hun willekeur. Volgens mij weten ze zelfs goed wat ze doen, want zo houden ze ergens ook de touwtjes in handen: “Zover mag je komen, en niet verder!” .

 

Ook mijn huidige vriendin heeft kinderen van nu ongeveer 17 en 19 jaar. Het zijn leeftijden waar je toch al enigszins een bepaalde volwassenheid zou verwachten, maar bij deze is dit toch wel ver te zoeken. Op de eerste kerstdag samen (ik was toen drie maanden met mijn vriendin) had ik voor elk een klein cadeautje gekocht (cinematickets en een bon voor een computerspel) , om mijn goede wil te tonen van mijn kant. Maar achteraf is daar niet veel meer uit gegroeid. Respect --- > NADA! Niets, noppes.

 

Als ik in de twee en een half jaar dat mijn vriendin en ik nu samen zijn, honderd zinnen zal uitgewisseld hebben met de kinderen zal het al heel veel zijn. Gewoonweg triestig! Grote voordeel is dat er co-ouderschap is en dat ik meestal mijn vriendin zie als de kinderen er niet zijn. Een ander voordeel aan hun ouderdom is dan ook dat ze ook zoveel niet meer thuis zijn omdat ze liever op straat en café rondhangen.

 

Ja, kinderen. Voor je kiest om ze te hebben kan je maar beter eerst bezinnen. Want het opvoeden ervan is niet gemakkelijk. Als ouder niet, en zeker als ‘valse’ ouder niet. Grote fout is dan ook nog dat veel vrouwen enkel kinderen willen omdat de natuur ‘roept’, zonder er zelf bij stil te staan of ze eigenlijk wel echt kinderen willen. Niet beseffend dat een kind geen speelgoed is, zoals een pop in de kinderjaren wel was, en dus continu zorgen nodig heeft. Continu wil dus ook zeggen dat je je eigen levenstijd moet afstemmen op dat van je eigen (gewenste) kinderen.

 

Via onderzoek is zelfs aangetoond dat mensen en voornamelijk vrouwen gelukkiger zijn nà een scheiding omdat ze via het co-ouderschap terug meer tijd voor zichzelf hebben. Als vrouw kan je nu stellen dat dit komt omdat de vader er nooit naar keek, wat misschien wel voor een groot deel waar is, maar veel van die vaders zijn vader geworden omdat ze hun vrouw niet wilden ontstemmen toen zij een kind wou. Meestal is het niet de man die voor de kinderen kiest, nee, het komt veelal van de vrouw uit, met een zachte emotioneel gemanipuleerde dwang. Als je tegen je vrouw zegt dat je geen kinderen wil, dan ben je je vrouw hoogstwaarschijnlijk kwijt aan een ander die wel kinderen wil, veel keus heeft de man dus niet. Alhoewel, moest hij echt karakter hebben, dan zou hij de relatie beëindigen en iemand zoeken die wel aan zijn wensen kan voldoen. Maar éénmaal er een emotionele band is, is die niet altijd even gemakkelijk te doorbreken. Er zijn zelfs nog altijd vrouwen die een kind zien als bewijs van de liefde voor elkaar, alhoewel het altijd moeilijk zal blijven om liefde te bewijzen, alleen al omdat liefde ook kan variëren in de tijd.

 

En dan zijn er natuurlijk ook nog van die mannen die doen alsof ze graag kinderen willen, enkel en alleen om hun vrouw een vorm van bezigheid te geven zodat ze zelf meer vrij spel hebben (om zelfs vreemd te gaan). Uiteraard laag-bij-de-grondse mannen, dit kan niet ontkent worden… .