26-02-11

Houden van.

Het raadsel van gisteren is opgelost. Ze bleek bij haar moeder te verblijven tot omstreeks half tien. Haar moeder woont alleen en heeft daardoor af en toe eens een moeilijk moment. Mijn vriendin zelf heeft niet meer teruggebeld ’s avonds omdat ze de mogelijkheid aanwezig achtte dat ik in slaap was gevallen in de zetel (wat ik inderdaad wel eens durf doen), en ze mij niet wou wakker maken.

 

Ik aanvaard haar reden…intussen voel ik vanbinnen wel een vorm van schuldgevoel. Een schuldgevoel omdat ik haar misschien niet voldoende naar waarde schat. Maar langs de andere kant ook een gevoel dat ik wel degelijk van haar hou. Mijn ‘negatieve’ gedachten hebben dus ook wel een pluspunt, namelijk dat ik zo achteraf, als ik haar hoor of zie, ook weet dat ik nog van haar hou. Want ‘houden van’ voel je niet altijd.

 

 

Zo gebeurt het wel eens dat mensen vreemd gaan omdat ze ‘denken’ van hun partner niet meer graag te zien. Omdat het levensritme met elkaar een gewoonte is geworden voelen ze niet meer dat vuur, die de liefde brandend houdt. Om dezelfde reden gaan mensen ook vreemd, niet omdat zij niet van hun partner meer houden, maar omdat ze het gevoel hebben dat hun partner niet meer van hen houdt. Als het vreemdgaan dan uiteindelijk leidt tot een breuk, beseft/voelt men pas echt of men de partner nog graag zag en/of dat graag zien wederzijds was en ook (soms) wat een domme zet men gedaan heeft.

 

 

Maar ik hou ook van mezelf, dus heb ik die ‘zwarte’ denkwijze wel nodig om mezelf te beschermen. Voor hetzelfde geld zat ze niet bij haar moeder, maar ‘elders’. Zo heb ik nog een vriendin gehad die intensief dansles moest geven en plots weinig tijd voor mij over had. Haar heupen bewogen wel degelijk, samen met het naakte lichaam van een ander. En ik haar vader intussen maar helpen met boompjes uit zijn tuin in te korten…..hoe dom kan een ezel zijn hé? Want achteraf voel je je wel zo. Maar ik ga nu niet aan haar moeder vragen of mijn vriendin daadwerkelijk bij haar verbleef. Een moeder zou haar dochter toch beschermen, ook al zou ze niet akkoord zijn met de leugens van haar dochter.

 

Ik blijf dus wel op mijn hoede, ook al hou ik van haar!

Commentaren

Nou als je hierover al een schuldgevoel hebt da is jullie basis, voor mij als eenvoudige meelezer dan, nie echt top. Mijn vriend is buiten zijn juristen baan ook nog DJ in zijn vrije tijd en soms op stap dus, dan weet ik ook niet wat hij uitspookt en kan hem ook niet bereiken, ook vaak daar na niet, maar ik vertrouw hem wel, zo niet, dan mag ie zonder mij verder en dat wil ie toch niet, dat zou toch voor elke mens in relatie gelden moeten niet?

ps om half tien al niet meer bellen, ja, als je zo saai bent kan ik me je angst voorstellen (grapje)

Gepost door: danique | 26-02-11

Reageren op dit commentaar

Ik vrees dat je "angsten" je belemmeren om voluit gelukkig te zijn en voluit te houden van! Niet elke vrouwen gaan vreemd zenne. Ik begrijp best dat je in het verleden "bedrogen " bent geworden, het begint erop te lijken dat je ferm getraumatiseerd bent en de vraag is, hoe raak je dat kwijt!
Ik hoop dat het je lukt!
groetjes
Christa

Gepost door: christa | 26-02-11

Reageren op dit commentaar

Kijk naar die mannetjes op de achtergrond! Jij staat daartussen en jij moet je ook bevrijden van die moordende koorden die niet alleen je hart maar ook je hele lichaam en geest gevangen houden!

Gepost door: christa | 27-02-11

Reageren op dit commentaar

Ik heb de indruk dat jullie het meer dramatiseren dan ik. Ik ben niet bang om bedrogen te worden op zich, wel eerder dat ik zou moeten leven in een leugen. Dat schuldgevoel waar ik over schrijf slaat natuurlijk niet enkel op dit voorval, maar ook omdat ik in mijn blog wel eens mijn negativiteit uit tov wat me niet zint bij mijn vriendin. Het 'schuldgevoel' slaat dus niet op hoe de relatie is, maar hoe ík me buiten de relatie soms gedraag/denk naar haar toe wat eerder te maken heeft met míjn persoonlijkheid. Moest ik me niet goed voelen bij haar, dan was ik al lang weg, daar hoeft niet aan getwijfeld te worden.

Gepost door: een man | 27-02-11

Reageren op dit commentaar

Ik heb het niet zozeer over je relatie maar over je angsten in het algemeen! Ik denk dat het vooral veel te maken heeft met al die onverwerkte dingen uit je verleden dat je zo vastgebonden bent. En dat uit zich dan met momenten in je relatie, dan komt die onrust boven en dat heeft op zich niets met je vriendin te maken maar vooral met jezelf.
groetjes
Christa

Gepost door: christa | 28-02-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.