24-02-11

De kinderen.

Om terug te komen op mijn eindzin van gisteren, betreffende de kinderen van de partner dan.

 

Kinderen kunnen een zodanige ‘pain in the ass’ zijn, dat je je als man soms zelfs een gedwongen mietje voelt. Want op (andermans) kinderen slaan doe je niet, ernaar beginnen roepen lokt ruzie uit tussen jou en de overeenkomstige ouder(s) en ze proberen duidelijk te maken dat jij die kinderen eigenlijk nooit gewild hebt zullen ze sowieso niet begrijpen en zal de situatie alleen maar erger maken. Om dan maar niet te spreken over het feit dat je eigenlijk niets te zeggen hebt aan die kinderen omdat je hun vader niet bent. Zij mogen intussen wel jouw territorium bepalen. Frusterend? Toch een beetje…. soms zelfs een beetje heel veel!

 

Het lijkt misschien een beetje cru voorgesteld zoals ik het formuleer, maar gevoelsmatig komt het soms wel zo over. In de relaties dat ik al gehad heb met vrouwen die meestal ook kinderen hebben, zeggen die vrouwen altijd dat men de kinderen erbij moet nemen. Ze zeggen dit meestal met een glimlach, misschien omdat ze weten dat je geen keuze hebt. En dat is nog het ergste: je hebt inderdaad geen keuze daaromtrent. Bovendien valt het ook op dat gescheiden vrouwen met kinderen, de kinderen in het begin van de nieuwe relatie ‘verstoppen’ om zo elkaar beter te leren kennen. En éénmaal de relatie een feit is komen, zoals een goochelaar konijnen uit een toverhoed haalt, de kinderen naar boven.

 

Voor alle duidelijkheid: ik heb geen hekel aan kinderen. Zolang ze maar niet teveel mijn persoonlijke vrijheid beknotten. Gewoon omdat ik nooit zelf gekozen heb voor kinderen. En als je in relatie bent met iemand die kinderen heeft, dan ben je eigenlijk sowieso de dupe. Het meest spijtige is dan nog dat de vrouwelijke eigenares van die kinderen veelal niet beseft dat haar partner inderdaad een prijs betaald voor haar kinderen. Of ze weet het wel, en maak er zelfs gebruik tot zelfs misbruik van. Dat betalen kan je ook best letterlijk opvatten, want niet zelden betaalt ook de nieuwe partner mee voor bepaalde zaken van het kind (zoals eens naar de film gaan, kadootjes e.d. ).

 

Uit persoonlijke ervaring zijn de kinderen vanaf 15 jaar nog het moeilijkste om mee om te gaan als ‘infiltrant’ in het gezin. Met de jongere kinderen, zeker onder de tien jaar, zit nog dat speelse erin, waar je als ‘stiefvader’ (wat een lelijk woord!) dan ook letterlijk op kan inspelen. Hierdoor kan je dan ook een band opbouwen met het kind waardoor er ook begrip van het kind naar jou toe komt, en het kind ook bereid is van te luisteren naar jou. Nadeel is dan weer dat het kind je dikwijls eerder aanziet als een speelkameraad, dan als nieuwe ouder.

 

Bij de oudere kinderen is het veelal al heel wat moeilijker om contacten te leggen. Ook al doe je zelf je best. Als je dan bepaalde vragen stelt, krijg je enkel als antwoord ‘ja’ en ‘neen’, maar het gesprek wordt niet opgebouwd omdat ze dat niet willen. Als nieuwe partner hang je dus volledig af van de kinderen hun willekeur. Volgens mij weten ze zelfs goed wat ze doen, want zo houden ze ergens ook de touwtjes in handen: “Zover mag je komen, en niet verder!” .

 

Ook mijn huidige vriendin heeft kinderen van nu ongeveer 17 en 19 jaar. Het zijn leeftijden waar je toch al enigszins een bepaalde volwassenheid zou verwachten, maar bij deze is dit toch wel ver te zoeken. Op de eerste kerstdag samen (ik was toen drie maanden met mijn vriendin) had ik voor elk een klein cadeautje gekocht (cinematickets en een bon voor een computerspel) , om mijn goede wil te tonen van mijn kant. Maar achteraf is daar niet veel meer uit gegroeid. Respect --- > NADA! Niets, noppes.

 

Als ik in de twee en een half jaar dat mijn vriendin en ik nu samen zijn, honderd zinnen zal uitgewisseld hebben met de kinderen zal het al heel veel zijn. Gewoonweg triestig! Grote voordeel is dat er co-ouderschap is en dat ik meestal mijn vriendin zie als de kinderen er niet zijn. Een ander voordeel aan hun ouderdom is dan ook dat ze ook zoveel niet meer thuis zijn omdat ze liever op straat en café rondhangen.

 

Ja, kinderen. Voor je kiest om ze te hebben kan je maar beter eerst bezinnen. Want het opvoeden ervan is niet gemakkelijk. Als ouder niet, en zeker als ‘valse’ ouder niet. Grote fout is dan ook nog dat veel vrouwen enkel kinderen willen omdat de natuur ‘roept’, zonder er zelf bij stil te staan of ze eigenlijk wel echt kinderen willen. Niet beseffend dat een kind geen speelgoed is, zoals een pop in de kinderjaren wel was, en dus continu zorgen nodig heeft. Continu wil dus ook zeggen dat je je eigen levenstijd moet afstemmen op dat van je eigen (gewenste) kinderen.

 

Via onderzoek is zelfs aangetoond dat mensen en voornamelijk vrouwen gelukkiger zijn nà een scheiding omdat ze via het co-ouderschap terug meer tijd voor zichzelf hebben. Als vrouw kan je nu stellen dat dit komt omdat de vader er nooit naar keek, wat misschien wel voor een groot deel waar is, maar veel van die vaders zijn vader geworden omdat ze hun vrouw niet wilden ontstemmen toen zij een kind wou. Meestal is het niet de man die voor de kinderen kiest, nee, het komt veelal van de vrouw uit, met een zachte emotioneel gemanipuleerde dwang. Als je tegen je vrouw zegt dat je geen kinderen wil, dan ben je je vrouw hoogstwaarschijnlijk kwijt aan een ander die wel kinderen wil, veel keus heeft de man dus niet. Alhoewel, moest hij echt karakter hebben, dan zou hij de relatie beëindigen en iemand zoeken die wel aan zijn wensen kan voldoen. Maar éénmaal er een emotionele band is, is die niet altijd even gemakkelijk te doorbreken. Er zijn zelfs nog altijd vrouwen die een kind zien als bewijs van de liefde voor elkaar, alhoewel het altijd moeilijk zal blijven om liefde te bewijzen, alleen al omdat liefde ook kan variëren in de tijd.

 

En dan zijn er natuurlijk ook nog van die mannen die doen alsof ze graag kinderen willen, enkel en alleen om hun vrouw een vorm van bezigheid te geven zodat ze zelf meer vrij spel hebben (om zelfs vreemd te gaan). Uiteraard laag-bij-de-grondse mannen, dit kan niet ontkent worden… .

Commentaren

stiefkinderen, ik weet er alles van! Wat je ook doet, je blijft een meubel dat thuis rondloopt en zorgt dat alles in goede banen geleid wordt! En dan mag je het nog tien keer beter doen dan de moeder, toch blijf je maar het meubel! En ben je idd goed voor dat extra cadeautje met kerst, die extra grootouders waar ze ook al eens mogen nieuwjaren. En ook ik mag me gelukkig prijzen dat het co-ouderschap is! En hoewel ik die kinderen toch ook graag zie , zij het dan in een andere dimmensie dan mijn eigen kinderen ben ik toch blij dat ze na een week terug naar hun moeder kunnen. En eerlijk, mijn man en ik maken alleen maar ruzie over de kinderen en de opvoeding ervan, voor de rest maken we eigenlijk heel weinig ruzie!
groetjes
Christa

Gepost door: christa | 24-02-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.