11-02-11

Manische depressie.

Deze week een docu gezien op de nederlandse tv over jeanne, een meisje die aan manische depressie lijdt.

 

Manische depressie is een gevoelstoestand waar je van het ene uiterste naar het ander uiterste gaat. Je leeft dus, om het een beetje speels te zeggen, in up’s en down’s.

 

 

De dieptebelevenis van de up’s en down’s hangen sterk af van het moment waarop ze zich voordoen. Je kan best in een positieve situatie zitten en toch een down moment hebben, en niettegenstaande het down gevoel zal doorwegen, zal je dat moment wel (psychisch) overleven. Krijg je echter een down moment op het ogenblik dat je reeds in een negatieve situatie zit, dan kan dat down gevoel heel erg doorwegen en zelfs letterlijk (zelf)moordend zijn.

 

 

Alhoewel ik nooit als manisch depressief bestempeld geweest ben, en nooit in behandeling geweest ben, weet ik wel uit ervaring hoe het is om met up’s en down’s te leven. Je kan het ook (hevige) stemmingswisselingen noemen. Het ene moment zit je te lachen, en plots door een domme opmerking (die je raakt), of iets (negatiefs) dat je hoort of ziet op tv of een (kleine) teleurstelling val je pardoes in het tegenovergestelde. Als persoonlijke reflex kwam er bij mij dan nog bij dat ik op dergelijke momenten in een ijzingwekkende stilte verviel om me af te schermen van de omgeving (dit is volgens mij ook wat autisten onbewust doen, dit terzijde). Er zijn natuurlijk ook mensen die anders reageren, en juist agressief en ‘onhandelbaar’ zijn naar hun omgeving toe. Het zal je wel duidelijk zijn dat het niet gemakkelijk is om met een dergelijke partner te leven, en ook ik heb eens een relatie verloren tengevolge van mijn plotse ‘stiltegedrag’.

 

 

Het is zeker niet gemakkelijk om met up’s and down’s te leven, maar wat mij persoonlijk opgevallen is, is dat het grootste probleem bij jezelf zit. Je geeft alles en iedereen de schuld van wat er fout loopt, waardoor je je alleen voelt op de wereld, waardoor je een gevoel krijgt dat je in een ‘mist’ terecht komt. Soms kan dat een hele dichte mist zijn, waardoor je letterlijk het noorden kwijt raakt en op dat tijdstip zelfs domme dingen zou doen. Er zijn dan mensen die zichzelf kwetsen via zelfmutulatie (zie ook mijn gedicht: kriskras) om er zeker van te zijn dat ze nog op aarde zijn. Als je probeert echter van de dingen niet meer af te schuiven op een ander, en te beseffen dat het ook een groot deel te wijten is aan je eigen manier van de dingen aanvoelen en bekijken, kan je beginnen aan jezelf te werken en is de impact van anderen ook minder groot.

 

 

Je moet beseffen dat het als een muntstuk is, dat je zelf kan keren. Want je weet dat er nà een up-periode een down-periode komt. Je moet jezelf dus een automatisme eigen maken dat je je up-gevoel wat tempert in de up-periode zodat je wat (innerlijke/psychologische) energie overhoudt om de down-periode te relativeren. Indien je dit op regelmatige basis doet zal je zelfs tot op een punt komen dat de down’s niet  meer zo diep zijn zoals voorheen, evenmin als de up’s zo hevig zullen zijn. Het is een kwestie van jezelf leren kennen en voelen, en vooral leren omgaan met jezelf (en met anderen).

 

 

Wat ik bij mezelf ook voelde was dat het gevoel van veiligheid erg centraal stond. Situaties die een onveilige/onzeker gevoel geven kunnen je snel naar beneden trekken. Misschien zijn vrouwen nog iets gevoeliger aan manische depressies dan mannen, omdat ze van nature uit al op zoek gaan naar veiligheid. En misschien is dat veiligheidsgevoel/onzekerheidsgevoel ook de reden dat het voornamelijk vrouwen zijn die krassen met een mesje in hun armen om de controle te kunnen houden. De enige oplossingen om je onzekerheidsgevoel weg te werken is jezelf confronteren met (voor jou) onzekere situaties, waardoor je dan kan ontdekken dat die onzekere situaties eigenlijk niet zo erg zijn zoals je dacht waardoor je zelfvertrouwen groeit.

 

 

Mijn up’s en down’s zijn al heel erg getemperd de laatste jaren en quasi verdwenen. Misschien omdat ik af en toe het ook eens uithuil en zo de kans heb om op een andere manier mijn negativiteit los te laten… . Maar toch betrap ik er mezelf soms op dat ik in een down moment alleen maar negatieve gedachten in mijn hoofd krijg of zoek (vb over mijn vriendin) waardoor je in dergelijk moment riskeert van de relatie onterecht te verbreken waar je achteraf dan opnieuw spijt van krijgt uiteraard. Dit is ook één van de redenen dat ik mijn (negatieve) gedachten over mijn vriendin soms uitschrijf, zodat het ergens toch wat gekanaliseerd wordt. Men zegt wel eens dat je dingen van je moet ‘afschrijven’ om je beter te voelen achteraf, en naar mijn gevoel werkt dit inderdaad positief.

 

Commentaren

Hooggevoeligheid werkt hoogtes en laagtes ook in de hand! Met ouder worden heb je het meer in de hand en ken je jezelf volgens mij beter. Althans, dat werkt voor mezelf , als ik me down voel, laat ik dat dan ook even toe en zeg, vandaag mag ik bij mijn hoopje ellende zitten, morgen weer beter, en ik voel dat dit meer werkt dan te willen vechten tegen "me slecht voelen" het gaat rapper over en idd neem dan nooit geen beslissingen.
groetjes
Christa

Gepost door: christa | 11-02-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.