31-01-11

kleine ode.

Ik ben er weer een weekje tussenuit. Bij deze toch nog een kleine ode aan de 'vrouw' :

 

'De mensheid dankt aan de vrouw alles wat haar menselijk heeft gemaakt.'

Richard Fester: "Weib und Macht - Fünf Mio Jahre Urgeschichte der Frau". Fischer: Frankfurt 1982

 

 

 A lot of love without kisses :-).

28-01-11

De (ont)binding.

Vrouwen hebben graag dat de relationele binding echt bindend wordt. Ze willen dat hun partner zoveel mogelijk bij hen en met hen is. Eén van de hoofdredenen dat vrouwen ook streven naar het huwelijk vermoed ik. Het zal negen op de tien keer de vrouw zijn die zal aansporen tot een huwelijk, en één op tien keer de man zelf.  De vrouw denkt dat daarmee het probleem van mogelijk ‘verlies’ van de partner opgelost is. Uiteraard een illusie, want enkel domme mensen blijven op een plaats waar ze niet gelukkig zijn. Dus als de man zich niet meer goed voelt bij zijn partner zal hij het schip verlaten, tenzij hij niet beseft dat hij zijn eigen ongeluk nastreeft in plaats van zijn geluk. Dit is één van de redenen dat ik tegen het huwelijk ben. Toch tegen het huwelijk in de strikte zin van het woord. Want naast de emotionele en morele binding die je probeert te bieden via het huwelijk is er ook een rechterlijke/wettelijke binding. Het is juist die wettelijke binding die voor problemen zorgt als het niet meer goed gaat tussen beiden. Naast dat de wet het huwelijk zou moeten regelen tijdens de binding (zoals momenteel automatisch het geval is), zouden ze nog vóór het huwelijk ook de regels moeten vastleggen bij eventuele ontbinding. En ik heb het niet enkel over trouwen met een zogenaamd huwelijkscontract, want dit houdt meestal enkel rekening met de feiten van het moment van ondertekening, maar over wat er moet gebeuren als de situatie in de toekomst evolueert met betrekking tot financiën en kinderen. Er zijn genoeg scenario’s bekend van vechtscheidingen waar men op kan bouwen om al de problemen ivm scheiding in de toekomst te vermijden. Het is juist in de goede tijden dat de afspraken ivm scheiding moet gebeuren vind ik (hoe onlogisch dit ook klinkt), omdat beide partners dan nog het meeste begripvol zijn en zich niet door negatieve emoties laten meeslepen. Dit zou uiteraard moeten gebeuren met nog steeds een ‘ongebouwde’ marge en in aanwezigheid van een neutraal persoon die alles toch in goede banen leidt, zodat geen van beiden misbruik kan maken van de verliefde gevoelens van de ander op dát ogenblik. En het is juist op dat (verliefde) ogenblik, dat je ook wenst dat het uiteindelijk goed vergaat met je partner, ook al zou de relatie niet lukken. Het zou veel opbouwender zijn.

 

De meeste vrouwen zouden het daar natuurlijk al moeilijk mee hebben. Hoe kan je immers denken aan scheiden als je juist kiest voor iemand voor het leven?! Het is nochtans voldoende bewezen via de praktijk dat men niet iemand kan kiezen voor het leven, gewoon omdat die ander persoon waar je mee leeft nu éénmaal het recht heeft van een andere weg in te slaan als de huidige weg niet meer bevalt. Daarnaast zijn het niet enkel de mannen, maar ook de vrouwen zelf die wel eens van mening durven veranderen als het huwelijk niet blijkt te zijn wat ze ervan verwacht hadden.

27-01-11

Parenclubinteresse !?

Voor mensen die wel eens geïnteresseerd zijn in een parenclub maar het nog niet gedaan hebben, toont volgend 'artikeltje' wel aan dat men dat best met enige voorzichtigheid aanpakt:

scannen0001.3.jpg

 

26-01-11

Vrouwelijke nieuwsgierigheid.

Een vrouw is nieuwsgierig ingesteld, dat weten we allemaal. Een typisch iets voor vrouwen is ook dat ze een andere nieuwsgierigheid hebben dan mannen. Als een man een vrouw ziet (die hem aanstaat) zal hij zich al snel inbeelden of afvragen hoe ze er naakt uitziet. Hij zal al snel naar de borsten of de kont kijken en zich bijna systematisch inbeelden hoe ze naakt galoppeert….naast hem of op hem. Toch als hij de wereld van sex al heeft kunnen verkennen.

 

Bij een vrouw is het anders. Een vrouw zal zich in den beginne niet zozeer afvragen hoe de penis eruit ziet, maar wel veeleer bijvoorbeeld hoe de ogen eruit zien. Onverwachts en onbewust zal het gegeven verschuiven, want achteraf zal ze zich dan afvragen hoe de haren eruitzien, en dan hoe de mond eruitziet, en de tanden en hoe hij gekleed is, wat de klank is van zijn stem om dan te willen weten hoe hij loopt en ruikt (ja, een vrouw maakt er werk van hoor Zoenen ). Hoe dan ook zal ze uiteindelijk eindigen met zich de vraag te stellen hoe de kont en zelfs de penis eruit ziet. En heel waarschijnlijk zal ze zich vervolgens afvragen hoe hij in bed is, als ze al de rest al bijna weet. Vanaf dat moment komt onrechtstreeks bij de vrouw de gedachte naar boven om sex te hebben met die persoon, uiteraard afhankelijk van hoe haar persoonlijke sexuele remming en trouw is.

  

De weg naar de sexuele nieuwsgierigheid bij een vrouw is dus meestal langer (want je hebt uiteraard ook sneller-sexueel-denkende vrouwen).

  

Men zegt wel eens dat je als man geduld moet hebben met vrouwen, en meestal is dat ook zo, zeker als je ze in bed wilt krijgen. Maar niet zelden wordt dat geduld ook beloond, want een vrouw is zich niet altijd bewust van de gevolgen van haar nieuwsgierigheid. Ze gaat meestal mee in wat haar nieuwsgierigheid verlangt omdat dit ook deel uitmaakt van wat ze zelf is. Een gladde mannelijke janus durft daar wel eens misbruik van maken om stilletjes ‘als vriend’ het vertrouwen te winnen van de vrouw (door veel met haar te praten bijvoorbeeld) en mettertijd nieuwsgierigheid op te wekken bij haar, hopende dat die nieuwsgierigheid escaleert tot sexuele en/of relationele fantasieën om dan op het gepaste tijdstip toe te slaan…..als een vos die des nachts kippen doodt!

25-01-11

Openheid.

 

[ Vooraf: Ik bekijk openheid in een relatie niet hetzelfde als een open relatie, waar de partners van elkaar toelaten/weten dat ze ook met andere mensen erotisch contact kunnen/mogen hebben. Voor mij is openheid in een relatie het feit dat je alles mag/kan zeggen tegen je partner zonder dat je erop veroordeeld/gepakt wordt.]

 

Openheid in een relatie is zeer belangrijk. Ik ben er zelf voorstander van. Natuurlijk is openheid ook afhankelijk van de partner waar je bij bent. Maw de openheid wordt altijd begrenst door de ‘zwakke’ schakel in de relatie. Ik moet hierbij terugdenken aan een ex-partner. Op een bepaald ogenblik kwamen we tot een gesprek ivm parenclubs (omdat een vriend van mij regelmatig naar parenclubs gaat), waarbij ze aan mij vroeg of ik daarin geïnteresseerd was. Ik antwoordde eerlijk en zei dat ik wel eens zou willen weten hoe het er daar aan toe gaat, waarmee ik niet bedoelde dat ik andere vrouwen seksueel wou ontdekken, wat nog een totaal ander gegeven is. Zij interpreteerde het echter wel zo, en ik kreeg zelfs de kans niet om dat duidelijk te maken aan haar. Vanaf dat moment was het ook duidelijk dat ik er niet meer over moest praten en dat er ook een grens gesteld werd aan de openheid naar elkaar toe wat betreft wensen en denken. Toen was het mij duidelijk dat ik niet over alles zou kunnen praten tegen mijn partner. Ze kon van haar zijde gezegd hebben dat ze liever zou hebben dat ik dat niet doe, of dat ze dat zelf zeker niet zou willen weten, maar zover ging het gesprek zelfs niet. De rede van haar kant, maakte plaats voor haar emoties van angst.

 

Ook bij mijn huidige partner heb ik dat gevoel. Als ze in een ‘speelse’ bui bepaalde dingen dat ze weet over mij tegen me gebruikt, dan crëeert ze bij mij niet echt een veilig gevoel. Want tenslotte kan je pas open zijn tegen iemand, als je het gevoel hebt dat dit met respect behandeld wordt. Als je kritiek krijgt op de dingen die je maken tot wie je bent, uiterlijk of innerlijk, dan voel je je wel afgekeurd door de partner, en dat dringt niet altijd door bij degene die het zegt. En het gaat niet over de kritiek op zich, want kritiek kan ook opbouwend zijn, maar over de manier waarop de kritiek naar voor gebracht wordt. Je kan natuurlijk ook stellen dat ik lange tenen heb, maar ik zie het eerder als een soort schending van vertrouwen indien ‘vertrouwelijke’ info misbruikt wordt. Het maakt mij in ieder geval voorzichtiger om alles te zeggen wat ik denk en voel. Uiteraard stelt het bij mij ook de vraag of de huidige relatie dan ook voor altijd zal zijn, niettegenstaande ik mij anders wel goed voel bij haar. Want hoe minder open je kan zijn in een relatie, hoe minder lang de relatie (op een eerlijke manier tov elkaar) kan blijven duren. Het is soms in dergelijke relaties dat één van de partners het dan opgeeft, niet omdat hij/zij zijn/haar partner niet meer graag ziet, maar gewoon omdat de ‘verlater’ te weinig zichzelf kan zijn. De achterblijvende partner begrijpt dit dan niet omdat die wel kon zijn wie hij/zij was, omdat de openheidsgrens van de partner veel ruimer lag.

 

Openheid in een relatie is mooi en zelfs aan te raden, maar je kan nooit zeker weten of je partner volledig open is naar jou toe. Gevoelsmatig kan je het wel aanvoelen, maar dan nog zijn er veel mensen die liever aanvoelen wat ze zelf willen geloven.

 

Diezelfde openheid is ook één van de redenen van dit blog voor mij. Want soms lucht ik hier mijn hart over mijn vriendin, zonder dat zij daar weet van heeft. En soms lijkt het of ik haar in een negatief daglicht stel, maar voor mij persoonlijk leidt het ook tot een openheid naar mezelf toe. Over hoe IK denk en WIE ik ben en wat ik VOEL, zodat ik voor mezelf kan nagaan in welke mate ik eigenlijk wel eerlijk ben tov mezelf. (Dit hoeft trouwens niet via een blog te zijn, met een dagboek kan je juist hetzelfde verwezenlijken.) Je kan natuurlijk stellen dat ik ook mijn geklaag/de negativiteiten over mijn partner tegen haar kan vertellen, maar soms gaat het eerder over futiliteiten enerzijds, en anderzijds over zaken die ik eerst voor mezelf wil plaatsen. Want ik wil voor mezelf ook nagaan of ik wel correct ben ik wat ik denk en voel. Als vrouw zou ze bovendien hoogst waarschijnlijk beginnen twijfelen aan haarzelf en vervolgens ook aan de relatie indien ze mijn schrijfsels verkeerd zou interpreteren. En het is juist die verkeerde interpretatie (tengevolge van innerlijke angsten) van de partner die bij openheid uiteindelijk wel eens problemen kan geven.