28-01-11

De (ont)binding.

Vrouwen hebben graag dat de relationele binding echt bindend wordt. Ze willen dat hun partner zoveel mogelijk bij hen en met hen is. Eén van de hoofdredenen dat vrouwen ook streven naar het huwelijk vermoed ik. Het zal negen op de tien keer de vrouw zijn die zal aansporen tot een huwelijk, en één op tien keer de man zelf.  De vrouw denkt dat daarmee het probleem van mogelijk ‘verlies’ van de partner opgelost is. Uiteraard een illusie, want enkel domme mensen blijven op een plaats waar ze niet gelukkig zijn. Dus als de man zich niet meer goed voelt bij zijn partner zal hij het schip verlaten, tenzij hij niet beseft dat hij zijn eigen ongeluk nastreeft in plaats van zijn geluk. Dit is één van de redenen dat ik tegen het huwelijk ben. Toch tegen het huwelijk in de strikte zin van het woord. Want naast de emotionele en morele binding die je probeert te bieden via het huwelijk is er ook een rechterlijke/wettelijke binding. Het is juist die wettelijke binding die voor problemen zorgt als het niet meer goed gaat tussen beiden. Naast dat de wet het huwelijk zou moeten regelen tijdens de binding (zoals momenteel automatisch het geval is), zouden ze nog vóór het huwelijk ook de regels moeten vastleggen bij eventuele ontbinding. En ik heb het niet enkel over trouwen met een zogenaamd huwelijkscontract, want dit houdt meestal enkel rekening met de feiten van het moment van ondertekening, maar over wat er moet gebeuren als de situatie in de toekomst evolueert met betrekking tot financiën en kinderen. Er zijn genoeg scenario’s bekend van vechtscheidingen waar men op kan bouwen om al de problemen ivm scheiding in de toekomst te vermijden. Het is juist in de goede tijden dat de afspraken ivm scheiding moet gebeuren vind ik (hoe onlogisch dit ook klinkt), omdat beide partners dan nog het meeste begripvol zijn en zich niet door negatieve emoties laten meeslepen. Dit zou uiteraard moeten gebeuren met nog steeds een ‘ongebouwde’ marge en in aanwezigheid van een neutraal persoon die alles toch in goede banen leidt, zodat geen van beiden misbruik kan maken van de verliefde gevoelens van de ander op dát ogenblik. En het is juist op dat (verliefde) ogenblik, dat je ook wenst dat het uiteindelijk goed vergaat met je partner, ook al zou de relatie niet lukken. Het zou veel opbouwender zijn.

 

De meeste vrouwen zouden het daar natuurlijk al moeilijk mee hebben. Hoe kan je immers denken aan scheiden als je juist kiest voor iemand voor het leven?! Het is nochtans voldoende bewezen via de praktijk dat men niet iemand kan kiezen voor het leven, gewoon omdat die ander persoon waar je mee leeft nu éénmaal het recht heeft van een andere weg in te slaan als de huidige weg niet meer bevalt. Daarnaast zijn het niet enkel de mannen, maar ook de vrouwen zelf die wel eens van mening durven veranderen als het huwelijk niet blijkt te zijn wat ze ervan verwacht hadden.

Commentaren

Ik wou ook graag trouwen, gewoon vooral emotioneel dan want we zijn ook getrouwd met scheiding van goederen, dus we hebben ook duidelijke afspraken gemaakt ivm de toekomst en zo, '( een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen)
Waarom dan trouwen, kan belachelijk klinken , maar ik wou niet levenslang de "vriendin "van mijn "vriend" blijven, ik wou graag de "vrouw van " zijn, mja ik zal wel een tikkeltje ouderwets zijn zeker!
groetjes
christa

Gepost door: christa | 28-01-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.