17-12-10

Verlof.

Ik ga enkele weken met verlof, maar zoals het een deftig mens betaamt wens ik aan iedereen die hier de revue passeert en daarbuiten een supermooie kerst en een héeeeeel goed begin van het nieuwe jaar .

Lachen

 

jezus.gif

Het liegen.

“Waarom liegen mannen?” is waarschijnlijk één van de meest beweerde items door vrouwen. Nochtans is het liegen niet alleen voor mannen weggelegd, want ook vrouwen weten hoe ze moeten liegen. Alleen weten ze de leugens beter  te verdoezelen door het een ‘ander kleedje’ te geven. Het wordt soms zo genuanceerd naar voor gebracht dat het zelfs niet lijkt alsof ze liegen, en erger nog, op den duur gaan ze zelfs hun eigen nuanceringen voor waarheid aannemen. Hierdoor wekken ze dan de indruk bij zichzelf op dat ze ‘nooit’ liegen en dat het enkel de mannen zijn die voor leugens weggelegd zijn. Liegen op zich is nochtans geen zonde, alhoewel het wel een tekort aan ‘karakter’ toont volgens mij. Als je niet durft uit te komen voor je daden, dan durf je ook niet te tonen wie je bent. En als je niet durft te tonen wie je bent, dan stel ik me de vraag: “Wie ben je eigenlijk?!”. En hoe duidelijker het is dat iemand liegt, hoe onzekerder de partner/tegenpartij wordt over de leugenaar zelf. Met het woord onzekerheid hebben we dan ook de verklaring misschien waarom vrouwen een hekel hebben aan belogen worden, want het tast hun zekerheid aan. Aangezien een vrouw graag een veilige en beschermde thuishaven heeft, is liegen dus echt niet welkom. Toch blijf ik erbij dat ook mannen graag een veilige thuishaven hebben en, hoe genuanceerd ook, zelf ook niet graag voorgelogen worden.

 

Liegen is natuurlijk wel een persoonlijk recht. Het is immers een vorm van zelfbehoud. Door te liegen kan je immers je persoonlijke daden in stand houden, en kan je ‘doen alsof’ bij je partner. Je leidt dan op zijn minst een dubbel (gevoels)leven. Of dit goed is voor karakter en geest denk ik niet….in slechte gevallen gaat men immers in de richting van maatschappelijk aanvaarde schizofrenie in die zin dat men voor zichzelf niet meer weet met wie men wat gedaan heeft, wat dan ook weer verwarring schept in het eigen gevoelsleven van de leugenaar.

 

Het is duidelijk dat niemand graag voorgelogen wordt, maar het onstaan van liegen is nochtans wel terug te vinden in de kindertijd. Het wordt de kinderen via de ouders gewoonweg aangeleerd van te liegen. En ook de verschillende manieren over hoe ze moeten liegen. Als twee moeders bijvoorbeeld thuis een ‘koffietafel’ hebben en roddelen over hun echtgenoten, terwijl het kind zit te spelen naast de tafel, dan vangt het kind die woorden en gevoelens ook op. Achteraf neemt het kind dan ook het ‘fake’ gedrag waar van hun eigen moeder als de man/vader thuiskomt, en de kiem voor een liegmechanisme is reeds gelegd. Dat twee vriendinnen hun hart luchten over de negatieve zijde van hun partner is op zich niet erg, en waarschijnlijk zelfs gezond. Alleen is het niet gezond indien dit in de nabijheid van het kind gebeurt.

 

Nog erger wordt het als men tegen het kind duidelijk zegt dat het kind een bepaald feit niet verder mag vertellen aan papa of mama. Het creëert de indruk voor het kind dat de andere partij (die van niets mag weten) niet te vertrouwen is (indien dit herhaaldelijk gebeurt) waardoor met de jaren een negatieve band tussen het kind en de nietswetende persoon kan ontstaan. Wat uiteraard niet goed is voor het gevoelsleven van het kind zelf en uiteindelijk ook niet voor de latere volwassene... . Zeker in de puberteit kan het delicater worden als moeders hun dochter uitpikken als ‘beste vriendin’, en hun hart luchten over hun man en bijgevolg ook de vader van hun eigen kind. Zou daar de ‘bron’ liggen dat sommige vrouwen reeds van jongsaf aan een vorm van emancipatiegevoel hebben? Doordat de moeder beweert dat mannen enkel maar goed zijn voor (bed en) klusjes en mannen de vrouw enkel gebruiken voor (sex en) huishouden? Lijkt me best mogelijk! Nochtans moet je met twee zijn om een dergelijke vicieuze cirkel te ontwerpen, wat dus ook meestal het geval is.

 

Mannen zouden dubbel zoveel liegen als vrouwen. Dit zal hoogstwaarschijnlijk wel waar zijn, alhoewel ik vermoed dat dit komt doordat de vrouw veel meer verantwoording van de man verwacht en bijgevolg ook veel meer vragen stelt aan de partner. Het is bovendien vermoedelijk ook door die verantwoording te moeten afleggen aan de partner dat het liegen als reaktiemechanisme naar boven komt. Dit liegmechanisme geldt niet alleen voor mannen, maar ook voor vrouwen. Enkel de onderwerpen waarover men liegt zullen verschillen. Maar de kern van het liegen blijft hetzelfde: men liegt over iets waarvan men het persoonlijk gedrag niet wil veranderen omdat men zichzelf goed voelt bij dat (al dan niet verkeerd) gedrag.

 

Leven in waarheid kan nochtans mooi en leuk zijn! Ook voor jezelf! Of lieg ik nu J?

16-12-10

Een dagboek.

 

 

In volgend artikel (link: misbruikte stiefdochter  ) kun je het relaas lezen van een hoofdinspecteur die schuldig bevonden werd aan misbruik van zijn stiefdochter. De man werd uiteindelijk schuldig bevonden doordat het meisje een dagboek bijhield en daar ook herhaaldelijk haar slechte ervaringen met de man in schreef en beschreef.

 

Misschien zou het wel beter zijn dat kinderen aangeraden wordt van een dagboek bij te houden. Het kan in geval van nood (zoals misbruik) best dienen als bewijskracht, en als het kind domme dingen doet zoals zelfmoord of moord, kan in principe via dat dagboek een vorm van ‘begrip’ ontstaan van de nabestaanden voor de actie die het kind ondernomen heeft. Het zou vermoedelijk wel een ‘helende’ werking hebben op het verwerkingsproces.

 

Natuurlijk is een dagboek hebben niet zonder risico’s. Het kan immers door anderen gelezen worden en bovendien kan men, indien het kind negatief intelligent is, valse beweringen schrijven in het dagboek om de boze (stief)vader –of moeder in een negatief daglicht te stellen om later eventueel te misbruiken. En wie durft er nu twijfelen aan de woorden van een kind?

 

Een ander belangrijk voordeel van een dagboek is uiteraard dat het een beeld geeft van jezelf: over hoe je denkt en hoe je je voelt in bepaalde situaties. Wat je goed doet en wat je verkeerd doet. Door het neer te schrijven erken je immers hoe je bent, en wat je wel en niet graag hebt (in een bepaalde situatie). Daardoor kan je werken aan jezelf, personen vermijden die je niet graag hebt en een vorm van toekomstbeeld opstellen voor jezelf over hoe je het leven wilt (aanpakken).

 

In mijn jeugdjaren heb ik nooit een dagboek bijgehouden. Achteraf bekeken vind ik het een spijtige zaak, want het zou nu misschien vele vragen beantwoorden die ik stel uit het verleden. De menselijke geest verdringt zo graag (on)aangename dingen dat men zonder dat men het weet met een (psychosomatische) mechanisme door het leven gaat, waar men uiteindelijk niet meer kan aan tornen omdat men niet weet van waar het juist komt.

 

En, 'last but not least', terwijl je schrijft…doe je ook geen andere domme dingen.

14-12-10

Abortus.

Ja, abortus. Meer dan één mens heeft er al mee te maken gehad, en veel meer mensen hebben het al toegepast, al zullen ze het hoogstwaarschijnlijk nooit vertellen. Er zijn zelfs vrouwen waarvan zij de enige zijn die het weten. Hierbij werd de “toekomstige” vader zelfs het recht onthouden van ook maar ‘weet’ te hebben van de zaak…..zoals ik het schrijf ‘de zaak’, net alsof het dan slechts een beslissing is om een ding. Misschien is het dat ook voor sommige mensen die het toepassen. Uiteraard heb je ook mannen die de abortus opdringen aan hun (onverwacht) zwanger geraakte partner….omdat het kind op dat ogenblik niet in het plaatje past zeggen ze dan, eigenlijk méér omdat ze nog niet zeker zijn van hun partner. Want éénmaal het kind er is, is er in principe een binding voor het leven: zowel moreel als financieel. Er zijn vrouwen die zich bewust zijn van die binding en dan de gok wagen om ‘onverwacht’ zwanger te geraken, er niet aan denkend dat ze ook verkeerd kunnen gokken (als de vader er toch vandoor gaan), en intussen ergens wel ‘spelen’ met de gevoelens van een kind. Want een kind heeft zowel vader –als moederliefde nodig als je het mij vraagt.

 

Abortus is uiteraard een delicate zaak, want soms is een abortus wel nodig juist om het welzijn van het kind……het kind dat er nooit zal zijn dan. Het blijft een persoonlijke keuze en moet beoordeeld worden van situatie tot situatie. Een kind beïnvloedt nu éénmaal je leven op grote schaal en soms kan men voor zichzelf wel eens de vraag stellen of men op dat tijdstip wel klaar is om een kind te hebben. Want als je een kind niet kan opvoeden zoals het moet en niet de liefde kan geven zoals het moet, zal je het kind dan geen (innerlijke) lijdensweg bezorgen voor de rest van zijn/haar leven?

 

Alhoewel men wettelijk en medisch normen vastlegt die bepalen wanneer ‘iets’ levend is, veronderstel ik vanuit mijn opinie echter dat iets leeft van zodra het zich ontwikkelt. Je mag nu zeggen wat je wilt: van zodra je een eitje en spermacel samenkrijgt, dan ontwikkelt het zich, omdat het zich ergens bewust is van het leven, ook al weet het misschien niet tot wat het zal uitgroeien. En heel strikt genomen doet misschien iedereen die de pil neemt, wel aan abortus. Want wie weet zit er 'een leven' (spiritueel gezien dan) misschien “ergens” in het universum te wachten op een samenkomst van zaad en ei. Maar we kunnen natuurlijk niet oordelen over dingen dat we niet weten. Beslissen in een ander zijn plaats doet de mens echter maar al te graag…. .

13-12-10

Albert

2694312752.jpg