17-12-10

Het liegen.

“Waarom liegen mannen?” is waarschijnlijk één van de meest beweerde items door vrouwen. Nochtans is het liegen niet alleen voor mannen weggelegd, want ook vrouwen weten hoe ze moeten liegen. Alleen weten ze de leugens beter  te verdoezelen door het een ‘ander kleedje’ te geven. Het wordt soms zo genuanceerd naar voor gebracht dat het zelfs niet lijkt alsof ze liegen, en erger nog, op den duur gaan ze zelfs hun eigen nuanceringen voor waarheid aannemen. Hierdoor wekken ze dan de indruk bij zichzelf op dat ze ‘nooit’ liegen en dat het enkel de mannen zijn die voor leugens weggelegd zijn. Liegen op zich is nochtans geen zonde, alhoewel het wel een tekort aan ‘karakter’ toont volgens mij. Als je niet durft uit te komen voor je daden, dan durf je ook niet te tonen wie je bent. En als je niet durft te tonen wie je bent, dan stel ik me de vraag: “Wie ben je eigenlijk?!”. En hoe duidelijker het is dat iemand liegt, hoe onzekerder de partner/tegenpartij wordt over de leugenaar zelf. Met het woord onzekerheid hebben we dan ook de verklaring misschien waarom vrouwen een hekel hebben aan belogen worden, want het tast hun zekerheid aan. Aangezien een vrouw graag een veilige en beschermde thuishaven heeft, is liegen dus echt niet welkom. Toch blijf ik erbij dat ook mannen graag een veilige thuishaven hebben en, hoe genuanceerd ook, zelf ook niet graag voorgelogen worden.

 

Liegen is natuurlijk wel een persoonlijk recht. Het is immers een vorm van zelfbehoud. Door te liegen kan je immers je persoonlijke daden in stand houden, en kan je ‘doen alsof’ bij je partner. Je leidt dan op zijn minst een dubbel (gevoels)leven. Of dit goed is voor karakter en geest denk ik niet….in slechte gevallen gaat men immers in de richting van maatschappelijk aanvaarde schizofrenie in die zin dat men voor zichzelf niet meer weet met wie men wat gedaan heeft, wat dan ook weer verwarring schept in het eigen gevoelsleven van de leugenaar.

 

Het is duidelijk dat niemand graag voorgelogen wordt, maar het onstaan van liegen is nochtans wel terug te vinden in de kindertijd. Het wordt de kinderen via de ouders gewoonweg aangeleerd van te liegen. En ook de verschillende manieren over hoe ze moeten liegen. Als twee moeders bijvoorbeeld thuis een ‘koffietafel’ hebben en roddelen over hun echtgenoten, terwijl het kind zit te spelen naast de tafel, dan vangt het kind die woorden en gevoelens ook op. Achteraf neemt het kind dan ook het ‘fake’ gedrag waar van hun eigen moeder als de man/vader thuiskomt, en de kiem voor een liegmechanisme is reeds gelegd. Dat twee vriendinnen hun hart luchten over de negatieve zijde van hun partner is op zich niet erg, en waarschijnlijk zelfs gezond. Alleen is het niet gezond indien dit in de nabijheid van het kind gebeurt.

 

Nog erger wordt het als men tegen het kind duidelijk zegt dat het kind een bepaald feit niet verder mag vertellen aan papa of mama. Het creëert de indruk voor het kind dat de andere partij (die van niets mag weten) niet te vertrouwen is (indien dit herhaaldelijk gebeurt) waardoor met de jaren een negatieve band tussen het kind en de nietswetende persoon kan ontstaan. Wat uiteraard niet goed is voor het gevoelsleven van het kind zelf en uiteindelijk ook niet voor de latere volwassene... . Zeker in de puberteit kan het delicater worden als moeders hun dochter uitpikken als ‘beste vriendin’, en hun hart luchten over hun man en bijgevolg ook de vader van hun eigen kind. Zou daar de ‘bron’ liggen dat sommige vrouwen reeds van jongsaf aan een vorm van emancipatiegevoel hebben? Doordat de moeder beweert dat mannen enkel maar goed zijn voor (bed en) klusjes en mannen de vrouw enkel gebruiken voor (sex en) huishouden? Lijkt me best mogelijk! Nochtans moet je met twee zijn om een dergelijke vicieuze cirkel te ontwerpen, wat dus ook meestal het geval is.

 

Mannen zouden dubbel zoveel liegen als vrouwen. Dit zal hoogstwaarschijnlijk wel waar zijn, alhoewel ik vermoed dat dit komt doordat de vrouw veel meer verantwoording van de man verwacht en bijgevolg ook veel meer vragen stelt aan de partner. Het is bovendien vermoedelijk ook door die verantwoording te moeten afleggen aan de partner dat het liegen als reaktiemechanisme naar boven komt. Dit liegmechanisme geldt niet alleen voor mannen, maar ook voor vrouwen. Enkel de onderwerpen waarover men liegt zullen verschillen. Maar de kern van het liegen blijft hetzelfde: men liegt over iets waarvan men het persoonlijk gedrag niet wil veranderen omdat men zichzelf goed voelt bij dat (al dan niet verkeerd) gedrag.

 

Leven in waarheid kan nochtans mooi en leuk zijn! Ook voor jezelf! Of lieg ik nu J?

Commentaren

Hey Man, ik kan o zo moeilijk liegen! Ik ben daar veel te impulsief voor! Misschien zou ik beter eens liegen, want met mijn goedbedoelde eerlijkheid kan ik wel soms op te tenen trappen en ongewild iemand kwetsen! Zelfs voor verrassingen vind ik het liegen moeilijk! Mijn vader heeft genoeg op tafel geslagen vroeger met de verkondiging dat een "eerlijke mens een schone mens is" en ik kan dat alleen maar beamen! Ik heb eigenlijk een hekel aan valse mensen! Maar toch misschien zou ik zelf wel eens beter het puntje van mijn tong bijten, als ik weer eens te impulsief ben geweest. Dat maakt een mens alleen maar kwetsbaar! Ik heb wel één grote leugen in mijn leven, en dat is lastig, niet mijn ding om met een leugen te moeten leven, maar k heb daar mijn redenen voor!

groetjes
christa

Gepost door: christa | 17-12-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.