16-12-10

Een dagboek.

 

 

In volgend artikel (link: misbruikte stiefdochter  ) kun je het relaas lezen van een hoofdinspecteur die schuldig bevonden werd aan misbruik van zijn stiefdochter. De man werd uiteindelijk schuldig bevonden doordat het meisje een dagboek bijhield en daar ook herhaaldelijk haar slechte ervaringen met de man in schreef en beschreef.

 

Misschien zou het wel beter zijn dat kinderen aangeraden wordt van een dagboek bij te houden. Het kan in geval van nood (zoals misbruik) best dienen als bewijskracht, en als het kind domme dingen doet zoals zelfmoord of moord, kan in principe via dat dagboek een vorm van ‘begrip’ ontstaan van de nabestaanden voor de actie die het kind ondernomen heeft. Het zou vermoedelijk wel een ‘helende’ werking hebben op het verwerkingsproces.

 

Natuurlijk is een dagboek hebben niet zonder risico’s. Het kan immers door anderen gelezen worden en bovendien kan men, indien het kind negatief intelligent is, valse beweringen schrijven in het dagboek om de boze (stief)vader –of moeder in een negatief daglicht te stellen om later eventueel te misbruiken. En wie durft er nu twijfelen aan de woorden van een kind?

 

Een ander belangrijk voordeel van een dagboek is uiteraard dat het een beeld geeft van jezelf: over hoe je denkt en hoe je je voelt in bepaalde situaties. Wat je goed doet en wat je verkeerd doet. Door het neer te schrijven erken je immers hoe je bent, en wat je wel en niet graag hebt (in een bepaalde situatie). Daardoor kan je werken aan jezelf, personen vermijden die je niet graag hebt en een vorm van toekomstbeeld opstellen voor jezelf over hoe je het leven wilt (aanpakken).

 

In mijn jeugdjaren heb ik nooit een dagboek bijgehouden. Achteraf bekeken vind ik het een spijtige zaak, want het zou nu misschien vele vragen beantwoorden die ik stel uit het verleden. De menselijke geest verdringt zo graag (on)aangename dingen dat men zonder dat men het weet met een (psychosomatische) mechanisme door het leven gaat, waar men uiteindelijk niet meer kan aan tornen omdat men niet weet van waar het juist komt.

 

En, 'last but not least', terwijl je schrijft…doe je ook geen andere domme dingen.

Commentaren

Ik had massa's dagboeken maar owee , ik heb daar nooit met een woord over gerept in mijn dagboek! Veel te bang dat mijn ouders het zouden lezen en mij toch de schuld geven! Het is pas nu dat ik erover praat met psycholoog en af en toe in mijn blog, mijn man weet het, maar ik wil er niet over spreken, en t is al zoooo lang geleden, k wil het mijn ouders trouwens nooit vertellen!
bovendien heb ik me daar jaren over geschaamd en nu nog trouwens!
groetjes
Isolde

Gepost door: isolde | 16-12-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.