02-12-10

Een reaktie op een reaktie.

 

Ik kreeg eergisteren volgende reaktie, en vond het wel eens interessant om op te reageren:

"Als jij daar zo boos om wordt dat je de volgende dag nog een kam tegen de muur gooit dan zegt dat over jou dat je nog heel wat hebt om aan te werken. Als het jou raakt dat zij zo iets zegt dan heeft ze een zwakke plek van jou geraakt. Ben je onzeker? Waarom zou je op je tellen passen wat je leest of naar welk programma je kijkt? Omdat zij er anders een opmerking over maakt? Het is aktie reaktie zou ik zeggen. Als je de eerste of tweede keer niet gelachen had maar serieus had geantwoord wat jij er van dacht zonder boos te worden dan zou ze dat grapje nu vast niet meer maken."

Met hieronder dus mijn 'verantwoording':

 

 Als jij daar zo boos om wordt dan zegt dat over jou dat je nog heel wat hebt om aan te werken.

Wat je zegt klopt wel, maar misschien een beetje een éénzijdige visie. Je kan net hetzelfde zeggen over het gedrag van mijn partner (vanuit mijn oogpunt gezien dan). Zoals jij het beschrijft is het net alsof ik in de fout zou zijn gegaan en verantwoordelijk ben voor de ‘negatieve’ opmerkingen of gedrag van mijn partner naar mij toe. Het lijkt dan net alsof degene die de (eerste) ‘slagen’ toebrengt automatisch gelijk zou hebben. Als je goed wil samenleven met elkaar, zowel in een relatie als maatschappelijk, denk ik niet dat het de bedoeling is van andere mensen te bekritiseren voor wat ze zijn of doen, hoogstens een enkele keer misschien om te ‘lachen’. Bekritiseren  kan natuurlijk wel indien het is om iemand terecht te wijzen op eventueel verkeerd gedrag.   

…dat je de volgende dag nog een kam tegen de muur gooit…  

Het feit dat ik de volgende dag een kam tegen de muur smijt kan ik voor mezelf best plaatsen. In mijn jonge jaren ben ik door genoeg mensen en ‘vrienden’ uitgestoten geweest omdat ik ‘anders’ was/ben qua persoonlijkheid en ook omdat mijn ouders arm waren en dit ook uiterlijk te zien was aan mij [zowel qua sociaal gedrag als economisch (kledij, drinkgeld, armoedig huis, …. )].

Met uitgestoten zijn bedoel ik niet gepest worden, alhoewel dit ook voorkwam, maar het genegeerd worden. Je bent er, maar niemand die doet alsof je er bent.

En alhoewel ik af en toe wel eens reageerde tegen pesters door op de vuist te gaan (en al dan niet ‘won’), veranderde dat op zich niets aan de zaak. Hoofdreden: omdat het probleem niet bij mij lag, maar dat de uitsluiters of pesters van zichzelf niet wilden inzien dat ze verkeerd bezig waren tov mij als mens. 

Als ik dan een dergelijke opmerking krijg van mijn vriendin, dan kan inderdaad dat diepgewortelde gevoel van uitgesloten worden terug naar boven komen, omdat ze onrechtstreeks ‘lacht’ met wie ik ben als persoon. En dan vind ik het normaal dat ik kwaad ben of wordt als je zelfs een uitgestoten gevoel krijgt van jouw ‘liefhebbende’ persoon (ook al is dit waarschijnlijk niet haar bedoeling). Je stelt je dan de vraag of dit ‘uitstoten’ nooit stopt. Ze weet delen van mijn jeugd, dus zou ze ook moeten weten dat dit gevoelig kan liggen om zo te handelen vind ik. 

Als het jou raakt dat zij zo iets zegt dan heeft ze een zwakke plek van jou geraakt. Ben je onzeker? 

Iedereen heeft wel een zwakke plek. Het lijkt een beetje te éénvoudig om dan te stellen dat je automatisch onzeker bent. Als je hoogtevrees hebt, ben je daarom automatisch een onzeker iemand? Ik dacht het niet! Het is de situatie waarin men zich bevindt die bepaalt of men onzeker is of niet. 

Het woord ‘onzeker’ wordt in de maatschappij trouwens veel te snel gebruikt. Onzekerheid ontstaat meestal slechts als je in een bepaalde omstandigheid een angst hebt om te falen of om iets te verliezen. En onzekerheid/faalangst betreffende de relatie heb ik totaal niet omdat ik van mijn kant enkel mijn best kan doen. Lukt de relatie, des te beter, lukt ze niet, dan gaat het leven verder (…met iemand anders). Dit wil daarom niet zeggen dat ik mijn vriendin niet graag zie, want ik zie ze wel degelijk graag, maar ik heb ervaring genoeg om te weten dat niet zozeer de gevoelens voor iemand een relatie doen slagen, maar wel eerder de omgang met elkaar en elkaars gevoelens. 

Waarom zou je op je tellen passen wat je leest of naar welk programma je kijkt? Omdat zij er anders een opmerking over maakt? 

Ik pas niet op mijn tellen, anders zou ze ook die opmerking niet kunnen geven, maar het geeft wel dat gevoel aan mij alsof ik ieder moment een opmerking mag verwachten.

Als je de eerste of tweede keer niet gelachen had maar serieus had geantwoord wat jij er van dacht zonder boos te worden dan zou ze dat grapje nu vast niet meer maken. 

Als ik iedere keer vanaf de eerste keer zou reageren op iets wat mij niet aanstaat, dan zou ik eerder een kort lontje hebben of ontwikkelen. Bij een onstabiele persoonlijkheid kan dergelijk gedrag (vnl. bij mannen) zelfs escaleren tot een autoritaire en dominante persoonlijkheid ten nadele van voornamelijk zijn/haar onmiddellijke omgeving. Bij vrouwen zal dit eerder leiden tot een “verwende bitch”-persoonlijkheid. 

Bovendien is het nu ook niet zo dat men een (eerste) opmerking automatisch als negatief moet inzien, want misschien is dat ook niet negatief bedoeld. Het is slechts door het herhalen dat het irriterend begint te werken (ook al is die herhaling niet negatief bedoeld). 

Ik heb mijn vriendin dit al duidelijk gemaakt en ze weet dit maar al te goed.  

Het is aktie reaktie zou ik zeggen. 

Ergens heb je wel gelijk, maar ik vind nu ook niet dat een relatie zo moet zijn dat je ‘tikkertje’ moet spelen. Zolang beide partners dit aankunnen is dit geen probleem, maar als de ene persoon overdadig ageert, of de ander overdadig reageert komt er onevenwicht van. Binnen een relatie kan dit onevenwicht uitgroeien naar onenigheid, pesten, ruzie, discussie.

Met andere woorden, je kan iemand wel eens op de plaats zetten, maar als dit iedere keer opnieuw moet gebeuren lijkt me dit weinig positief voor de relatie op zich. Maar zoals ik geschreven heb in het betreffende bericht 'pesten in een relatie': de volgende keer zal ik er haar nog eens op wijzen, zonder me kwaad te maken. Als ze het dan nog niet doorgeeft zal ik relationeel een stapje achteruit moeten zetten vermoed ik… .

Commentaren

Uw voetjes zullen koud hebben zeker, gelukkig had je geen koud aan je hoofdje hé!
Prettig weekend!

Gepost door: christa | 03-12-10

Reageren op dit commentaar

Natuurlijk ben je niet verantwoordelijk voor negatieve uitspraken van je partner. Je bent alleen verantwoordelijk voor de manier waarop je die uitspraken opvat en je eigen reaktie naar je partner toe..Je hebt je uitgestoten gevoeld vroeger, en soms ook nu door haar uitspraken. Je schrijft dat je dat al aan je vriendin duidelijk hebt gemaakt en dat ze dat maar al te goed begrijpt. Misschien heeft ze het dan toch niet zo goed begrepen? Het is ook niet zozeer "op haar plaats zetten" wat ik bedoel met reageren; ik bedoel dat je haar gewoon eerlijk en zonder je op te winden of boos te worden vertelt waarom jou dat pijn doet als zij zo iets zegt. En dat heeft dan weer niets met een kort lontje te maken maar met het blootgeven van je gevoelens. Maar ik weet dat dat veel makkelijker geschreven dan gedaan is hoor..
En ook juist daarom kom ik hier graag lezen, omdat jij een man bent die eerlijk zijn mening en zijn gevoel hier neerschrijft....KUS

Gepost door: Carola | 06-12-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.