01-11-10

De tatoeage

Ik zit met mijn vriendin in de zetel, beiden in pyama. We kijken samen tv, zij rechtop zittend in de zetel, terwijl ik met mijn voeten op haar benen op mijn zij lig, naar de tv toe gedraaid.

 

Plots trekt ze mijn pyamabroek zo naar beneden zodat een bil van mijn achterste blootkomt. “Kijk”, hier zou een tatoeage met mijn naam mooi staan!”, zegt ze. “Niet te groot, in kleine lettertjes”. Ik repliceer, om te lachen, dat ik dan op mijn andere bil kan schrijven, “kan mijn achterste kussen”. Ze kon er niet onmiddellijk mee lachen. Ze was ook niet kwaad, maar door het feit dat ze er niet mee kon lachen was het voor mij duidelijk dat ze meende wat ze zei.

 

’t Is nu niet dat ik een tatoeage op mijn achterste niet zie zitten, maar toch niet met een naam?! Het is dan net of je, zoals een koe of een ander dier, gebrandmerkt bent voor de rest van je leven alsof je dan van die persoon het eigendom bent (geweest). En als om één of andere reden de relatie niet lukt, dan mag je volgende vriendin zien hoe je vorige vriendin heette, telkens ze naar mijn blote kont zou kijken… .

De naam van je kinderen kan je natuurlijk wel doen, want daarvan weet je dat er voor altijd een connectie zal zijn, dat het een deel van jou is....maar dan zou ik het toch niet op mijn kont doen Lachen.

 

 

Commentaren

Hey Man, een tattou moet inderdaad persoonlijk zijn! Ik zou het nooit doen om een naam van mijn geliefde te laten tatoueren! Zoals je zegt, de naam van je kind is het enige! Meestal is de liefde tot je kind onvergankelijk . Maar het moet iets van jezelf zijjn. Ik zelf heb er gene maar mijn dochter is (helaas) een tattoufreak. Ze is gestart met een kat op haar enkel, een stevig katje, om niet zonder handschoenen aan te pakken!Dan is haar vader gestorven en heeft ze prompt een rouwband puur black zo'n drie centimer breed op haar arm gettatoueerd en op haar pols, "dad en zijn sterfdatum. Omdat ze niet wou dat ik me te kort gedaan voelde heeft ze dan boven die rouwband twee hibiscusbloemen voor mij laten tattoueren, hoezeer ik er ook op steunde dat ik dat nergens voor nodig vond! maar ja, haar kennende, stonden ze er na een tijdje toch op! En nu staat er nog een fossiel op de binnenkant van haar arm om haar Engelse periode op haar lijf te prenten! Nu werkt ze in een hotel aan het onthaal en moet natuurlijk hemel en aarde verzetten om die tattous te verstoppen! Tja de jeugd hé, t is zo onomkeer dus nadenken! Enne wat die vriendin betreft, die probeert met al haar wapens je aan haar te ketenen! Veilig vrijen zou ik zeggen!

Gepost door: christa | 02-11-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.