24-10-10

Het loon.

In een ‘oude doos’ heb ik volgend krantenartikel teruggevonden man verdient meer. ( Je moet wel inzoomen om het goed te kunnen lezen ).

 

Wel eens interessant om lezen. Het artikel dateert van donderdag 24/02/1972 en het geeft een omschrijving van de gemiddelde lonen van mannen en vrouwen toenertijd. Er komt vooral naar voor dat de vrouw toen zo een 30% minder verdiende dan de man.

 

Wat nog meer opvallend is dat dit nu, zo een veertig jaar later, nog steeds niet veranderd is (zie ook: loonkloof man/vrouw ) . Het toont alleen maar aan dat de man het moeilijk heeft om zijn machtspositie af te staan, om niet te zeggen dat hij daar bang voor is.

 

Alhoewel het misschien niet echt gaat om de macht, maar om het geld. Want men kan niet ontkennen dat vrouwen graag een man hebben die goed verdient (dat veilige gevoel, weet je wel…). Zolang de mannen dus méér verdienen dan de vrouwen hebben ze ook een extra lokkingsmiddel om de vrouwen aan te trekken en zo een ruimere keuze om méér te kunnen paren (of vreemdgaan).

 

Als de vrouwen evenveel beginnen te verdienen als de mannen en meer en meer op eigen benen kunnen staan, heeft de vrouw ook een factor meer in handen om voor haar de juiste persoon te vinden voor haar kinderen zonder dat ze (onbewust) rekening moet houden met de financiële kant van de zaak.

 

Langs de andere kant: moesten vrouwen minder vallen op mannen met geld, dan zouden de mannen misschien ook automatisch er geen belang meer hechten om meer te verdienen dan de vrouwen en hun collega’s, en zou het loonverschil ook systematisch verdwijnen.

 

Het is blijkbaar een mes dat snijdt langs twee zijden…

22-10-10

Verwachtingen contra onverschilligheid.

Gisteren de opmerking gekregen van een dame, dat het niet hebben van verwachtingen zou kunnen leiden tot onverschilligheid. Een goede vraag trouwens, waardoor ze een borst….ik bedoel een bank vooruit mag Schamen.

 

Ja, men kan niet zeggen dat geen verwachtingen niet kunnen leiden tot onverschilligheid. Persoonlijk komt het bij mij over dat verwachtingen eerder bepaald worden door het denken, terwijl onverschilligheid eerder een gevoelskwestie is. Als de gestelde verwachtingen veel of nooit ingevuld zijn, EN men daardoor gekwetst wordt in het gevoel, kan het inderdaad zijn dat men geen verwachtingen meer koestert en bijgevolg verkeerdelijk ook het gevoel afsluit om niet meer teleurgesteld te worden.

 

Als men dit doet, dan verward men eigenlijk het denken met het gevoel, en dit zal enkel bij mensen voorkomen die de gevoelens laten sturen door het denken om niet meer te moeten voelen en gekwetst te worden.De twee hoeven echter niet noodzakelijk samen te gaan: denken is met het hoofd, en voelen is met het hart. Het is niet omdat je geen verwachtingspatroon hebt van een situatie, dat je daarom gevoelloos doorheen die situatie moet gaan.

 

 

Het psychologisch mechanisme van verwachtingen verloopt volgens mij als volgt:

 

Als men bijvoorbeeld een date heeft, of uitgenodigd wordt op een feestje, dan zal men daar een bepaald gevoel bij hebben. Men zal en kan echter nog niet voelen hoe het zal zijn, maar zoals de meeste mensen willen we wel dat het leuk zal zijn. Om dit te bekrachtigen gaan we dan een denkpatroon ontwerpen over hoe het zou kunnen zijn opdat het leuk zou zijn. We gaan zelf beelden scheppen via ons denken dat het tof zou zijn moest dit gebeuren en/of dat zo ingericht zijn, of hoe iemand er zal uitzien. Dit denkpatroon ontwerpen kan men gelijkstellen aan wat men verwacht te zullen krijgen. Alhoewel dit ‘dromen’ best leuk kan zijn, is het eigenlijk een onlogisch en éénzijdig denken, want hoe een feestje/persoon zal (ingericht) zijn kan men niet weten of bepalen…..hoogstens ‘sturen’ door eigen positief of negatief gedrag. En dan nog hangt veel af van de reaktie van de tegenpartij(en) en de omgeving (die je zelden zelf in de hand hebt).

 

Indien men veel of altijd verwachtingen stelt, laat men eigenlijk het denken  over het (toekomstig) voelen dirigeren. Ergens ga je al bepalen hoe je je zal voelen (ook al kan je dit niet weten). En bij vele verkeerde verwachtingen is het juist dit, tengevolge van de teleurstellingen, die uiteindelijk zal leiden tot een vorm van onverschilligheid. Eénmaal men dit punt heeft bereikt is men echter in principe op de goede weg, op voorwaarde dat men zijn/haar gevoelens niet afsluit. Want via die vorm van onverschilligheid gaat men dan naar een date of feest zonder een bepaalde verwachting en begint men de actuele sfeer te ondergaan zoals ze écht is. Soms zal het gevoel goed zijn, soms slecht, maar het zal met veel meer gevoel (van het moment) zijn dat je het ondergaat zonder dat dit gevoel zal gemanipuleerd worden door de vooraf ‘breingewaste’ gevoelens van je eigen verwachtingen.

 

 

De wet van het afstand nemen:

 

“In onze bereidheid in het onbekende te stappen,

geven we ons over aan de creativiteit,

die de dans van het universum choreografeert.”

[deepak chopra]

21-10-10

Verwachtingen.

Heb je dat ook al eens meegemaakt? Je spreekt af met een vriend(in)  voor een bepaald feestje of ontmoeting, je crëeert je er een beeld van hoe het zal zijn, en dan kom je aan op dat feestje/ontmoeting en blijkt alles anders te zijn dan je verwacht had. En of je het nu wil of niet: dat ‘verstoorde’ verwachtingspatroon zal meestal wel een eerder negatieve invloed op je gedrag hebben.

 

Hetzelfde geldt voor een relatie: je ontmoet iemand met of zonder

papillons-42.gif

 

,je begint er een relatie mee en dan….worden er verwachtingen geschapen. Niet dat dit zo slecht is, maar veelal blijven die verwachtingen vastzitten in het hoofd van degene die ze verwacht, en zelden geuit tegenover de partner. Het kan dan niet anders dan dat er bij de belangrijke beslissingen zoals samenwonen, inrichting, kinderwens, enz. misverstanden naar boven komen. Misverstanden die eigenlijk al besproken moesten zijn vóór die belangrijke beslissingen. Verwachtingen zijn immers een persoonlijk gedachtegoed, maar in een relatie ben je met twee en moet je voor een goede verstandhouding dat gedachtegoed delen van je partner en ook vragen wat zijn/haar verwachtingen zijn naar de toekomst toe.

 

Er loert bovendien ook een ‘verborgen’ onzekerheid in het verwachten. Je moet immers wel weten wat je uiteindelijk wilt van en in een relatie, maar als je verwacht dat een relatie zo zal worden zoals je in je hoofd hebt, ben je misschien juist bezig je tijd aan het verdoen, want het verwachten wijst op iets dat er nog niet is. Zodoende ben je dus ook niet zeker of het ooit zal komen. Als je met verwachtingen zit, zit je ergens dus met onzekerheden of vrij vertaald: iemand die zijn/haar eigen beeld schept over bepaalde verwachtingen naar de toekomst toe, probeert voor zichzelf zekerheden te scheppen in de huidige situatie wat op zich dan weer wijst op een ‘verborgen’ onzekere persoonlijkheid.

 

Onzekere persoonlijkheden hebben nu éénmaal graag alles of zoveel mogelijk in de hand wat hun eigen leven betreft (= controlefreaks). Het bizarre is, dat men juist door die verwachtingen te scheppen, de eigen onzekerheid stimuleert want men botst quasi iedere keer opnieuw op een teleurstelling als de verwachtingen niet zijn zoals men die ‘voorzag’; wat het zelfvertrouwen dan weer ondermijnt. 

Doordat de gevisualiseerde verwachtingen immers niet uitkomen, is het net of men ergens gefaald heeft in een situatie, ook al kan men daar niets aan doen.

 

Het is dus misschien beter om niet te snel belangrijke beslissingen te nemen als je met nog veel verwachtingen zit tov je partner. Het wijst er immers ergens op dat je nog niet weet ‘welk vlees je in de kuip hebt’, waardoor je begint aan een relationele zoektocht, wat ook persoonlijk leerzaam en nuttig kan zijn, maar misschien houdt je jezelf op die manier wel bezig en eindig je met teleurstellingen omdat nà enige tijd blijkt dat je toch niet hebt wat je wenste. Mogelijk eindresultaat: vreemdgaan, ruzies, scheidingen, …

20-10-10

Praten.

Praten is voor de meeste vrouwen zoals chocolade….het smaakt naar meer.

 

Wetenschappelijk zou chocolade iets losmaken in de hersenen bij vrouwen waardoor ze een euforisch gevoel krijgen. Met praten zal het wel niet anders zijn.

 

Bij een man ligt het eerder anders. Als hij begint te praten kan het best zijn dat hij eigenlijk zin heeft in sex. Om niet te zeggen dat hij praat om uiteindelijk sex te kunnen krijgen. Ik weet zelfs niet of het in een relatie anders is. De vrouw heeft nu éénmaal graag een partner die regelmatig of veel praat, en hoe stiller de partner is, hoe minder leuk ze het vindt. Tot er af en toe toch beweging lijkt te komen in de mannelijke partner en hij toch opeens blijkt te kunnen praten. Er kan zelfs een gesprek uit ontstaan. En als hij het gesprek voldoende hoog kan opvoeren dat de vrouw er ontspannen van wordt kan het wel eens eindigen met leuke sex... . 871862034.gif

19-10-10

De Jartelles.

Mijn vriendin vertelde me vorige week dat haar ex-man graag had dat ze jartelles droeg. Hij vroeg het haar regelmatig, maar nooit heeft ze het gedaan.

 

Ik vroeg haar waarom ze het nooit deed.

 

Haar reden was wel gegrond: ze voelde er zich immers niet goed bij, ze had het gevoel dat ze haar persoonlijke ‘zelf’ niet meer zou zijn indien ze dit zou doen.

 

Ik vertelde haar dat ze er niet van doodgegaan zou zijn en dat het waarschijnlijk haar relatie ten goede zou gekomen zijn. Haar ex-man is tenslotte verschillende malen vreemd gegaan en is uiteindelijk met de laatste ervandoor gegaan.

 

Als verweer vertelde ze dat hij haar ook nooit eens vastnam of omarmde als ze ergens in publiek of onder vrienden waren.  Als het niet de persoonlijkheid van de ex-man is om affectie (publiekelijk) te tonen, omdat hij zich daar niet goed bij voelt, dan kan je het hem ook niet kwalijk nemen vind ik, want dan doet hij gevoelsmatig gewoon net hetzelfde als zij. Met andere woorden, als ze klaagde over hem klaagde ze eigenlijk ook over haarzelf en omgekeerd. Beiden hadden dus al dan niet het recht van klagen, maar waren blijkbaar toch niet tevreden over de omgang met elkaar.

 

Doordat beiden niet wilden toegeven heeft dit geleid tot een totaal verkeerde communicatie en aanpak waardoor elk hun eigen weg begon te gaan, en ze op den duur eerder leefden als broer en zus dan als man en vrouw. Vermits normale mensen niet houden van incestueuze relaties, kan het niet anders dat men de sex en/of affectie met tijd elders gaat zoeken.

 

In een relatie is er altijd één van de twee die de eerste stap van toegeving moet doen. Had zij bijvoorbeeld éénmaal toch jartellen gedragen, dan zou hij daar waarschijnlijk mee gediend geweest zijn en zelf openstaan om ook zijn grenzen te verleggen. Ze had dan zelfs een vorm van ‘wapen’ door hem te zeggen dat ze nog eens jartellen zal dragen indien hij haar af en toe eens affectief vastneemt.

Indien hij dan daarop positief zou gereageerd hebben konden ze misschien wel een heel mooie en ‘nieuwe’ relatie gestart hebben met meer begrip voor elkaar en een herontdekking van hun liefde voor elkaar.

 

Uiteraard moet je niet blijven toegeven, en duidelijk voor jezelf de grenzen stellen hoeveel je (nog) zult toegeven. Als je immers geen positieve respons krijgt op jouw wensen denk ik dat het duidelijk is dat de tegenpartij eigenlijk de relatie al (een beetje) opgegeven heeft en dat je misschien best kijkt om je besluiten daaruit te nemen. 

garder%20belt.jpg