09-10-10

Huiselijk geweld.

Ik heb er weer eentje gevonden. Een liedje (zie video onderaan) die me tot huilen kon brengen om mijn (onbewust) verdriet te verwerken: muziektherapie noemt men dat. Het is in ieder geval een goed liedje, want het heeft me al minstens vijf maal ‘liggen’ gehad, en ik kan er alleen maar dankbaar voor zijn.

 

De reden dat het zo een grote invloed op me heeft zal wel zijn omdat het me doet terugdenken aan de huiselijke ruzies die mijn ouders hadden. Zonder dat ik het wist is dat lang bij mij blijven hangen, in die zin dat ik niet meer tegen (luidruchtige) discussies kon als die zich ergens voordeden. Ik liep er zelf ook van weg trouwens als er iemand mij uitdaagde tot discussie. Misschien ook omdat ik ergens ingezien heb dat discussie in het algemeen tot niets lijdt, tenzij tot onmin en geweld, als beide discussierende personen niet open staan om naar elkaar te luisteren en eigen fouten te durven toegeven. Misschien gewoon er eventjes bij stilstaan dat de tegenpartij misschien toch wel gelijk heeft. Zoals men zegt: de waarheid ligt altijd ergens in het midden. Negatief gedrag van de ene persoon wordt meestal veroorzaakt door het gedrag van de andere persoon, ook al lijkt die op het eerste zicht de positieve persoon te zijn. Uiteindelijk zijn we allemaal hetzelfde, engel en/of duivel, afhankelijk van de situatie waar we ons in bevinden en de persoonlijke stress van het moment.

 

De agressieve situatie zoals je in het liedje kan horen was op regelmatige tijdstippen eens zichtbaar/hoorbaar bij ons ‘thuis’, naast de ‘kalmere’ discussies dan in de loop van de week. Het onderwerp van mijn ouders was niet hetzelfde als in het liedje en mijn ouders probeerden elkaar niet te doden; alhoewel het wel eens gebeurde dat ze met een mes voor elkaar stonden. Ik moet ook zeggen dat mijn vader in wezen geen gewelddadige persoon was, maar soms wordt men zo teneinde (raad) gedreven, al dan niet uitgelokt door mijn drinkgrage moeder of het ‘systeem’, dat men op een gegeven moment ‘doorslaat’. Maar je went eraan als kind om dat te zien, enfin, dat denk je toch, maar mijn huilbuien als volwassene (ik ben nu 41) bewijzen het tegendeel.

 

Dus, mocht je toevallig een ouder zijn, vader of moeder, die ook graag eens gewelddadig doet in de buurt van je kind(eren), of gewelddadig laat doen op jou, besef dan wat je ze aandoet en dat je jezelf wijsmaakt dat je je kinderen graag ziet als je dergelijke daden voor hun neus uitvoert of laat uitvoeren, want je kwetst hun ermee…..veel meer dan je denkt.

 

Toen onze beide ouders overleden waren, hadden mijn broers en ik allemaal het gevoel dat we wezen waren, gewoon omdat we nooit echt het gevoel gehad hebben dat we ouders hadden. Hun onderlinge strijd vonden ze blijkbaar belangrijker dan het emotioneel welzijn van hun kinderen.

 

Hoedanook, hieronder het videoliedje (met tekst) van EMINEM met als titel KIM, het is een gewelddadig liedje, dus als je daar gevoelig aan bent misschien best niet naar luisteren, of als je in een depressieve mood bent misschien ook niet. Voor de rest: geniet ervan of huil ervan en een prettig weekend Onschuldig!



 

Commentaren

Hey Man, neen, ik ben niet helderziende en toch wist ik instinctief dat het dit liedje ging zijn omdat het ooo zo typerend is en het me ook vaak doet denken aan mijn oude leven, hoewel ik het eigenlijk nooit zo'n vaart heb doen lopen! Misschien in den beginnen wel, toen mijn kids nog klein waren en ik de boze heks leek omdat ik altijd boos was en nerveus, want papa dronk, ( maar dat hadden de kids niet door) en papa kocht cadeautjes voor ons, en dus moesten we blij zijn, ( kinderlijke naïviteit) Kids snapten niet dat ik niet blij was met de bloemen, die ik het liefst met doornen en al in zijn gezicht zou slaan! Enfin, k ga heel mijn levensboek hier niet vertellen! Maar ik heb hulp gezocht , ben naar al anon gegaan, heb er geleerd dat ik me niet mocht afreageren op de kids, want ooo wee, ik dronk niet , maar ik snauwde de kinderen af omdat "pa" maar weer eens niet naar huis kwam, bla bla bla
ik was moe, gewerkt, gepiekerd, enfin. En ik werkte dat af op de kids , want manlief was er niet om kwaad op te zijn. Ik zat compleet in mijn slachtofferrol, de sloor des huizes!
In alanon leerde ik dat ik mezelf en de kids niet tot slachtoffer mocht maken, en begon er anders mee om te gaan!
Als de kids oud genoeg waren, stuurde ik ze naar al ateen, en ze gingen daar wel nu niet denderend graag naartoe, maar ik vond het belangrijk om te weten hoe alcoholisme in elkaar zat.
Ik ging nooit meer in discussie met mijn man, liet hem gewoon zijn roes uitslapen, bla bla en nog veel dingen.
Okee, ik kreeg ook dreigementen op het eind van ons huwelijk dat hij mij en de kids zou vermoorden, maar dat zal alvast niet meer gebeuren want hij heeft zichzelf vermoord, de dood ingedronken.
Uiteraard zijn mijn kids daar ook van getekend, maar laat ons zeggen dat ik heb proberen te redden wat er te redden viel en nu ze volwassen zijn , snappen ze het wel!
Ja, man, soms lijkt het allemaal niet eerlijk hé, je mag best wel af en toe eens wenen, dat vind ik heel mannelijk hoor!
Waarmee ik maar bedoel dat je er niet moet voor schamen!
Prettig weekend!

Gepost door: christa | 09-10-10

Reageren op dit commentaar

Ach, k lees nu op een vorig bericht, dat ik helemaal in de herhaling val met al mijn gepreek! Mja, mijn koppeke wil precies niet goed mee de laatste tijd, misschien best niet publiceren wat ik gereageerd heb om postje van eminem-liedje of ze gaan denken dat ik je moeder ben , met al mijn overdreven goede raad! Ik wil geen zaag worden die het allemaal goed kan uitleggen!
groetjes en prettig weekend!
christa

Gepost door: christa | 10-10-10

Reageren op dit commentaar

aan christa: voor mij komt het niet over als gepreek, ik vind het zelfs best eens interessant om het vanuit een andere 'ervaringshoek' (die van jou) te kunnen en mogen bekijken/lezen.

Gepost door: een man | 10-10-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.