06-10-10

Beste vriend(inn)en.

De parachutemoorden (zie ook: de parachutemoord ) zal wel niemand ontgaan zijn. Volgens els clottemans waren zij en els van doren beste vriendinnen (zie "clottemans en van doren" ).

 

Het doet mij terugdenken aan een schrijfsel in mijn blog een eindje terug (zie “beste vriendinnen” ) waarin het mij twee maal voorkwam bij relaties dat de beste vriendin van mijn vriendin mij op een zodanige manier afkeurde tov haar ‘beste’ vriendin in de hoop dat de relatie zou verbroken worden.

 

Ik moet wel zeggen dat in die twee gevallen ik ‘toevallig’ karakterieel of uiterlijk op een ex leek van één van die beste vriendinnen. Misschien waren ze daardoor wel bevooroordeeld. Maar dit wil natuurlijk niet zeggen, ook al moest ik hetzelfde karakter hebben als die ex-vriendjes, dat het dekseltje niet beter past op een ander potje.

Voor een ‘beste’ vriendin kan het uiteraard wel confronterend zijn als dat ‘potje’ hun eigen beste vriendin blijkt te kunnen zijn. Ik kan me dan best wel inbeelden dat er een vorm van jaloezie naar boven komt omdat ze zichzelf de vraag stellen “ Waarom lukt het wel bij haar en niet bij mij?”

 

 

Mensen in het algemeen kunnen het sowieso wel eens moeilijk hebben als hun beste vriend(in) het beter stelt of gelukkiger is dan hem/haar-zelf. Waarschijnlijk denkt men als beste vriend(in) dat men automatisch het recht heeft van te bepalen wat hùn beste vriend(in) gelukkig maakt. Men denkt dan dat, omwille van de hechte vriendschapsband, men ook het recht heeft om een deel van het geluk van hun beste vriend(in) te krijgen. En als die beste vriend(in) dat niet doet voelt men zich verraden. Door de innige vriendschap is er immers veelal een diepere emotionele band ontstaan, en daardoor wordt men ook kwetsbaarder als men het gevoel heeft dat die band dreigt verstoord te worden door om het even wat.

 

Dergelijke vriendschappen zijn echter geen echte vriendschappen, maar zijn enkel vriendschappen die men nodig heeft om zichzelf goed te voelen. Indien men echt een best vriend(in) is van iemand wenst men het beste voor hem/haar ook al kan je zelf niet van dat geluk proeven.

 

In het geval van els clottemans stel ik dus zeker de mogelijkheid niet uit dat de afgunst tov haar beste vriendin, omdat die blijkbaar gelukkig was met haar minnaar, zo groot was dat ze daarom de moord gedaan heeft. Ze voelde zich door haar beste vriendin zo verraden dat ze vond dat ze het recht had om zich te wreken. En heel misschien had ze aan els van doren (haar beste vriendin) vertelt dat ze marcel somers (de minnaar) wel zag zitten, maar is els van doren er met de prijsvogel vandoor gegaan, wetende dat clottemans (de mogelijke daderes) hem zag zitten…. dit zou natuurlijk wel een druppel op een hete plaat kunnen geweest zijn.

 

Clottemans had natuurlijk ook de minnaar kunnen viseren, maar een minnaar is vervangbaar en als hij niet dood is eventueel nog beschikbaar. Tenzij ze zich natuurlijk vergist heeft van rugzak en eigenlijk de parachute van marcel somers wou saboteren…..kan ook natuurlijk.

 

Mijn vriendin zei het onlangs nog tegen mij: “Onderschat nooit een vrouw die jaloers is!” . Het beangstigde mij een beetje zoals ze het zei, vooral omdat het uit de mond van mijn eigen vriendin komt. Ik zal in ieder geval niet beginnen aan parachutespringen, dat is zeker… .

Commentaren

Neen, geen parachutesprongen voor jou, hou je voeten maar stevig op de grond jij! Dat lijkt me af en toe wel nodig!
Maar dat is heel menselijk hoor!
groetjes
Christa

Gepost door: christa | 06-10-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.