24-09-10

De diamanten ring.

Een vrouw zo mooi,

Als een diamanten ring,

Die enkel waarde hecht,

Aan wat mooi en waardevol is,

Zoals een diamanten ring.

 

Werken dag en nacht,

Doe ik voor haar,

Om te tonen,

Hoeveel ik van haar hou.

Om haar te winnen voor mij,

Want enkel zo wil het zij.

 

Dag en nacht,

Worden mijn handen zwart,

Van te ploeteren in het slijk,

Om geld te brengen aan haar dijk,

Zo moeilijk te doorbreken.

 

Mijn vuile handen dwingen geen respect af,

Want het is een diamanten ring dat ze wil,

Omheen haar vinger.

Pas dan zal ze blij zijn,

En mag ik ook blij zijn,

Als ik haar enkel vingeren mag.

 

Maar wat baat een uil met bril,

Als de kaars niet branden wil.

Het ploeteren maakt mij niet gelukkig,

En geen diamanten ring haar ongelukkig.

 

Dus nog eventjes op de tanden bijten,

Al voel ik mezelf bijna uiteen rijten.

 

Uiteindelijk heb ik hem,

Die diamanten ring,

En schuif hem over haar ringvinger,

Om die vervolgens samen,

In het donkerste plekje,

Van haar lichaam te steken.

 

Want ik ben ervandoor,

Met een nieuwe liefde,

Die geen belang noch waarde hecht aan geld,

En voor mij aldus is,

Als een diamanten ring.

 

Written and performed by me Tong uitsteken.

23-09-10

Een reaktie op een reaktie.

Ik kreeg onlangs deze reaktie en vond het wel een mooi gegeven om er publiek op te reageren in kleur:

"Waarom ervaar je elke uiting van gevoelens als verstikkend,....en ga je ervan lopen??? Ik stel me de vraag of het een nood is,.....die me-time of je gewoon je lief niet graag genoeg ziet om haar constant rondom je heen te verdragen,..... En het feit dat je opteert voor een lat-relatie (om ruimte te creëren voor jezelf), zorgt ervoor dat je bij haar geen eigen ruimte hebt en je veel minder op je gemak voelt,.....dat ik denk ik logisch,....en dan ga je wandelen met de hond :-) en voel jij je op de vlucht,..... Dit is een beetje een vicieuze cirkel,......vrees ik,.....maar die angsten van jou,.....damn,......jij moet echt bang zijn,.....om je te geven,.....om alles te delen,.......ik benijd je niet,......echt niet,...... "

 

"Waarom ervaar je elke uiting van gevoelens als verstikkend,....en ga je ervan lopen???

Ik ben waarschijnlijk niet verkeerd dat iedereen het graag heeft als er iemand zegt “ik hou van jou!”. Maar als je dit teveel te horen krijgt wekt het gewoon de indruk dat het uitgesproken wordt zoals men een scheet laat. Een relatie is meer dan graag zien alleen. Je moet ook nog met elkaar kunnen omgaan en je in die relatie op je gemak voelen. Moest ik echt ervan lopen dan was ik al lang weg van haar.

die me-time of je gewoon je lief niet graag genoeg ziet om haar constant rondom je heen te verdragen

Ikzelf werk in een ploegensysteem en mijn vriendin is momenteel werkzoekende. Via onze LAT-relatie houdt dit in dat we elkaar om de week zien, maar dan wel full-time. We staan samen op, en meestal gaan we samen slapen en brengen dan ook nog gans de dag samen door. Veel momenten van alleen-zijn zijn er dus in die week niet, en als ik dan eventjes zo een moment nodig heb echt voor mezelf, dan vind ik dat ik daar wel recht op heb. In een gezonde relatie moet je ook voldoende ruimte voor jezelf vinden en hebben, of op zijn minst toch dat gevoel hebben.

En het feit dat je opteert voor een lat-relatie (om ruimte te creëren voor jezelf), zorgt ervoor dat je bij haar geen eigen ruimte hebt en je veel minder op je gemak voelt,

Je hebt natuurlijk ook van die mensen die quasi onmiddellijk trouwen en een jaar later weer gescheiden zijn. Meestal met emotionele en financiële gevolgen…ook voor de kinderen. Ik dacht dat er in belgie veel scheidingen zijn, reeds nà drie jaar samenleven, zelfs al dachten die mensen van elkaar écht te kennen….tot ze moeten samenleven. Via een LAT-relatie heb je af en toe de tijd om tot jezelf te komen waardoor je kan nagaan of je wel echt verder wilt met die persoon in de toekomst en of er een samenleven mogelijk is. Men moet nu ook niet gaan samenleven enkel voor de romantiek.

 dan ga je wandelen met de hond :-)

en voel jij je op de vlucht Het wandelen met de hond moet sowieso gedaan worden Lachen. Kwestie van het nuttige aan het onaangename te koppelen Stoer.

Dit is een beetje een vicieuze cirkel,......vrees ik,.....

Ik voel me wel ‘groeien’ vanbinnen, en ik zie dat bij haar ook, dus ik heb niet de indruk dat het een vicieuze cirkel is. Ook al zou de relatie niet blijven duren, het zal zeker zijn waarde gehad hebben.

maar die angsten van jou,.....damn,......jij moet echt bang zijn,.....om je te geven,.....om alles te delen,.......ik benijd je niet,......echt niet,......

Ik ben niet angstig, ik ben voorzichtig. Een subtiel, maar toch belangrijk verschil. En met mijn (negatieve) levenservaring heb ik het recht om voorzichtig te zijn. Ik zie immers ook graag de zon schijnen, weet je… . Men moet immers ook realistisch blijven in die zin: als de relatie spaak loopt, dat men dan toch het leven kan hernemen (alleen of met iemand anders) zonder in een emotionele of financiele put terecht te komen waardoor een nieuwe relatie soms zelfs niet mogelijk meer is.

21-09-10

Hypnose.

Ze ziet me doodgraag zegt mijn vriendin regelmatig. Ze zegt het zelfs zo regelmatig dat het me een verstikkend gevoel geeft. Als een mens dat teveel te horen krijgt begint hij/zij te twijfelen aan de waarheid ervan. Net alsof het de bedoeling is van je te 'breinwassen' of te manipuleren.

Iedere keer als je hoort "Ik zie je doodgraag!" herhaal je eigenlijk de woorden via je eigen gedachten waardoor die zin op den duur door je gedachten maalt en je begint te denken "Ik zie je doodgraag!" van zodra je die persoon, die dit veel tegen je zegt, terugziet. Die persoon fungeert dan eigenlijk als 'trigger' waardoor je je die woorden automatisch herinnert. Een vorm van hypnose dus.

Geen faire werkwijze van haar kant vind ik, want ik wil mijn gevoelens zuiver houden en voor mezelf geen schijnrelatie of schijnemoties ophouden. 'Graag zien' toont men nog altijd het meeste via daden dan via woorden. Woorden zijn immers snel en gemakkelijk te gebruiken.

Soms denk ik dat ze dat eerder zegt omdat ze eigenlijk doodsbang is om alleen te zijn of achter te blijven. Ze kan immers totaal niet tegen het alleen zijn.

 

Gevoelens zoals angst en liefde liggen heel dicht bij elkaar waardoor het soms moeilijk is om van jezelf te weten wat je juist voelt en de persoon in kwestie eigenlijk een verkeerd beeld voor zichzelf creëert over de realiteit.

 

Ik kan natuurlijk ook verkeerd zijn, maar mijn denkwijze acht ik wel aanwezig in ‘my case’.

20-09-10

Halve autist?

Soms denk ik dat ik een halve autist ben. Iemand die het nodig heeft van in momenten zich in zichzelf te keren, en als ik voldoende tijd met ‘mezelf’ doorbracht heb, van dan pas terug te keren naar de normale ‘wrede’ wereld.

 

Ja, die momenten van ‘stilte’, die innerlijke rust voor mezelf zijn voor mezelf noodzakelijk om geestelijk te overleven en me goed te voelen. Niet alleen om te overleven tussen de mensen om me heen, maar ook binnen mijn relatie. Moest mijn vriendin dit begrijpen zouden we plots een hele sprong voorwaarts maken in onze relatie. Het zou onze relatie versterken en me niet een geïrriteerd gevoel geven iedere keer als ze me uit mijn persoonlijke vorm van meditatie haalt met woorden en gedragingen die om aandacht vragen. Maar het begrijpen is niet genoeg, ze moet het ook nog kunnen toepassen. Me eventjes alleen laten in mijn ‘stil-zijn’. Ze mag naast me zitten, ze mag lezen, kijken naar haar programma, koken, …whatever… .

 

Ook al zeg ik het haar, soms op een kregelige wijze: “Ik wil nu gewoon eventjes tot rust komen”, dan nog blijkt er iets sterker dan haarzelf, of iets in haar dat geen rekening houdt met mij en me in mijn rust moet verstoren. Ze beseft niet dat ze me op die manier van haar wegduwt, want hoe kan ik me immers goed voelen in een relatie die mezelf van mezelf wegduwt?! In een relatie waar ik enkel mag leven voor de ander, en er voor mezelf niet mag zijn?!

13-09-10

Weet je nog.

 

 Weet je nog,

Toen je me verliet,

Je was weg, stilletjes,

Niemand die het ziet.

 

En ik bleef achter,

In het donker,

Zoals in het bos,

Des nachts.

 

Alleen mijn oren,

Konden mijn echo’s horen.

Van mijn roepen:

“aub, kom terug!”

 

En ik bleef achter,

Alleen,

In dat donker bos,

Zo donker,

Dat zelfs het leven niet zichtbaar meer was.

 

 

Written and performed by me Afgesloten.