09-09-10

Echte vriend(in)en.

In het verlof zijn mijn vriendin en ik op bezoek geweest bij een vriendin van mijn vriendin. Het was dus een vriendschappelijk bezoek Stoer. Vermits ze elkaar zo al een jaar niet meer gezien hadden valt er dan veel te vertellen, en zo kwam ook, uiteraard, het ontstaan van haar scheiding (van mijn vriendin) ter sprake, waarbij de hoofdoorzaak lag dat haar ex-man blijkbaar geruime tijd een affaire had met iemand van zijn sportclub.

  

Zij en haar ex hadden nogal een ruime vriendenkring, waarbij er ook vrienden lid waren van die sportclub. Het kon dus niets anders of een aantal van die vrienden en vriendinnen moesten hiervan geweten hebben. Dit was ook wat mijn vriendin tegen haar vriendin zei: “Iedereen wist het, behalve ik!”.

 

Zelf heb ik ook eens een spelletje van bedrog meegemaakt (waarin ik de verliezer was) waarin zich hetzelfde voordeed: “Iedereen wist het, behalve ik!”

 

Nà de ontdekking van het bedrog is dat besef één van de pijnlijkere fases in de verwerking van het bedrog. Voornamelijk dan omdat je je ergens belachelijk gemaakt voelt. Het voelt erg vernederend aan dat ‘iedereen’ het wist behalve jij. Net alsof men een stuk theater opvoert waarbij de bedrogene de enige is die niet weet dat hij/zij eraan meedoet.

 

Het woord iedereen moet je natuurlijk relativeren, maar er wordt mee bedoeld dat de meesten uit de nabije kennissenkring er weet van hadden. Ze weten of wisten het, en toch zeggen ze niets. Ze wassen hun handen in onschuld en doen alsof hun neus bloed. Trouwens ook niet onterecht, want je kan toch niet zomaar je beginnen moeien in het privé-leven van een vriendenkoppel. Men weet immers niet wat de onderliggende reden van het bedrog is en partij kiezen voor één van de twee vrienden is niet altijd zo evident.

 

Ikzelf zou ook zo handelen denk ik: het weten en afwachten en nietsdoend toezien. Behalve…….bij enkele vrienden die voor mij échte vrienden zijn. Vrienden waarvan ik weet dat ze het wel onmiddellijk zouden zeggen indien ze zouden weten dat mijn partner vreemd gaat of me op een andere manier bedriegt. Ja, het is zeldzaam, en ik heb er niet veel, échte vrienden dan, maar ik heb ze. En al die andere zogenaamde vrienden en vriendinnen….dat zijn gewoon kennissen, pleziervrienden, goed om eens een uitstap mee te doen, wat sociaal te doen en meer niet. Het is in de tijden dat je ze nodig hebt, dat je weet waar je vrienden zitten. En echte vriend(in)en laten je niet zitten. Ze kunnen daarom hun eigen leven niet opofferen natuurlijk, maar ze kunnen je wel helpen en raad geven en je behoeden voor tegenslag door bepaalde tips en hints te geven. Maar binnen deze egocentrische maatschappij zijn ze zeldzaam….dat is een feit!

Commentaren

Ik hoorde ooit een wijze spreuk!
Wie me vleit is mijn vijand,
wij mij laakt is mijn leraar!

Zit veel in, nietwaar!

Gepost door: christa | 09-09-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.