08-09-10

Twee jaar.

Twee jaar, dat is de periode dat mijn vriendin en ik vandaag reeds samen zijn. Het is ongelooflijk hoe snel de tijd vliegt. Zelfs de tijd zelf kan die periode niet terugdraaien, zo snel gaat het.

 

Als ik een beschrijving moet maken van ons twee-jarig samenzijn dan ben ik best wel tevreden. OK, ik klaag wel eens over bepaalde zaken, maar dat zie ik dan ook wel als een ontdekken van mezelf (mijn gevoelsleven) en mijn partner en ook als een streven naar een eventuele verbetering van de relatie.

Het is eigenlijk de eerste relatie waarin ik veel aangename momenten kan terugvinden. Niet dat de andere relaties daarom slecht waren, bij sommige had ik zelfs intensere gevoelens dan bij mijn huidige partner. Maar het wordt me duidelijk dat een relatie méér is dan gevoelens alleen. Je moet immers ook kunnen omgaan met elkaar, weten wanneer en hoe je moet reageren tov je partner in bepaalde omstandigheden. Weten wanneer je je partner moet steunen en wanneer je haar/hem het beste alleen laat. En dit moet ook van beide zijden komen. Er zijn mensen die van mening zijn dat je altijd klaar moet staan voor je partner. Als dit werkt voor hen relatie mag dat best van mij, maar soms is het beter van je partner toch eens te laten ‘klungelen’, hoe kan die mens zich anders nog ontwikkelen indien men steeds het handje vasthoudt? Natuurlijk moet je wel een oogje in het zeil houden en wel bijspringen als het écht niet meer gaat.

Voor een goede relatie komt het er volgens mij op aan van iemand te vinden waar je (voldoende) gevoelens voor hebt, maar waar je bovendien een wederzijds begrip hebt voor elkaar. De situaties van de koppels met zowel grote liefde als groot begrip vormen dan de perfecte relatie, maar zijn eerder zeldzaam zou ik zo zeggen. Daarom ook dat er veel koppels zijn die in een vorm van ‘transitzone’ verblijven: in afwachting tot er iets beters voorbijkomt. Inderdaad, er zijn mensen die zichzelf en hun partner aan het lijntje houden, omdat ze anders niet kunnen meedraaien in de maatschappij.

“Het gras is altijd groener elders”, zegt men wel eens, en als men iemand ontmoet die iets kan bieden wat de huidige partner niet kan bieden fixeert men dit veelal alsof het dat was wat men zocht. . . . totdat men beslist om verder te doen met die nieuwe partner om dan te ontdekken dat die bepaalde tekortkomingen heeft die de ander dan wel weer had en dat er eigenlijk niet onmiddellijk zoveel verandert is in zijn geheel bekeken.

Nee, als je verandert van relatie moet je een reden hebben voor jezelf. Indien je niet meer kan lachen om elkaar, als je niet meer kan genieten van een knuffel of elkaars samen-zijn, als je met moeite nog sex hebt met elkaar, als je jezelf niet kan zijn binnen die relatie. . . dan denk ik dat je toch best eventjes mediteert of dat dit wel de vorm van relatie is dat je zelf wil en of je zo je ganse leven verder wilt leven. Natuurlijk, elke verandering van situatie of relatie vraagt energie en inzet van je op emotioneel en materieel vlak, en daar zien de meeste mensen tegenop waardoor ze alles maar laten zoals het is en liever zichzelf en hun partner dan aan het lijntje blijven houden maar zich intussen wel een minnaar of minnares aanschaffen. Het is niet zonder reden dat de wereld (op natuurgebied) stilletjes aan het vergaan is door toedoen van de mens: hij vermijdt van tijdig en op de juiste manier in te grijpen als er iets verkeerd gaat omwille van eigen profijt en gemak. Een gebrek aan verantwoordelijkheid noem ik het. In een relatie is het nochtans niet anders. . . maar uiteindelijk betaalt men toch altijd de prijs hiervoor op de ene of de andere manier.

Commentaren

Hey man, gefeliciteerd!
Ik hoop dat je er een gezellige dag of avond van hebt gemaakt, want je weet, vrouwtjes vieren dat allemaal graag hé!
groetjes

Gepost door: christa | 09-09-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.