06-09-10

Het vreemde aan vreemdgaan.

Hier bedoel ik niet met vreemdgaan dat jijzelf vreemd gegaan bent, maar met het feit dat je partner vreemd gegaan is. Wat doet het met je en wat vind/vond je ervan? Of wat zou je ervan vinden? En waarom kwetst het?

Die laatste vraag vind ik nog de meest intrigerende. Voordat je een binding hebt met een bepaalde persoon via huwelijk of samenwonen of gewoon door een relatie zal je het meestal immers aanvaarden indien de persoon waar je een oogje op hebt met iemand anders naar bed gaat. Je zal het misschien niet graag hebben, of je zal jaloers zijn, maar in het algemeen zal je er niet over klagen. Je zal er niet over klagen omdat je vindt dat je daar ook niet het recht toe hebt.

Eénmaal de vis echter binnengehaald is, maw éénmaal er toch een relatie is tussen jij en die andere persoon dan verandert de visie veelal wel. Dan worden er verwachtingen gesteld aan de partner met op nummer één: de partner mag je niet emotioneel kwetsen! Fysiek ook niet, maar als men iemand graag ziet doet men daar wel graag eens een oogje voor dicht, soms letterlijk indien het dichtgeslagen wordt. Uiteraard een persoonlijke keuze of je dit fysiek gedoe (blijft) aanvaard(en) of niet.

Ook het feit dat jijzelf zou vreemdgaan of vreemdgaat zal je eerder normaal vinden dan dat je partner dat zou doen. Nochtans zou die dan hetzelfde doen als jij, maar toch zou het veelal niet aanvaard worden. Plots zou je moeten toegeven dat je toch niet die superman of supervrouw bent, want de persoon die je het beste kent is blijkbaar niet meer tevreden met je, toch niet op sexueel gebied. En jij dan maar denken via het vreemdgaan dat je altijd ‘de beste’ was … dat moet inderdaad pijn doen om eens op die manier bij de ballen of borsten gegrepen te worden.

Zelfs bij parenclubaanhangers kan men blijkbaar vreemdgaan. Niet zelden gebeurt er een scheiding tussen een parenclubkoppel omdat één van de twee vreemd gegaan is. Met vreemdgaan wordt hier dan bedoeld dat één van de twee zich niet aan de onderlinge afspraken gehouden heeft. Meestal laten deze koppels wel sex toe in de parenclub, maar niet daarbuiten. Of ze moeten erbij zijn en/of hun toestemming geven. Heel vreemd zou ik zo zeggen. Nochtans gaat het toch ook om sex? Of je er dan weet van hebt of niet en/of je die andere persoon, waar je partner dan sex mee heeft, graag hebt of niet: wat maakt het verschil?

Blijkbaar hebben de mensen het er moeilijk mee als de vaste partner vreemdgaat omdat men zich dan minderwaardig voelt. Of toch minder dan die persoon waar de partner vreemd mee gegaan is. Dit wil eigenlijk ook zeggen dat die minderwaardigheid reeds een tijd aanwezig was. Want als je zelfvertrouwen hebt en je eigenwaarde hoog genoeg inschat weet je dat je wel iemand terug zal ontmoeten. Toch zeker de dag van vandaag zijn er voldoende middelen aanwezig om contacten te leggen: hetzij via internet, sportclubs, hobbyclubs, bijlessen, cursussen, etc…. Er zijn genoeg mensen om graag te zien, zeg ik dan.

Uiteraard is er wel nog een andere hoofdreden dat men het moeilijk heeft met vreemdgaan. Als jij immers trouw gebleven bent, of opofferingen gedaan hebt voor je partner, en die partner gaat er plots vandoor met een ander, tja, dan ben je eigenlijk bestolen geweest. Want al die dingen waar je ooit van droomde zijn misschien niet meer realiseerbaar nu (alhoewel het in principe nooit te laat is). Het is dus best belangrijk voor jezelf om uit te maken of je dat risico wel wilt nemen voor iemand. Neem je het risico dan moet je er achteraf ook niet over klagen, tenminste toch indien je in je keuze niet gemanipuleerd of gedwongen werd. Wees dus voorzichtig vooraleer je grote stappen zet, hoe mooi je huidige liefde ook is. Ik zal wel niet de enige zijn die ‘het nooit verwacht had’ van die persoon die ikzelf graag zag, en verhalen genoeg te horen en te lezen daaromtrent. Eens luisteren naar andere mensen bij grote beslissingen wat zij daarvan vinden kan best nuttig zijn, omdat ze de situatie in het algemeen neutraler bekijken.

De commentaren zijn gesloten.