27-08-10

The trouble with women.

Gisteravond bel ik naar mijn vriendin om te weten hoe haar dag verlopen is. Amper heeft ze de telefoon opgenomen, of ze begint te huilen en te snotteren. Ze zegt dat ze me mist en dat ze me doodgraag ziet (nà vier weken samenzijn was dit de eerste keer dat we weer een week apart waren). Niet éénmaal, maar waarschijnlijk wel tien maal heeft ze dat gezegd. Eigenlijk zei ze enkel dat. Naast het feit dat ze beslist heeft dat ik de man van haar leven ben en dat ze in de (nabije) toekomst in mijn regio zal komen wonen. En dat ze zich alleen voelde… .

Met mijn zwijgzame natuur antwoord ik er niet op. Temeer omdat ik vind dat je belangrijke dingen zoals samenwonen niet via de telefoon bespreekt. Bovendien kijkt ze teveel vanuit één richting: hààr richting. Ze vraagt het niet, ze zegt het. Misschien een klein detail, maar eigenlijk wel een groot verschil. Uiteraard verwachtte ze wel een antwoord, maar op dat ogenblik, haar huilende toestand vond ik het niet opportuun om noch ja, noch neen te antwoorden.

Samenwonen, het is iets dat gemakkelijk gezegd en gepland wordt, maar indien men niet op voorhand duidelijke afspraken maakt is het iets dat elkaar eerder uit elkaar drijft dan naar elkaar toe. Vanuit haar standpunt is het ook een beetje impulsief vind ik, ook al zouden we niet samenwonen en zou ze enkel in mijn regio komen wonen: als de relatie tussen ons niet lukt dan staat ze daar wel hé!

Hoedanook, nà het inhaken van de telefoon zat ik er natuurlijk wel heel de avond mee in mijn (achter)hoofd dat ze zo zat te snotteren, terwijl ik net zo gepland had van eens ontspannen en rustig naar een film te kijken. Weten vrouwen dan niet dat mannen graag rust hebben Lachen?

Ik had natuurlijk snel naar haar toe kunnen gaan om haar te troosten (niettegenstaande de lange afstand), maar als ik het begin te doen zal ze het de volgende keer weer verwachten, en als ik het dan niet doe, zal ze er dan uit besluiten dat ik haar niet graag meer zie wat dan weer tot andere verkeerde handelingen of situaties kan leiden.

Kan natuurlijk ook zijn dat het haar periode van de maand is… .

Commentaren

Ja wij weten dat mannen graag rust hebben! Maar hier moet ik je nu even ongelijk geven. Je vriendin heeft het moeilijk en als je echt van haar houdt moet het de normaalste zaak van de wereld zijn dat je er dan ook bent voor haar, waarmee ik niet bedoel dat je holderdebolder in de wagen moest springen en naar hoe toerijden. Maar het mag niet als een last voor je lijken!
Wat betreft dat samenwonen of dat dichter wonen, dat is inderdaad iets wat je beter samen bespreekt, je kan er best eens op terug komen als jullie samen zijn en ik weet niet hoe lang jullie samen zijn en wat jouw plan is. Het zou kunnen dat jouw plan niet overeenstemt met haar plan en dan hebben jullie uiteraard een probleem. Sommige koppels kiezen ervoor om jarenlang een latrelatie te hebben. Anderen willen na een paar maanden al samenwonen. Zelf heb ik een latrelatie gehad van vijf jaar wat ons de tijd gaf of langs beide kanten te weten wat we wilden en er zijn ook kinderen dus dat moet allemaal grondig gewikt en gewogen zijn. Ik mag dan nog een romantische ziel zijn, op dat vlak was ik wel rationeel, we zijn getrouwd maar met een contract eigenlijk om het de kinderen later gemakkelijk te maken. Enfin, ik wil maar zeggen, we zijn niet over een nacht ijs gegaan!
groetjes

Gepost door: christa | 28-08-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.