26-08-10

"Personal services requested".

Mijn vriendin zit in de zetel een glas wijn te drinken, ik sta recht vlakbij de zetel. Intussen zien we een trailer op vitaya als publiciteit voor de reality reeks “personal services requested”, waarin ze een stuk tonen waarbij 2 personen in discussie vallen met elkaar. Op het einde van de trailer reikt mijn vriendin haar leeg glas aan en zegt “uitspoelen en op het aanrecht zetten”. Ik neem het glas aan, en terwijl ik naar de keuken ga, zeg ik: “Ik dacht dat je al een hond had?!”. Ze lacht, “personal services requested”, antwoordt ze. “Meestal loopt dat niet goed af”, zeg ik haar, “je hebt het gezien in de trailer!” . Daarna was er een stilte en zijn we er niet meer op ingegaan.

 

Het gebeurt wel meer in een relatie, om niet te zeggen altijd, dat men denkt dat men recht heeft om de ander als ‘slaaf’ te laten dienst doen. Hetzij om te koken, te strijken, klusjes te doen of wat dan ook. Meestal voor de dingen die men zelf niet graag doet. Een goed idee? Als het evenredig verdeeld is en men met het nodige respect behandeld wordt heb ik daar totaal geen probleem mee. Moeilijker en bitsiger wordt het meestal wel indien de ene begint te eisen of het normaal begint te vinden dat de ander dat doet, en zeker als de manier waarop het verwacht wordt eerder dominant dan met het nodige respect gebeurt. Het is niet omdat er een stilzwijgende afspraak is dat de vrouw de kook doet, dat de man daarom het recht heeft om te bepalen wat, wanneer en hoe de vrouw dit moet doen. Evenmin kan de vrouw eisen dat de man nú het gras moet afdoen, in plaats van morgen. Meestal gebeurt dit eisenpakket echter wel tov elkaar waardoor er een inwendige wrevel ontstaat (als het niet onmiddellijk wordt gedaan), die uiteindelijk soms tegenover elkaar wordt geuit via ruzie, pesterij, achterklap of geweld.

In een relatie vergeet men te snel hoe het zou zijn als men er helemaal alleen voor staat. Hoeveel zwaarder alles zou wegen indien men alles zélf moet doen. En in principe zou dit ook zo moeten zijn: dat elke partner zorgt voor zijn/haar eigen wensen. Samen koken, samen strijken, samen klussen doen….het zou leiden tot veel meer verbondenheid met elkaar. Hoogstwaarschijnlijk zelfs tot meer charme van de relatie. Meestal wil men dit echter niet en neemt ieder de taak op zich wat hij/zij goed kan wat aan de ander dan de ruimte geeft om te klagen als iets niet (goed) gebeurt. Het kan zelfs leiden tot (onbewust) slavernijgedrag. Niet zelden is de vrouw meer een slaaf van haar gezin, dan de moeder en de vrouw. Net zoals de man in sommige gezinnen enkel moet instaan voor de financiële inkomsten, en enkel daar ‘goed’ genoeg voor is. Voor de rest moet hij dan zwijgen en luisteren.

Commentaren

Heerlijk vond ik het toen mijn partner en ik uit elkaar waren dat ik er weer gewoon alleen voor stond met alles. Alleen vuil maken, alleen opruimen. Het woog me allemaal veeeel lichter juist omdat als je met zijn tweeen bent je verwachtingen hebt dat de ander ook een deel voor zijn rekening zal nemen. Als dat niet gebeurt, of pas vier weken later dan nodig was, dan kost dat veel meer energie om te verwerken dan er alleen verantwoordelijk voor te zijn.

Gepost door: Carola | 28-08-10

Reageren op dit commentaar

Hey dag Man!
Ik kan hier helemaal inkomen! Een relatie houdt nu eenmaal in dat er compromissen moeten gesloten worden wat taakverdeling betreft, maar ik ben het volledig met je eens dat dit spontaan moet groeien uit wederzijds respect en uit liefde. Dat je niet de dag dat je gaat samenwonen een papiertje gaat nemen en de taakverdeling gaat maken. Mijn man is ook lang alleen geweest en nog steeds steekt hij de was in als hij dat nodig vindt of als hij toevallig het eerst op is. HIj ruimt de keuken op als ik eens lang slaap. HIj is niet te beroerd om te strijken. Al laat ik hem meestal wel alleen in de tuin werken of naar het containerpark rijden, wat misschien ook niet zo eerlijk is van mijn kant dan, maar ik kan fysiek zwaar werk niet aan, ( misschien heb je ooit al eens op mijn blog gelezen, ik heb fibromyalgie).
En eigenlijk getuigt het van liefde dat mijn man me helpt wat ik niet kan.
IN elk geval wat belangrijk is dat we niet het gevoel mogen krijgen dat wij "iets moeten doen", het moest spontaan zijn.
Ik heb het veel moeilijker met mijn stiefkinderen, zoals dze morgen, vraagt de jongedame, "is er water", waarop ik antwoord " ja" maar niets onderneem! In ieder geval lijkt het me logisch de dingen "vriendelijk te vragen in de plaats van te commanderen, dan durf ik ook al eens zeggen, " hey, staat er hier op mijn voorhoofd slaafje??"
Maar bon, je hebt nu eenmaal bazige mannen en bazige vrouwen! Dat zie je vaak als je naar de supermarkt gaat! Dan denk ik "jeezes, best dat dit mijne man niet is"
Maar in elk geval als je niet wil dat ze je als slaaf behandelen, mag je dat best zeggen!
Prettig weekend!

Gepost door: christa | 28-08-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.