24-08-10

Een leugentje om bestwil.

Een collega op het werk vertelde me onlangs een verhaal van een goede vriend van hem. Hij vertelde het verhaal van een vriend die vertegenwoordiger is. Die man was een klein jaar getrouwd met zijn vriendin, en ze hadden een kleine van een goede zes maanden oud. Aangezien de man lange dagen heeft, wou hij op een dag zijn vrouw verrassen. Hij belde haar en zei dat hij haar mist. Dat hij verlangt om haar terug te zien. Ze verlangde er ook hevig naar.

Wat zij echter niet wist, is dat hij die dag besloten had om niet lang te werken, maar onmiddellijk nà het telefoongesprek huiswaarts te gaan om zijn geliefde in de armen te kunnen nemen. Een leugentje om bestwil dus.

Een uurtje later kwam hij thuis aan. Stilletjes deed hij de deur open met bloemen in zijn handen. Hij vond haar niet onmiddellijk op het gelijkvloers, dus ging hij maar naar boven gaan zien. Hij vond haar terug in de slaapkamer. Ze zat op het bed in ‘hondjesstand’, het ondergoed met de chartellen lagen op de vloer te blinken, terwijl haar minnaar haar een goede beurt gaf. Totaal verbouwereerd en in shock is hij weggegaan, met de bloemen op de grond achterlatend, als een onbewust maar symbolisch teken van een afscheid zoals op een begrafenis. Uiteraard volgde de scheiding kort nadien.

Het mooiste van het verhaal was nog dat hij tijdens het huwelijk soms aan zijn vrouw vroeg om chartellen te dragen, maar dat zij dit nooit wou. Die ander had haar blijkbaar wel kunnen overtuigen.

 

Als je dergelijke verhalen hoort, en je stelt je in de plaats van het slachtoffer wekt het natuurlijk wel een vorm van afschuw en angst op dat hetzelfde je kan overkomen. Volgens mijn collega is dit de reden dat hijzelf het moeilijk heeft om zelf vertrouwen te hebben binnen zijn relatie(s), waardoor hij aan zichzelf uiteraard wel een reden geeft om zelf vreemd te gaan. Eigenlijk doet hij dus wat hij zelf verafschuwt. Alleen voelt hij zich dan niet het slachtoffer. Een leugentje om bestwil dus!

De commentaren zijn gesloten.